Φωτογραφια

Περιπέτειες στο ΚΤΕΛ

328722-679673.jpg
Γιάννης Οικονόμου
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
360507-746714.jpg
ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Πριν κανά-δύο χρόνια, χαζεύοντας σε ένα από τα κορυφαία φωτογραφικά site παγκοσμίως, του οποίου έχω την τιμή να είμαι μέλος (δείτε εδώ), είχε πέσει το μάτι μου σε μία έγχρωμη street εικόνα (φανταστική ομολογουμένως) με τίτλο: «The day nothing happened» (Πατήστε εδώ για την δείτε).

Κάπως έτσι ήταν εκείνο το πρωινό. Πρωινό, τρόπος του λέγειν. Περασμένες δώδεκα, κοντά μία. Συννεφιά, κουφόβραση, καθημερινή, νομίζω Πέμπτη, αλλά με ελάχιστη κίνηση. Δεν είχα όρεξη για θάλασσα, στις 16:00 έπιανα δουλειά και οι πιθανότητες να βγω για κοκτέιλ το βραδάκι με τη Σκάρλετ απειροελάχιστες (για να θυμόμαστε που και που και εκείνον τον ταλαίπωρο τον Ευκλείδη).

Ανία, πλήξη, βαρεμάρα. “Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.”

Ο ποιητικός οίστρος με πέτυχε να περνάω με το ποδήλατο έξω από το ΚΤΕΛ. “Να λοιπόν που θα βρω βαρβάρους να περιμένω!” η άμεση σκέψη. Σε ελεύθερη μετάφραση, “όλο και κάτι ενδιαφέρον θα βρω για φωτογράφηση στο ΚΤΕΛ και έτσι θα σκοτώσω κανά δίωρο. Τόσος κόσμος μπαινοβγαίνει. Τι διάολο;” Να διευκρινίσω ότι όταν μιλάω για ΚΤΕΛ, εννοώ το διάσημο ΚΤΕΛ Χανίων. Πάτε να γελάσετε με το “διάσημο”, αλλά θα σας προλάβω. Από το συγκεκριμένο ΚΤΕΛ ξεκινάει το λεωφορείο για το φαράγγι της Σαμαριάς. Αν είσαι τουρίστας, πρακτικά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πας. Συνεχίζετε να θέλετε να με κοροϊδέψετε για το “διάσημο”; Σας ενημερώνω ότι το δεύτερο μεγαλύτερο φαράγγι της Ευρώπης έχει μία επισκεψιμότητα κάθε χρόνο, που ξεπερνάει τα 150.000 άτομα. Από όλα τα μέρη του κόσμου. Οι περισσότεροι από αυτούς παίρνουν το ΚΤΕΛ από Χανιά για να το επισκεφθούν. Να προσθέσω επίσης, ότι από το συγκεκριμένο ΚΤΕΛ αναχωρούν και τα λεωφορεία για κάποιες από τις “καλύτερες παραλίες του κόσμου”. Δεν τα λέω εγώ αυτά, διαρκώς δημοσιεύονται τέτοιες λίστες από έγκυρα διεθνή τουριστικά sites και περιοδικά. Μπάλος, Λαφονήσι, Φαλάσσαρνα είναι σχεδόν πάντα μέσα σε αυτές. Πάρα πολλοί, λοιπόν, ξένοι επισκέπτες μεταβαίνουν στα συγκεκριμένα μέρη με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Δε συνεχίζω, νομίζω καταλάβατε το πνεύμα μου. Οπότε κομμένη η πλάκα για το “διάσημο”. Το ΚΤΕΛ Χανίων ΕΙΝΑΙ διάσημο, ΟΚ; Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε!

“Άκου να δεις φίλε ΔΕΝ θα ξαναβγάλεις φωτογραφίες εδώ μέσα!” Την ώρα που το λέει αυτό, ακολουθώντας με γρήγορα νευρικά βήματα, σταματάω, γυρίζω, νετάρω στη μύτη του και πατάω το κουμπί. Αν κοιτάξετε καλά τη συγκεκριμένη φωτογραφία, θα καταφέρετε να δείτε τους ατμούς, που βγαίνουν από τα ρουθούνια και τα αυτιά του. Αν πάλι δεν τους βλέπετε, σίγουρα από το βλέμμα του μπορείτε να τους φανταστείτε. Εντάξει, δίκιο είχε ο άνθρωπος. Τη δουλειά του έκανε και μάλιστα πολύ καλά! Ανταλλάξαμε και μερικές “φιλοφρονήσεις”. Τώρα που το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα, κακώς! Του ζητώ δημοσίως συγνώμη!

Πάντως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο “something did happen” εκείνη τη μέρα στο διάσημο ΚΤΕΛ Χανίων. Δείτε και όσες εικόνες πρόλαβα να βγάλω, νομίζω έχουν πλάκα...

mywallphotos.blogspot.gr

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY