Ο Έκπτωτος

Το κεντρικό σημείο που ο Σορογκόγιεν επικεντρώνει όλη την προσοχή του είναι εκείνο που ο δημόσιος βίος συναντά την αθέατη προσωπική ζωή του διεφθαρμένου πολιτικού. Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει κάποιο σκοτεινό μυστικό ή ένα ανομολόγητο βίτσιο στη ζωή του Βιδάλ και του όποιου Βιδάλ. Οι μικρές λεπτομέρειες είναι εκείνες που κάνουν τη διαφορά και αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο. Σε ανεπαίσθητες μικρές στιγμές. Όπως στην εναρκτήρια σεκάνς με το πλούσιο γεύμα (την ίδια στιγμή που κάνει τους συνδαιτημόνες του να γελάνε μιμούμενος τον αδιάφθορο συνάδελφο του στην tv, μαλώνει έναν εξ αυτών επειδή έχει φάει ήδη 4 αστακούς!), όπως στο διακριτικό φλερτ με τη σύζυγο του συνεργάτη του που περνά μια σκληρή δοκιμασία αφού «δεν πρόσεχε τι και σε ποιον μιλούσε», όπως στην εκμυστήρευση στον κολλητό του («σε 2 μήνες θα έχει ξεχαστεί το θέμα»), όπως στο δυνατό φινάλε με την τηλεοπτική συνέντευξη όπου για πρώτη φορά βλέπουμε τον πολιτικό να κοιτά κατάματα την πραγματικότητα. Ο ικανότατος Σορογκόγιεν (πριν από δύο χρόνια μας καθήλωσε με το θρίλερ «Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει») είναι προφανές ότι νιώθει οργή για τους άρχοντες της πολιτικής που δρουν ανεξέλεγκτα και πλουτίζουν με παράνομα μέσα, επιδεικνύοντας μια αλαζονική στάση που δικαιολογείται με την εύκολη ρήση «κι εσείς το ίδιο θα κάνατε». Ε λοιπόν, όχι. Ο σκηνοθέτης μαζεύει όση ψυχραιμία του απέμεινε και παίρνει απόσταση από τον «έκπτωτο» πολιτικό για να διατυπώσει τα επιχειρήματά του. Με ένα κοφτό, νευρώδες μοντάζ, συναρπαστική αφήγηση και γνώση του θέματος (η σύγχρονη πολιτική και οικονομική κρίση είναι διαρκώς παρούσα), ξετυλίγει μπροστά στα μάτια μας ένα αυθεντικό θρίλερ, γεμάτο ένταση και ανατροπές, που καθηλώνει. Δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο ίσως ερμηνευτή για τον απαιτητικό ρόλο του Βιδάλ. Ο υπέροχος Αντόνιο ντε λα Τόρε, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στο προηγούμενο φιλμ του, διαθέτει όλη την ευφυή αλαζονεία και τρομακτική αμφισημία του «κανονικού πολίτη» που δείχνει ικανός για όλα.