Mητέρα!

Το τρομερά φιλόδοξο «Mother!» του Αρονόφσκι είναι ένα φιλμ με το οποίο δεν ξεμπερδεύεις εύκολα και αβίαστα. Δεύτερη μέρα από την προβολή του κι ακόμη στροβιλίζει στο μυαλό μου ως ένα προκλητικό, βίαιο και παραληρηματικό αλληγορικό θρίλερ που έχει ως στόχο να πει τα πάντα. Κυριολεκτικά. Η ιστορία του ζευγαριού που δέχεται σχεδόν με το ζόρι να φιλοξενήσει ένα θαυμαστή του ποιητή συζύγου, μπορεί αρχικά να θυμίζει το πολανσκικό «Μωρό της Ρόζμαρι» –μέχρι και η αφίσα του είναι πανομοιότυπη με εκείνη της ταινίας του 1968– αλλά στο τέλος καταλήγει να είναι μια τυπική ταινία του Αρονόφκσι, ο οποίος εδώ οραματίζεται την Αρχή και τη Γέννηση της ζωής με βιβλικούς όρους και μαζί ένα σκληρό ανάθεμα για την κατάντια της ανθρωπότητας με αναφορές στις σύγχρονες πληγές που μαστίζουν τη δυτική κοινωνία: η ανυπαρξία της πραγματικής αγάπης, το κυνήγι της διασημότητας και του χρήματος, ο άνθρωπος που φαντασιώνεται ότι γίνεται υπέρτατος θεός, η έλλειψη επικοινωνίας, η διάλυση της οικογένειας, η τυφλή πίστη σε δόγματα, το υπερτροφικό Εγώ. Με μια αγχωτική και κολλημένη πάνω στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας –και συντρόφου του σκηνοθέτη– κάμερα, η τελετουργική μανία του Αρονόφσκι αγγίζει τον περφεξιονισμό στη ρωγμή ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τη φαντασία και την πραγματικότητα, την αλήθεια και το ψέμα. Όμως δεν καταφέρνει να αποφύγει τις γραφικότητες και την υπερβολή. Η αποφασιστικότητά του να φτιάξει ένα έργο απόλυτης αλήθειας τον οδηγεί σε ένα ασύλληπτης υφής κρεσέντο αλληγορικής βίας όπου το σπίτι των πρωτόπλαστων ηρώων του (ένας Αδάμ που πρώτος δαγκώνει το μήλο του πειρασμού προκειμένου να γευτεί το νέκταρ της επιτυχίας-ευτυχίας) μεταμορφώνεται σε μια Κιβωτό της ανθρωπότητας –για να θυμηθούμε την προηγούμενη ημιαποτυχημένη ταινία του σκηνοθέτη «Νώε»– όπου σατανιστές, θαυμαστές, πλιατσικολόγοι, ηδονιστές, μετανάστες, άστεγοι, επενδυτές, έμποροι, εξουσιαστές, μπάτσοι και όποια άλλη κατηγορία ανθρώπων μπορεί να φανταστεί κανείς, εισβάλλουν για να διαλύσουν την ευτυχία του ζευγαριού. Η υπέρμετρη φιλοδοξία του Αρονόφσκι βουλιάζει κάτω από το βάρος των αμέτρητων ιδεών του και η ταινία γίνεται αφόρητα ενοχλητική για το θεατή (ο βασικός λόγος της αποτυχίας της στις ΗΠΑ) καθώς η σαδιστική βία –σοκ η σκηνή που ο όχλος σαπίζει στο ξύλο την ηρωίδα σε ένα σχόλιο για τη βία κατά των γυναικών– και ο παροξυσμός της γραφής του δεν έχει προηγούμενο. Όμως δεν παύει να είναι το προϊόν της τολμηρής φύσης ενός δημιουργού και κυρίως της αποφασιστικότητάς του να πει τα πάντα χωρίς στρογγύλεμα των γωνιών της αλήθειας και συμβιβαστικές λύσεις.