Julieta

Η ιστορία μοιάζει τυπική αλμοδοβαρική παρότι προέρχεται από τρία διηγήματα της Αλίς Μονρό. Πρωταγωνίστρια είναι φυσικά μια γυναίκα, η Χουλιέτα, που τη βλέπουμε σε 2 χρόνους. Στο σήμερα που είναι μια εύθραυστη 50χρονη μάνα η οποία «θρηνεί» την απώλεια της κόρης της που έφυγε στα 18 της για διαλογισμό και απομόνωση στα Πυρηναία και δεν ξαναγύρισε ποτέ, ενώ το κομμάτι του παρελθόντος αναφέρεται στη νεανική ηλικία της Χουλιέτα και τον παράφορο έρωτά της για τον ψαρά Χουάν. Η γυναίκα-ερωμένη και η γυναίκα-μητέρα είναι τα δύο πρόσωπα της πρωταγωνίστριας. Ερωτικά πάθη, ζήλειες και διογκωμένα «εγώ», απραγματοποίητα όνειρα σε προβλέψιμες ζωές, παιχνίδια της μοίρας, κατάθλιψη... όλα χωρούν στη ζωή της Χουλιέτα, όμως η ορμή του πάλαι ποτέ «οργισμένου ισπανού» φαίνεται να έχει καταλαγιάσει. Η σχέση μητέρας και κόρης (η Χουλιέτα «παίζει» και στα δύο ταμπλό, αφού ένα κρίσιμο κομμάτι του έργου αφορά στη σχέση με τους γονείς της) είναι το καύσιμο μιας πλοκής που κινείται σε ρηχά και απόλυτα προβλέψιμα μελοδραματικά μονοπάτια. Η σοβαροφάνεια επίσης της «Julieta» (φράσεις όπως «η απουσία σου γεμίζει τη ζωή μου και την καταστρέφει» ακούγονται σαν ροζ λογοτεχνία του χειρίστου είδους) είναι ακόμη ένα στοιχείο που θα ξενίσει τους φαν του Αλμοδόβαρ με αποκορύφωμα το αποτυχημένο –αν όχι αστείο– επιμύθιο περί «σχέσης τέχνης και ζωής». Το τελευταίο με τσιτάτα από την Οδύσσεια (η άρνηση της αιώνιας ζωής για χάρη της περιπέτειας) που συνδυάζονται με κάποιους αφελείς συμβολισμούς –η αυτοκτονία του άντρα στο τρένο, η εικόνα του ελαφιού που ψάχνει να ζευγαρώσει, η μοιραία καταιγίδα μετά τον τσακωμό– σφραγίζουν τη θεματική του σκηνοθέτη γύρω από την ατομική ενοχή και την πληγή της απώλειας. Σαν παθητικό, άβουλο σύμβολο μιας μίζερης ζωής, η Χουλιέτα είναι μια αποκαρδιωτική, ελάχιστα ελκυστική ηρωίδα που πολύ μικρή σχέση έχει με το παλιό σύμπαν του Αλμοδόβαρ. Στεγνή από συναισθηματικό πλούτο και με ανύπαρκτη πνευματική γοητεία, μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Το φιλμ προβλήθηκε στο πλαίσιο του τελευταίου φεστιβάλ Καννών με την προσδοκία να κερδίσει ο Ισπανός τον Χρυσό Φοίνικα, που λείπει από τη συλλογή του. Πολύ λογικά έφυγε με άδεια χέρια από την Κρουαζέτ. Με μια και μόνο φράση: Eίναι ο χειρότερος και πιο συμβατικός Αλμοδόβαρ των τελευταίων ετών. Χειρότερος ακόμη και από εκείνο το σύντομο αεροπορικό ανέκδοτο με τίτλο «Δεν κρατιέμαι», που πάντως σε κάποιες σκηνές σε έκανε να γελάς.