Η φωτογραφία παράγει χειροπιαστές αναμνήσεις αλλά κάθε εποχή έχει ένα δικό της τρόπο να αγκαλιάζει και να χρησιμοποιεί το μέσο. Αν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν μια υπόθεση του επαγγελματικού στούντιο, από τις αρχές του 20ού απελευθερώνεται και επιτρέπει στο χρήστη να «γράψει» με φως τις δικές του μνήμες και να καδράρει το δικό του κόσμο.
Σειρά ΑΦΕΛΙΑ του ΜΙΕΤ
Δημήτρης Παπαδήμος. Καβάλα, περί το 1960. Το υδραγωγείο. Αρχείο Δημήτρη Παπαδήμου.
Αυτόν τον προσωπικό κόσμο, τα αυθόρμητα στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή, την οικογένεια, το σπίτι, την εργασία, τα ταξίδια, τις γιορτές που αναδεικνύουν το αφήγημα της καθημερινότητας επιχειρεί να «ζωντανέψει» η ΑΦΕΛΙΑ.
Πάλλης και Κοτζιάς (εκδότες). Πλατεία Συντάγματος, περί το 1900
Πρόκειται για τη νέα εκδοτική σειρά του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ) για τη Φωτογραφία, που αντλεί το υλικό της από το Αρχείο Φωτογραφιών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ. Αρχεία προσώπων και οικογενειών που καλύπτουν χρονικά το δεύτερο μισό του 19ου και όλο τον εικοστό αιώνα και περιέχουν φωτογραφίες τόσο ερασιτεχνών όσο και επαγγελματιών φωτογράφων. Με χαρακτήρα ανθρωποκεντρικό, εστιάζουν στην αναμνηστική φωτογραφία που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της παραδοσιακής οικογενειακής εικονογραφίας και κοινωνικής ζωής από το 1850 μέχρι τις μέρες μας.
Πάλλης και Κοτζιάς (εκδότες). Το Θησείο, περί το 1900
Η σειρά, την οποία σχεδίασε ο διευθυντής του ΜΙΕΤ Διονύσης Καψάλης, συμβάλλει στην ιστορία της φωτογραφίας καθώς καλύπτει 100 χρόνια ελληνικής (κι όχι μόνο ελλαδικής) φωτογραφικής παραγωγής. Περιλαμβάνονται και εικόνες που έχουν παραχθεί στις εστίες της ελληνικής διασποράς ανά τον κόσμο τόσο από Έλληνες, όσο και από ξένους φωτογράφους.
Δημήτρης Παπαδήμος. Θεσσαλονίκη, περί το 1960. Η Αψίδα του Γαλερίου. Στο βάθος αριστερά διακρίνεται η Ροτόντα. Αρχείο Δημήτρη Παπαδήμου
Πάλλης και Κοτζιάς (εκδότες). Το Μνημείο του Λυσικράτους, περί το 1900.
Μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί τρία τομίδια: ΑΦΕΛΙΑ 1 Νύφες, ΑΦΕΛΙΑ 2 Το εργαστήριο του καλλιτέχνη και ΑΦΕΛΙΑ 3 Η Ανάγνωση. Τα εισαγωγικά κείμενα έχουν γράψει, αντίστοιχα, η Ελιάνα Χουρμουζιάδου, ο Κώστας Ιωαννίδης και ο Γιάννης Παπαθεοδώρου. Κάθε τομίδιο περιλαμβάνει περίπου 75 ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τα εισαγωγικά κείμενα.
Πάλλης και Κοτζιάς (εκδότες). Η οδός Ερμού, περί το 1900
Η σειρά θα παρουσιαστεί στις 30 Οκτωβρίου στην Αθήνα, στο βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπύρου Μερκούρη 62, Παγκράτι, 2107249604
Δημήτρης Παπαδήμος. Πειραιάς, περί το 1960. Δεξαμενή ναυπήγησης. Αρχείο Δημήτρη Παπαδήμου
Δημήτρης Παπαδήμος. Πειραιάς, περί το 1960. Αρχείο Δημήτρη Παπαδήμου.
Αρχείο Φωτογραφιών του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ
Οι περίπου 400.000 φωτογραφίες του αρχείου είναι στην πλειοψηφία τους σπάνια και αναντικατάστατα τεκμήρια της Ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους και καλύπτουν τα τελευταία 150 χρόνια της ελληνικής ιστορίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στα κέντρα Ελληνισμού ανά τον κόσμο. Πορτραίτα διακεκριμένων μορφών της πολιτικής, λογοτεχνικής, καλλιτεχνικής και οικονομικής ζωής, αλλά και αγνώστων σε όλες τις εκφάνσεις του καθημερινού βίου, τοπία και απόψεις από όλη την επικράτεια, ιστορικές εικόνες από τη δράση των ενόπλων δυνάμεων (Βαλκανικοί, Μικρασιατική Εκστρατεία, Αλβανικό Μέτωπο κ.ά.), απεικονίσεις μνημείων και αρχαιοτήτων, είναι μερικές από τις μεγάλες ενότητες του. Σημαντικό τμήμα της συλλογής συνιστούν τα αρχεία επαγγελματιών φωτογράφων όπως για παράδειγμα του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή /φωτογράφου Ζόζεφ Χέπ και του Δημήτρη Παπαδήμου.
Underwood&Underwood. Άποψη της Αθήνας από τον Άρειο Πάγο, 1897. Από τη σειρά στεροσκοπικών φωτογραφιών GreeceThroughtheStereoscopeτου οίκου Underwood&Underwood
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
15°
