Μαζί με τα ανοιξιάτικα βράδια που γλυκαίνουν κάθε μέρα και περισσότερο, ανεβαίνει και η διάθεση για περιπλάνηση στην πόλη. Περιμένω το τραμ στη στάση Φιξ και κοιτάζω βυθισμένος μια αφίσα με δύο χορευτές σε μια ερωτική και πολύπλοκη στάση κάτω απο τον φρουτώδη τίτλο «Μιλόνγκα». Μια φίλη μού έχει περιγράψει την ομορφιά και το στιλ αυτού του νοτιοαμερικάνικου χορού. Τα ρούχα και τα όμορφα παπούτσια των χορευτών, την αρμονία στην κίνηση, τον αυτοσχεδιασμό και αυτό το ελάχιστο ίδρωμα που κάνει κάθε μικρή επαφή να μοιάζει με φλερτ.
Ανέβηκα τις σκάλες με έναν δισταγμό γιατί ο χορός δεν μπαίνει εύκολα στο κορμί μου. Η σάλα είχε ατμόσφαιρα φοβερή, με φώτα χαμηλά και μπαντονεόν να γεμίζουν με υπέροχη τάνγκο μουσική τον χώρο. Τα ζευγάρια λικνίζονταν άλλοτε με εντυπωσιακές φιγούρες και άλλοτε γλυκά, ενώ εντύπωση μού έκανε ότι όσες ώρες κι αν πέρασαν ο χορός δεν σταμάτησε ποτέ. Οι καβαλιέροι ήταν σαφώς λιγότεροι και περιζήτητοι. Οι κομψές τανγκέρες περίμεναν τη σειρά τους υπομονετικά.
Όσο περνούσε η ώρα, έμπαινα όλο και πιο πολύ στη φιλοσοφία του. Μου άρεσε πολύ η αίσθηση, η ευγένεια των κινήσεων και το γεγονός ότι όλοι σχεδόν χόρευαν. Δεν ήταν «τσιμεντωμένοι» με ένα ποτό στο χέρι να κοιτάζουν και να μην πλησιάζουν. Ήταν υπερφυσιολογικότατο κάποιος ή κάποια να έρχεται συνεχώς να σε ζητήσει για χορό και εσύ να δέχεσαι την πρόσκληση.
Tips
Το tango ως χορός γεννήθηκε προς το τέλος το 1900 στις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο, από συνένωση ευρωπαϊκών, νοτιοαμερικανικών και αφρικανικών στοιχείων. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 άρχισε και στην Ελλάδα να αναπτύσσεται ενδιαφέρον για το αργεντίνικο tango, με παράλληλη εμφάνιση στην Αθήνα των πρώτων δασκάλων (Ελλήνων και Αργεντίνων). Οι στίχοι των τραγουδιών έχουν μεγάλη συγγένεια με αυτούς των ρεμπέτικων. Οι μιλόγκες, οι συναντήσεις δηλαδή των τανγκέρων, γίνονται πολύ συχνά στην Αθήνα καθώς και σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να έχει αναπτυχθεί τουρισμός με θέμα το tango, που ενισχύεται από την εύκολη επικοινωνία που αναπτύσσεται μεταξύ των χορευτών.
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Θανάσης Καρατζάς
Περισσότερες φωτογραφίες στο προσωπικό μου instagram εδώ
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
14°
