Τι έγραψαν οι κριτικοί για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, που έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο
Λίγες ώρες μετά την παγκόσμια πρεμιέρα στο Λονδίνο, και οι πρώτες αντιδράσεις για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν είναι ακριβώς όσο θερμές θα περίμενε κανείς από μια ταινία που πούλησε τα πρώτα της εισιτήρια IMAX έναν ολόκληρο χρόνο πριν προβληθεί. Η πλειονότητα όσων είδαν την ταινία μιλά για το πιο φιλόδοξο εγχείρημα που έχει ρίξει ποτέ στο τραπέζι ο σκηνοθέτης, ένα έργο που στήνεται με τεχνική μαεστρία και σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς παύση.
Ο Joshua Rothkopf των LA Times περιέγραψε το αποτέλεσμα ως γήινο και ταυτόχρονα στοιχειωμένο, γεμάτο χιούμορ αλλά και μεγαλείο, μιλώντας για μια επιστροφή στο είδος της δράσης που έκανε τον κινηματογράφο αυτό που είναι. Ο Phil de Semlyen του Time Out έγραψε πως η ταινία δικαιολογεί απόλυτα τη διαφήμιση που της έγινε, χαρακτηρίζοντάς την πυκνή αλλά προσιτή στο κοινό. Ο David Crow του Den of Geek έκανε λόγο για το πιο συναισθηματικό έργο του Νόλαν από το «Interstellar» και μετά, ενώ παράλληλα σημείωσε πως η ταινία προσπαθεί να χωρέσει σχεδόν όλον τον Όμηρο σε τρεις ώρες, κάτι που ενίοτε την τραβάει σε πολλές κατευθύνσεις.
Στο κομμάτι της υποκριτικής, το όνομα που επαναλαμβάνεται περισσότερο απ’ όλα είναι της Σαμάνθα Μόρτον. Η ερμηνεία της ως Κίρκη, παρότι περιορίζεται σε μία μόνο σκηνή, φαίνεται να έχει αφήσει τη καλύτερη εντύπωση σε κριτικούς και δημοσιογράφους. Παράλληλα, αρκετοί σημειώνουν πως ο Τομ Χόλαντ βρίσκει στον Τηλέμαχο τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του ως τώρα, ενώ ο Ρόμπερτ Πάτινσον φαίνεται να απολαμβάνει ιδιαίτερα τον σκοτεινό χαρακτήρα που ερμηνεύει. Αξίζει να σημειωθεί πως οι αναφορές στις υπόλοιπες γυναικείες ερμηνείες, της Αν Χάθαγουεϊ, της Ζεντέγια, της Σαρλίζ Θερόν και της Λουπίτα Νιόνγκο, παραμένουν προς το παρόν πιο περιορισμένες, κάτι που πιθανότατα θα ξεκαθαρίσει όταν βγουν οι πλήρεις κριτικές.
Δεν λείπει όμως και η πιο συγκρατημένη φωνή. Ο David Ehrlich του Indie Wire στάθηκε στη μέση, μιλώντας για μια ταινία αρκετά ασύνδετη ώστε να μη φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο του Νόλαν, αν και αναγνώρισε πως η τελευταία πράξη δικαιώνει τη διαδρομή. Είναι από τις ελάχιστες φωνές που δεν εντάσσονται στον γενικό ενθουσιασμό, καθώς οι υπόλοιποι κριτικοί που έχουν γράψει μέχρι στιγμής –από τον Rothkopf μέχρι τον Peter Bradshaw στον Guardian– κινούνται όλοι σε θετικό έως πολύ θετικό κλίμα.
Η δική μου εντύπωση, ή όποια, τελοσπάντων, εντύπωση μπορεί να σχηματίσει κανείς χωρίς να έχει δει ακόμα την ταινία, είναι πως οι πρώτες αντιδράσεις κινούνται όπως ήταν αναμενόμενο σε πάρα πολύ θετικό κλίμα. Οι περισσότεροι αναφέρουν πως πρόκειται για το πιο μεγαλειώδες θέμα που έχει πιάσει ποτέ ο Νόλαν και για ένα τεχνικό αριστούργημα, με σκηνές που κόβουν την ανάσα και ερμηνείες που ξεχωρίζουν σε όλο το cast. Αυτό που μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον από όλα, όμως, είναι πως η ταινία φαίνεται να έχει αρκετά στοιχεία horror, ένα είδος με το οποίο ο Νόλαν δεν έχει καταπιαστεί ξανά, αν κι έχει αναφέρει πολλές φορές πως τον ενδιαφέρει. Κάποιοι μάλιστα αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη σκηνή που, όπως λέγεται, θα μπορούσε να είναι η καλύτερη της δεκαετίας.
