Δυο ξεχωριστοί κόσμοι, ο πραγματικός και ο ψηφιακός, μια γνωριμία που καλλιεργήθηκε στο ίντερνετ και ενσαρκώθηκε στη ζωή, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ που ξετυλίχθηκε σε διάστημα διετίας και σήμερα κυκλοφορεί σε βιβλίο. Αυτές είναι εικόνες που θα μισήσουν όσοι αντιλαμβάνονται τη φωτογραφία με όρους selfie στο facebook και θα λατρέψουν αυτοί που γοητεύονται από τα φλερτ αλληλεπίδρασης μπροστά και πίσω από τον φακό.
Σε πρώτο χρόνο οι φωτογραφίες ίσως σας μοιάσουν πρόχειρες και ευτελείς, όμως η Valerie Philips δεν είναι καμιά φωτογράφος της σειράς. Η δουλειά της έχει χαρακτηριστεί ως «τραχιά, αλογόκριτη, ελεύθερη από μαλακίες». Το πορτρέτο που επιμελήθηκε για τη Sienna Miller φιγουράρει στη μόνιμη συλλογή της National Portrait Gallery, ενώ από το 2001 έχει κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ και εξέθεσε έργα της στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Τόκιο, το Βερολίνο, το Παρίσι, τη Βαρκελώνη, και για κάποιο λόγο που μονάχα η ίδια γνωρίζει, στο μικροαστικό μεσοδυτικό Τσέριβεϊλ του Κάνσας.
Όσο για την Arvida Byström, η περίπτωσή της υπόκειται στη διασημότητα που πραγματώνεται στο σύμπαν του ψηφιακού. Είναι μια πιτσιρίκα που βάφει τα μαλλιά της κάθε μήνα, αλλά δεν τα λούζει σχεδόν ποτέ, ντύνεται με καρτουνίστικα κειμήλια της μόδας των nineties, φοράει κολιέ από ζαχαρωτά, δεν αποτριχώνει το σώμα της ποτέ και το επιδεικνύει ανοιχτά – προκαλώντας σε να διερωτηθείς για την ίδια τη φύση και τα στάνταρ της θηλυκής ομορφιάς. Η Byström έχει μάθει να εκθέτει τον εαυτό της διαδικτυακά, μέσα από αναρίθμητα σάιτ, μπλογκ και προφίλ στο tumblr, αλληλεπιδρώντας με αναρίθμητους αόρατους φίλους και οπαδούς μέσα από τον αστείρευτο ωκεανό του ίντερνετ - είναι μια ελαφρώς τραβηγμένη εκδοχή του τρόπου που ζούμε πλέον όλοι μας εδώ και τώρα.
Η Byström εμπιστεύεται την απόσταση της οθόνης, η Philips έχει ανάγκη την οικειότητα της ανθρώπινης επαφής για να δώσει προτεραιότητα στο ένστικτο και τον αυθορμητισμό. Μοντέλο και φωτογράφος ήρθαν σε επαφή μέσω γνωστών. Μίλησαν στο Skype. Η Philips της ζήτησε να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να φωτογραφηθεί. Η απάντηση ήταν χλιαρή: «Δεν είχα κάτι τέτοιο κατά νου». Η απροθυμία δεν απέτρεψε τη Philips. Τη βρήκε παράδοξα συναρπαστική.
Έκτοτε και μόλις οι αναστολές ξεπεράστηκαν, οι δυο τους συναντήθηκαν συχνά. Τόσο στη ζώνη προστασίας της Byström, στο web, όσο και στα προτιμητέα στη φωτογράφο φυσικά περιβάλλοντα. Η συνεργασία τους χρονικογραφήθηκε σε τρία φανζίν. Σε μια περίπτωση, ο τυπογράφος απείλησε να μη στείλει το υλικό στην παραγωγή προτού δει σκαναρισμένη μια άδεια οδήγησης του ημίγυμνου νυμφίδιου, το οποίο υποψιαζόταν για ανήλικο. Στην επόμενη έντυπη συνεργασία τους, ο τίτλος προέκυψε σχεδόν αντανακλαστικά: «This Is My Drivers Licence».
H κοινή τους περιπέτεια στους κόσμους της τέχνης, της προσωπικής ταυτότητας και της αυτοδιάθεσης στον πραγματικό και τον virtual κόσμο συγκεντρώνεται σήμερα σε ένα λεύκωμα με τον τίτλο «hi you are beautiful how are you». Ο τίτλος αναγράφεται εσκεμμένα με πεζά, οι χαρακτήρες ωστόσο παράγουν φωτογραφία κεφαλαιώδη.
Το άλμπουμ «hi you are beautiful how are you» της Valerie Philips κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Longer Moon Farther, 2014.
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
24°
