Ποια νομίζεις ότι είμαι

Το φιλμ αυτό δεν θα μπορούσε να γυριστεί πριν από 20-25 χρόνια, όταν το όργιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η μαγική λέξη Facebook ήταν άγνωστοι ακόμη όροι για την κοινότητα της παγκοσμιοποίησης και των εικονικών ερωτικών σχέσεων. Η μυθιστορηματική φαντασία της Καμίλ Λοράν ενέμπνευσε στον σκηνοθέτη Σαφί Νεμπού μια ταινία που ενώ σε ένα πρώτο επίπεδο μπορεί να απωθήσει τον μέσο θεατή (λόγω της αξιολύπητης πρωταγωνίστριας που κάνει τη μία σπασμωδική κίνηση μετά την άλλη), η ειλικρίνεια και κυρίως η αποφασιστικότητα να αναμετρηθεί με προαιώνια ταμπού αλλά και μελλοντολογικές ανωμαλίες στο θέμα της ανθρώπινης επικοινωνίας, της προσδίδουν μια πηγαία γοητεία και ζεστασιά που κάμπτει τις όποιες διανοουμενίστικες ενστάσεις. Η Ζιλιέτ Μπινός στον άχαρο-πιασάρικο ρόλο να υποδυθεί μια ώριμη γυναίκα που παλεύει με τις κοινωνικές ανασφάλειες και τις σωματικές επιθυμίες της είναι πιο αποτελεσματική από ό,τι σε πρόσφατα φιλμ ανάλογης προβληματικής («Η λιακάδα μέσα μου», «Κάθε χίλια χρόνια», «Η μαύρη τρύπα») που ξεχείλιζαν από σοβαροφάνεια και δήθεν αντισυμβατικότητα. Η Κλερ, που ομολογεί στην ψυχολόγο της το «έγκλημά» της (έχει κατασκευάσει στο Facebook την 25χρονη Κλάρα όχι τόσο για να «παγιδεύσει» τον Άλεξ αλλά για να βρει διέξοδο στην ερωτική της θύελλα –«είμαι μια γυναίκα με πάθος για τον έρωτα» της λέει– ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει όπως ακριβώς επιθυμεί), αποφασίζει να γυρίσει την πλάτη σε όλα τα στερεότυπα που θέλουν μια γυναίκα όταν μεγαλώνει να εγκαταλείπει όσα αγαπά. Όχι μόνο τον έρωτα, αλλά και τον χορό, την ξενοιασιά, τη νεανικότητα. Υπό αυτή την έννοια η ταινία του Νεμπού που μιλάει για τη συναισθηματική ελευθερία και το πέρασμα του χρόνου, είναι μια τολμηρή ταινία με συνεχείς εκπλήξεις (εκεί κάπου μετά το μέσο του φιλμ υπάρχει μια ανατροπή η οποία ίσως σε άλλο φιλμ να έβαζε μέχρι και τους τίτλους τέλους, αλλά ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί έξυπνα ως το κόλπο γκρόσο) που δοκιμάζει τα (συντηρητικά) όρια του θεατή και ταυτόχρονα λέει τα πράγματα με το όνομά τους: δεν υπάρχει μεγαλύτερο μπλέξιμο από το ερωτικό μπλέξιμο. Η υποδειγματική σύνδεση του διάσημου έργου του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις» με τη ζωή της Κλερ είναι ακόμη μια απόδειξη για την εκφραστική δύναμη ενός φιλμ, που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο και καταφέρνει να πει περισσότερα από όσα αρχικά υπόσχεται.