Κατ αρχήν κρύο. Ακόµη δίχως χιόνια, αλλά µιλάµε για κρύο, όχι αστεία. ››› Η «πρώτη arthouse 3D ταινία» είναι γεγονός. Το Pina ανήκει περισσότερο στην Πίνα Μπάους και λιγότερο στον Βιµ Βέντερς, κι αυτό είναι τουλάχιστον ευτύχηµα. Εντυπωσιακό, τρυφερό, συγκινητικό, εικονογραφεί τον κόσµο και την τέχνη της µεγάλης χορογράφου και αποδεικνύει ότι το 3D δεν είναι µόνο για εκρήξεις και σαρκοφάγα ψάρια. Εξάλλου το θέαµα της Άγκελα Μέρκελ και του Βιµ δίπλα δίπλα στην επίσηµη προβολή µε γυαλιά 3D, ήταν αναµφίβολα πιο τροµακτικό από οποιοδήποτε Πιράνχα. ››› Ο Βέρνερ Χέρτζογκ έκανε κι αυτός το δικό του 3D ντοκιµαντέρ, το Cave of the Forgotten Dreams, για τις τοιχογραφίες στο σπήλαιο του Σοβέ, αλλά οι χορογραφίες της Πίνα Μπάους έκλεψαν δυστυχώς την παράσταση. Σε µια σκηνή ο Χέρτζογκ λέει στην ταινία κάτι σαν «ας κάνουµε ησυχία, ας ακούσουµε τη σιωπή και ίσως ακούσουµε και τον χτύπο της καρδιάς µας». Η ηχητική µπάντα σιωπά, αλλά στην αίθουσα της δηµοσιογραφικής προβολής ακούγεται το δυνατό ροχαλητό ενός θεατή. ››› Το Man at Sea του Κωνσταντίνου Γιάνναρη µπορεί να µην έχει προβληθεί ακόµη στο επίσηµο πρόγραµµα, όµως έχει ήδη χτίσει το δικό του buzz. Η συµµετοχή του στο Panorama συµβάλλει στην άνοδο της επισκεψιµότητας από υποψήφιους αγοραστές, που παρατηρείται στο περίπτερο του Ελληνικού Κέντρου Κινηµατογράφου. Το σινεµά της χώρας µας έχει ρεύµα. ››› Η Αµνηστία του Μπουγιάρ Αλιµάνι άφησε ανάµεικτα συναισθήµατα, αλλά ο πετυχηµένος ρεαλισµός, η εντυπωσιακή φωτογραφία και οι εξαιρετικές ερµηνείες, αναµφίβολα ξεχώρισαν. ››› Ο Ρέιφ Φάινς φόρτωσε µε υπερβολικά πολλές σύγχρονες αναφορές τον Coriolanus του, ακόµη κι αν κατόρθωσε να περισώσει τη δύναµη του έργου. Στις συνεντεύξεις του για την ταινία ανέφερε φυσικά και την κατάσταση στην Αίγυπτο, επί της οθόνης όµως περίµενες σχεδόν να ακούσεις τον Τζέραρντ Μπάτλερ να φωνάζει “This is Sparta”. ››› 25 χρόνια γιορτάζει το Βραβείο Teddy, αλλά οι ταινίες που έχουµε δει µέχρι τώρα µοιάζουν µάλλον απογοητευτικές. Κι όχι µόνο όσες διαγωνίζονται για το teddy! ››› Η ελπίδα εντούτοις πεθαίνει τελευταία, οπότε περιµένουµε.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
11°
