Κριτική για την ταινία «28 χρόνια μετά: Ο ναός των οστών» σε σκηνοθεσία Νία ντα Κόστα. Πρωταγωνιστούν: Ρέιφ Φάινς, Τζακ Ο’Κόνελ, Άλφι Γουίλιαμς, Έριν Κέλιμαν, Τσι Λιούις-Πάρι
O δρ. Κέλσον, που ζει απομονωμένος στο κτήμα-φρούριό του και προστατευμένος χάρη στο απλωμένο σε όλο του το σώμα ιώδιο που απωθεί τις ορδές των ζόμπι, έρχεται αντιμέτωπος με έναν θηριώδη «Σαμψών», που διαφέρει από τους υπόλοιπους νεκροζώντανους.
Πριν από έναν χρόνο, οι Ντάνι Μπόιλ και Άλεξ Γκάρλαντ μάς πρόσφεραν την επιστροφή του αιματοβαμμένου ζόμπι franchise που ξεκίνησε το 2002 με το «28 μέρες μετά». Το νέο φιλμ, με υπότιτλο «Ο ναός των οστών», ουσιαστικά αποτελεί τη συνέχεια του περσινού «28 χρόνια μετά», που μας σύστησε έναν δυστοπικό κόσμο όπου οι εναπομείναντες ζωντανοί προσπαθούν να επιβιώσουν από τις επιθέσεις των ζόμπι στην απομονωμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη Αγγλία. Παρότι έχουμε μια σημαντική διαφοροποίηση στη θέση του τιμονιέρη της ταινίας, η σκηνοθεσία της Νία ντα Κόστα είναι απόλυτα εναρμονισμένη στα βασικά χαρακτηριστικά της στιλιζαρισμένης γραφής του σκηνοθέτη του «Trainspotting» Ντάνι Μπόιλ. Η παρουσία του σεναριογράφου Άλεξ Γκάρλαντ αποτελεί εγγύηση για την πειστική μετάβαση σε ένα ακόμη πιο δυνατό από άποψη πρωτότυπων ιδεών (αλλά και θεάματος) φιλμ.
Ο κεντρικός σεναριακός ιστός αφορά την έρευνα του παρατηρητή της συμπεριφοράς των ζόμπι δρα Κέλσον, ο οποίος καταλήγει σε ένα γόνιμο συμπέρασμα γύρω από το τι «βλέπουν» οι νεκροζώντανοι όταν ορμούν με μανία για να καταστρέψουν τα πάντα. Το συγκεκριμένο εύρημα δεν σχετίζεται μόνο με την ιδιότυπη σχέση που αναπτύσσει ο ήρωας με τον Σαμψών (θυμίζοντας μια άλλη εκδοχή του δρος Φρανκενστάιν και του Πλάσματος) αλλά και με τη συμμορία των Τζίμις, μιας χούφτας σατανιστών που εξολοθρεύουν τα θύματά τους με απίστευτη κτηνωδία. Όλα τα παραπάνω λειτουργούν εξαίσια σε μια ταινία που εκπλήσσει με τη σκηνοθετική της ελευθερία (η δημιουργός του μοντέρνου «Candyman» κόβει την ανάσα με τρομακτικές σκηνές καθώς και με απρόσμενα κωμικό κανιβαλισμό, όπως φαίνεται και στη σεκάνς υπό τους ήχους των IronMaiden) και την αυθεντική απεικόνιση του προσώπου της τρέλας που κυριαρχεί σε έναν κόσμο χωρίς λογική, ηθική και μέλλον. Και πάλι θαυμάσιος στον ρόλο του Κέλσον ο Ρέιφ Φάινς: ο Βρετανός σταρ κάνει όχι μόνο τα αναγκαία, αλλά παραδίδει μια σπάνιας συναισθηματικής έντασης ερμηνεία, όπου το μεγαλείο της επιστημονικής ευφυΐας συνυπάρχει με την πικρή διαπίστωση της απόλυτης και θλιβερής μοναξιάς.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
11°
