Τσάι με τις κυρίες

Μια στιβαρή φιλία χτισμένη σε γερά θεμέλια που φανερώνει ότι άμα υπάρχει ανθρωπιά και ειλικρίνεια, οι αμαρτίες του επαγγέλματος (μεγαλύτερες όλων ο αδυσώπητος ανταγωνισμός και η καριέρα που φτιάχνεται πατώντας σε πτώματα) όχι μόνο ξεπερνιούνται αλλά και συγχωρούνται. Το ντοκιμαντέρ του Μίτσελ (ο σκηνοθέτης του «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» καλύπτει ένα μεγάλο κενό με τη δημιουργία του εν λόγω φιλμ καθώς ποτέ του δεν δούλεψε με κάποια από αυτές τις ηθοποιούς) ξεκινά γλυκά και ανάλαφρα – δείτε την έκπληξη των πρωταγωνιστριών όταν ανακαλύπτουν ότι ο φωτογράφος τους αναλαμβάνει πρώτη φορά τέτοια αποστολή-, εξελίσσεται σε μια τρυφερή αναφορά στο παρελθόν και σταδιακά θεριεύει όταν στη μνήμη των διάσημων κυριών επανέρχονται σκληρές εικόνες. Τα πρώτα βήματα στο επάγγελμα, οι αντιδράσεις των γονιών, τα νεανικά φλερτ, η τιτάνια προσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους σε μια κοινωνία που η θέση της γυναίκας ήταν συνεχώς υπό αμφισβήτηση, το δέος απέναντι σε ιερά τέρατα τύπου Λόρενς Ολίβιε – ο σύζυγος της Πλοουράιτ- που σε κάποιες περιπτώσεις γρήγορα μετατράπηκε σε σκόνη και θρύψαλα, οι δύσκολοι ρόλοι, οι μεγάλοι έρωτες, οι καταστροφικές επιλογές, τα γυρίσματα της τύχης κ.α. Ένας χείμαρρος ιδεών, συναισθημάτων, εμπειριών που δεν χορταίνεις να παρακολουθείς χάρη στην απλόχερη γενναιοδωρία, το πηγαίο χιούμορ και την ανεπιτήδευτη σοφία αυτών των ιερών τεράτων. Άλλοτε τρυφερές, μερικές φορές τρομερά αστείες και γενναίες μέσα από τον αυτοσαρκασμό τους («αγαπητέ μου αντί για βασίλισσα εσύ θες νάνο σε εμμηνόπαυση» είπε η αθεόφοβη Ντεντς όταν ο Χολ της πρότεινε να υποδυθεί την Κλεοπάτρα), αυτές οι Dames είναι τόσο αξιολάτρευτες που δύσκολα μπορεί να τους αντισταθεί ο οποιοσδήποτε.