O Χρήστος Χατζής αποχαιρετά τον Prince

Ο Χρήστος Χατζής ξέρει όσο λίγοι τον Prince.  Καθόρισε μέρος της μακράς πορεία του στη εγχώρια μουσική βιομηχανία όταν μετακινήθηκε στην WEA μόνο και μόνο για να μπορεί να δουλέψει ο ίδιος τις κυκλοφορίες του Prince που αποτελούσε το  μουσικό φαινόμενο των eighties. Ταξίδευε παντού για να τον δει live, ακόμη και συνεχόμενες φορές στο ίδιο venue. Toν συνάντησε δύο φορές σε πάρτι της εποχής ως εκπρόσωπος της ελληνικής WEA. Συγκινημένος από την απώλεια του δικού του Prince μοιράζεται μαζί μας τις αναμνήσεις του...

Tον ερωτεύτηκα ένα μεσημέρι στα τέλη του 1979 όταν τον είδα και άκουσα για πρώτη φορά στην τηλεόραση της ΕΡΤ στη μεσημεριανή εκπομπή του δημοσιογράφου και σπουδαίου μουσικόφιλου −RIP− Χρήστου Οικονόμου. Έπαιξε το I Wanna be Your Lover και έπαθα σοκ! Στην συνέχεια το μοναδικό μου όνειρο ήταν να δουλέψω στη δισκογραφική του εταιρεία εδώ −τότε WEA− Μόνο για πάρτη του. Μου πήρε 5 χρόνια να το πραγματοποιήσω... το φθινόπωρο του ‘84 κι ενώ δούλευα στην CBS στο πάρτι της πρώτης προβολής του φιλμ Purple Rain στο ιστορικό κλαμπ Εργοστάσιο μεθυσμένος και έξαλλος! Πιάνω σε μια γωνία τον (καλή του ώρα) διευθυντή της WEA, Ίωνα Σταμπούλη, και του λέω με θράσος «είναι ντροπή που δεν με έχεις στην εταιρεία σου να δουλέψω αυτόν τον καλλιτέχνη, να τον κάνω σουπερστάρ!». Έφυγα στο τέλος της χρονιάς από την CBS και πήγα μόνο για 3 μήνες στην ΕMI αφού το τηλέφωνο χτύπησε τέτοια εποχή, τέλη Απριλίου, για να μου ζητήσει ραντεβού ο Ίων. Στις 16 Mάη μήνα του 1985 ήμουν στην WEA. Χάλασα μια περιουσία για χάρη του −ένα τριάρι στο Κολωνάκι τουλάχιστον− τρέχοντας ξοπίσω του στις ευρωπαϊκές τουρνέ κάθε καλοκαίρι από το ΄85 έως το ΄90, την ίδια συναυλία σε τέσσερις χώρες, ή και έξι συνεχόμενα βράδια στο Γουέμπλευ, τον συνάντησα δυο φορές σε δυο κλειστά πάρτι: τη πρώτη φορά στο Βusby's σε μια κάθετο της Όξφορντ, έπαιξε με τον Keith Richards το Miss you..., δίπλα μου χόρευαν ο Phil Collins, o Neil Tennant κι όλοι οι σουπερστάρ της εποχής. Στο δεύτερο πάρτι στο Heaven δεν έπαιξε, ήταν για το άλμπουμ Parade και την ταινία Under the Cherry Moon και φυσικά για τις συναυλίες που έδινε στο Λονδίνο. Στεκόταν όρθιος, χωρίς ποτό εννοείται, σε μια γωνιά και δίπλα του ο μάνατζερ, κανείς δεν τόλμαγε να του μιλήσει, ούτε ένας από τους δεκάδες σουπερστάρ που ήταν πάλι εκεί. Αφού «κοπάνησα» 5-6 ποτά –αγγλικά, μισές μερίδες− λέω στην Ζακλίν της Warner International «εμένα δε με νοιάζει, θα πάω να του μιλήσω κι ας με διώξει», γέλασε και μου είπε «Go Christos Go!». Και πήγα κι αισθάνθηκα τόσο περίεργα που σήκωσε το κεφάλι να με κοιτάξει, αφού έφτανε μέχρι το στήθος μου... δυο λόγια του είπα, πόσο τον Αγαπώ κι ότι έρχομαι από την Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε την Αφροδίτη της Μήλου (στο άλμπουμ Parade υπάρχει ένα μίνι piano instrumental με τίτλο Venus De Milo, με ξανα-γλυκοκοίταξε και μου ψιθύρισε ένα «Thank You». Αυτόήταν υπεραρκετό... See you Sooner Or Later My Dearest and Beloved Prince Of All Times.