Κριτική για την ταινία Heretic σε σκηνοθεσία Σκοτ Μπεκ, Μπράιαν Γουντς. Πρωταγωνιστές: Χιου Γκραντ, Μπράιαν Γουντς, Σόφι Θάτσερ, Κλόι Ιστ
Δυο νεαρές μορμόνες ιεραπόστολοι αναζητούν πρόσωπα στα οποία θα επιχειρήσουν να μεταφέρουν την πίστη τους και να τα βαπτίσουν στο όνομα του Θεού τους. Ο δρόμος τους θα τις οδηγήσει στο σπίτι του κύριου Ριντ, που έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τις θρησκείες και δηλώνει πρόθυμος να ακούσει τα επιχειρήματα των δύο νεαρών. Σύντομα όμως το σκηνικό αλλάζει και οι κοπέλες αντιλαμβάνονται ότι πίσω από το φιλικό προσωπείο του άντρα –ο οποίος τους είπε ψέματα ότι ζει με τη γυναίκα του στο σπίτι– κρύβεται ένας αποφασισμένος για όλα εγκέφαλος, που έχει σκοπό να βάλει σε δοκιμασία την πίστη τους και να τις οδηγήσει στον δρόμο που ο ίδιος επιθυμεί.
Οι σεναριογράφοι και συνσκηνοθέτες Σκοτ Μπεκ και Μπράιαν Γουντς έγιναν φίρμες πριν από 6 χρόνια, γράφοντας το σενάριο του «Ένα ήσυχο μέρος», θρίλερ που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός (και σύντροφος της πρωταγωνίστριας Έμιλι Μπλαντ) Τζον Κραζίνσκι. Η πρωτοτυπία της ιστορίας και η σκηνοθετική φρεσκάδα οδήγησαν εκείνο το φιλμ σε μεγάλη επιτυχία – κάτι ανάλογο επιχειρούν κι εδώ οι Μπεκ-Γουντς, αναλαμβάνοντας όμως οι ίδιοι τον χειρισμό της κάμερας. Το χιλιοειπωμένο μοτίβο ενός σίριαλ κίλερ γυναικών ευτυχεί στο «Heretic» να μην είναι μία από τα ίδια. Ο φαινομενικά ευγενικός και καλοσυνάτος κύριος Ριντ είναι βασισμένος στην ανατριχιαστική ερμηνεία του Χιου Γκραντ, που σημαδεύει ολοκληρωτικά το φιλμ. Όμως πολύ εύστοχα το δίδυμο των δημιουργών διακρίνει πίσω από την ύπουλα μειλίχια συμπεριφορά του πρωταγωνιστή τους τη χειριστική ευφυΐα ενός ταλαιπωρημένου άντρα που κρύβει επιμελώς τα μυστικά του. Ενός άντρα ο οποίος θα προσπαθήσει να αποδείξει την πνευματική υπεροχή του στις δύο νεαρές γυναίκες που επιχειρούν να τον προσηλυτίσουν, με έναν τρόπο αδιαμφισβήτητα κυριαρχικό και στοχευμένο προς μια θεωρία η οποία αποδεικνύει τη δική του αλήθεια. Τη μία και μοναδική ως προς το ποια είναι η μοναδική αληθινή θρησκεία σε όλο τον πλανήτη. Το νόημα της θρησκευτικής πίστης βρίσκεται, λοιπόν, στην καρδιά αυτού του αγωνιώδους και μεθοδικά γραμμένου ψυχολογικού θρίλερ, θέτοντας ερωτήματα γύρω από την ανάγκη της ανθρωπότητας να δημιουργεί θεούς. Όμως η προβληματική του σεναρίου οδηγείται και σε πεδία που σχετίζονται με την αντίληψη μιας πραγματικότητας που έχει διαφορετικά κοινωνικά πρότυπα και κανόνες συμπεριφοράς στο πέρασμα των αιώνων. «Μας βλέπουν σαν φρικιά», εκμυστηρεύεται την αγωνία της η μία κοπέλα στην άλλη ύστερα από το τραυματικό συμβάν στην εισαγωγή του έργου.
Τα όσα ακολουθούν αποδεικνύουν ότι ζητήματα όπως η χειραγώγηση και ο έλεγχος είναι αναπόσπαστα εργαλεία όχι μόνο των θρησκειών αλλά κυριαρχικά μοτίβα σε όλα σχεδόν τα κοινωνικοπολιτικά επίπεδα.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
