Κριτική για την ταινία «Η δίκη των 7 του Σικάγο (The trial of the Chicago 7)» του Άαρον Σόρκιν με τους Έντι Ρεντμέιν, Σάσα Μπάρον Κοέν, Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ
Το 1968 το εθνικό συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο βάφεται στο αίμα καθώς ξεσπούν τρομερά βίαια επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Επτά από τους διαδηλωτές –ανάμεσά τους ένας αντιρρησίας συνείδησης, δύο φοιτητές, ένας κωμικός κι ένας Μαύρος Πάνθηρας– κατηγορήθηκαν ως υποκινητές των ταραχών.
Ο Ααρον Σόρκιν είναι από τους σημαντικότερους σεναριογράφους του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά. Στα έργα του εν μέσω μιας πυκνογραμμένης συνήθως ιστορίας ανιχνεύει τα πολιτικά σύμβολα και τις κεντρικές ιδέες μιας ολόκληρης εποχής και τα σχολιάζει με μια στιλάτη, αιχμηρή –οι ατάκες είναι το φόρτε του– και συνάμα αφοπλιστική γραφή. Το ίδιο κάνει κι εδώ, στη δεύτερη μόλις σκηνοθετική δουλειά του (ντεμπούτο προ τριετίας με το «Molly’s game») που καταπιάνεται με μια πραγματική κρίση, η οποία ήρθε να ταράξει το πολιτικό σκηνικό στις ΗΠΑ στα τέλη των 60s. Μέσα από την ιστορία των 7 κατηγορούμενων αναδεικνύεται η πολιτική διαφθορά και το βρώμικο παιχνίδι της κυβέρνησης Νίξον, εστιάζοντας στις κατασκευασμένες από τον υπουργό Δικαιοσύνης κατηγορίες και τον προβοκατόρικο ρόλο της αστυνομίας και των μυστικών πρακτόρων στην πρόκληση των επεισοδίων. Όμως ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σόρκιν (κάτοχος του όσκαρ Σεναρίου για το «The social network») δεν αρέσκεται στα προβλέψιμα φιλμ καταγγελίας και γνωρίζει καλά τη συνταγή του πετυχημένου δράματος με τις απαραίτητες κωμικές ανάσες. Αρχικά δίνει το πλαίσιο της εποχής με τον πόλεμο του Βιετνάμ, τις κληρώσεις με λοταρία που «έβγαζε» τις ημερομηνίες γέννησης των άτυχων στρατευμένων, το πέρασμα από την κυβέρνηση Τζόνσον σε εκείνη του Νίξον, τις όλο και πιο έντονες αντιδράσεις όσο ο αριθμός των νεκρών αυξανόταν, τις δολοφονίες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Ρόμπερτ Κένεντι αλλά και του αρχηγού των Μαύρων Πανθήρων Φρεντ Χάμπτον που σκοτώθηκε από την αστυνομία την εποχή της πολύκροτης δίκης. Η συνέχεια ποντάρει στο χτίσιμο των καλοφτιαγμένων χαρακτήρων όπου ξεχωρίζει ο ιδεαλιστής φοιτητής Εντι Ρεντμέιν και ο χαβαλετζής κωμικός Σάσα Μπάρον Κοέν και στο νευρώδες δικαστικό δράμα. Στη δικαστική αίθουσα εκτυλίσσεται ένα πολιτικό θρίλερ με άνισους όρους και πρωταγωνιστή ένα δικαστή (θεσπέσιος ως συνήθως ο Φρανκ Λαντζέλα) που μπερδεύει συνεχώς τα ονόματα των κατηγορουμένων αλλά και μια σειρά δυνατών ανατροπών –με χρήση αρκετού αρχειακού υλικού– που κορυφώνουν το σασπένς χάρη στην ικανότητα του σκηνοθέτη και σεναριογράφου να δίνει νόημα ακόμη και στις πιο ανεπαίσθητες σκηνές. Η σκηνή, για παράδειγμα, που ο ηγέτης των Μαύρων Πανθήρων φιμώνεται και αλυσοδένεται επειδή δεν σταματά να πειθαρχεί στη διάρκεια της δίκης δεν είναι μόνο ένα απλό παράδειγμα κακοδικίας από την πλευρά του προέδρου του δικαστηρίου αλλά κι ένα συγκλονιστικό σχόλιο-σύμβολο πάνω στη ρατσιστική ιστορία των ΗΠΑ.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
11°