Αυτό που ίσως χαλάσει κάποιους πιο φανατικούς του Ομήρου είναι το γεγονός πως ο Νόλαν φαίνεται να χειρίζεται την ιστορία με αρκετή ελευθερία. Δεν ακολουθεί πιστά το πρωτότυπο, σε μια ενδεχόμενη προσπάθειά του να δημιουργήσει μια «Οδύσσεια» οικουμενική, υιοθετώντας μια πιο σύγχρονη αφήγηση. Επίσης στην προσπάθειά του να συνδέσει όλο αυτό το υλικό, κόβει αρκετές σκηνές απότομα, αφήνοντας τον θεατή κάπως ανικανοποίητο. Εδώ, βέβαια, μπαίνει στο παιχνίδι και το μοντάζ, στο οποίο πάντως φαίνεται να έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά αφού καταφέρνει να συνδέσει ένα τόσο μεγάλο έπος σε 3 ώρες. Μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Νόλαν είχε πει πως έχει τραβήξει άπειρο υλικό. Απ’ ό,τι φαίνεται, έχουμε πολλές δυνατές σκηνές, που πιθανότατα λειτουργούν σαν αναδρομές, οι οποίες όμως κόβονται σχετικά απότομα με σκοπό να επιστρέψουμε στον παρόντα χρόνο της ταινίας. Αν, όμως, υπάρχει κάποιος που ξέρει να αφηγείται μια ιστορία χωρίς να ακολουθεί γραμμική δομή, αυτός είναι ο Νόλαν.
Μέχρι την επόμενη εβδομάδα δεν αναμένονται αναλυτικές κριτικές λόγω του εμπάργκο που ισχύει σε αυτή τη φάση, οπότε λίγη υπομονή μέχρι να σχηματιστεί μια πιο καθαρή εικόνα. Αυτό που με προβληματίζει είναι πως κανείς δεν φαίνεται να μιλά ιδιαίτερα για το σενάριο και την ιστορία καθαυτή, με την προσοχή να πηγαίνει σχεδόν αποκλειστικά στο θέαμα, με εξαίρεση ίσως τη λιγότερο ενθουσιώδη κριτική που μιλάει για την ασύνδετη ιστορία, μην παραλείποντας όμως να αναφέρει το μεγαλειώδες τρίτο μέρος της ταινίας. Το εμπάργκο, βέβαια, δεν επιτρέπει να ειπωθούν πολλά για την πλοκή, οπότε δεν αποκλείεται η έλλειψη ανάλυσης του στόρι να οφείλεται απλώς σε αυτόν τον περιορισμό. Για το θέαμα άλλωστε δεν είχα ποτέ ανησυχία – ειδικά όταν ο Νόλαν έχει στη διάθεσή του τόσα χρήματα, τόσα μέσα και αληθινά locations, ανάμεσά στα οποία και η Ελλάδα.
Οι πλήρεις κριτικές αναμένονται μέσα στην επόμενη εβδομάδα, πριν η ταινία ανοίξει επίσημα στις ελληνικές αίθουσες στις 16 Ιουλίου. Μέχρι τότε, οι απαιτήσεις μου παραμένουν τεράστιες και ανυπομονώ να δω αν η ταινία θα καταφέρει να δικαιώσει όσα υπόσχονται αυτές οι πρώτες αντιδράσεις αλλά και ο συνδυασμός ενός από τους πιο σπουδαίους σύγχρονους δημιουργούς με τον ίδιο τον Όμηρο και το έπος του.
Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.
Η νευρώδης σκηνοθεσία, η μείξη μαύρης κωμωδίας-ψυχολογικού θρίλερ και η παρουσία πρωτοκλασάτων ερμηνευτών χαρακτηρίζουν την πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του Ρομέν Γαβρά
Ο Άαρον Σόρκιν επιστρέφει στο Facebook δεκαέξι χρόνια μετά με μια αξιοπρεπή μεν ταινία, που δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τη μεγαλειώδη σκιά του προκατόχου της
13°
