Κριτική ταινίας: Δυστυχώς απουσιάζατε (Sorry We Missed You)

O Ρίκι, ένας μεσήλικας κούριερ που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα αλλάζοντας τη μια δουλειά μετά από την άλλη, ζει με τη σύζυγό του Άμπι που φροντίζει ηλικιωμένους και τα δύο τους παιδιά στο Νιούκασλ. Αν και είναι μια δεμένη οικογένεια, όπου ο ένας νοιάζεται για τον άλλον, η καθημερινότητα μοιάζει να τους καταβάλλει.

Τρία χρόνια μετά από το εξαίσιο «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» που του χάρισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικά του, ο Κεν Λόουτς επιστρέφει ξανά στις επάλξεις του καθήκοντος που δεν είναι άλλο από τη δυναμική προάσπιση της βρετανικής εργατικής τάξης, επιλέγοντας ερασιτέχνες ηθοποιούς για τους βασικούς ρόλους. Μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του Πολ Λάβερτι υπογράφουν μια συγκινητική αλλά και γεμάτη οργή ταινία που ως συνήθως πίσω από το μικρό μέγεθός της κρύβει μεγάλες αλήθειες. Το καλοδουλεμένο σε κάθε λεπτομέρειά του (από τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες ως τις άβολες καταστάσεις) σενάριο του Λάβερτι μένει πιστό στις αρχές του κινηματογραφικού διδύμου: μέσω της ιστορίας του πρωταγωνιστή του ανιχνεύει τα βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης οικονομικής και εθνικής κρίσης που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο Brexit και κατ’ επέκταση σε πιο δύσκολες κοινωνικές συνθήκες ένα μεγάλο τμήμα του βρετανικού πληθυσμού. Ο αιχμηρός πολιτικός σχολιασμός του Λόουτς δεν αποφεύγει ούτε τις καταγγελίες ούτε την ειρωνική (ο διττός τίτλος αναφέρεται στο μήνυμα που αφήνουν οι κούριερ όταν απουσιάζει ο παραλήπτης, αλλά και στην απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης και ανθρωπισμού από τη σημερινή βρετανική κυβέρνηση) διάσταση. Κι αν για κάποιους το έργο μοιάζει σαν να «το έχουμε ξαναδεί» θα υποχρεωθούμε να χρησιμοποιήσουμε μια αφοπλιστική ατάκα του 83χρονου σκηνοθέτη από μια παλιά συνέντευξη που μας είχε δώσει: «Όταν πάψει να υπάρχει αδικία στον κόσμο τότε θα πάψω κι εγώ να γυρίζω τέτοια φιλμ».

Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς
Πρωταγωνιστούν: Κρις Χίτσεν, Ντέμπι Χάνιγουντ, Ρις Στόουν, Κέιτι Πρόκτορ