Πέντε χρόνια μετά τα πυρηνικά ατυχήματα στο σταθμό Φουκουσίμα 1 και τη σειρά των καταστροφικών γεγονότων στη μονάδα παραγωγής ενέργειας της Ιαπωνίας, το Μάρτιο του 2011, οι αδημοσίευτες εικόνες του μαλαισιανού φωτογράφου Keow Wee Loong είναι αποκαλυπτικές. Ετών 27, πραγματοποίησε το παράτολμο φωτορεπορτάζ επισκεπτόμενος τέσσερις πόλεις-φαντάσματα της περιοχής, Τομιόκα, Νάμι, Φουτάμπα και Οκούμα, φορώντας σανδάλια, μαύρο φούτερ με κουκούλα, σορτσάκι και μια μάσκα αερίων. Οι λήψεις του κάνουν το γύρο του κόσμου.
Εισήλθε στην κόκκινη ζώνη τον Ιούνιο, αγνοώντας τη γραφειοκρατία και τις επίσημες κατευθυντήριες γραμμές για έκδοση ειδικής άδειας. Θα έπρεπε να περιμένει 3-4 εβδομάδες. Αποφάσισε να διασχίσει το δάσος για να αποφύγει τους αστυνομικούς. Το έκανε με επιτυχία χρησιμοποιώντας ένα GPS, google map και τη βοήθεια δύο φίλων του. «Μόλις φτάσαμε στην απαγορευμένη ζώνη μύριζα τα χημικά και ένιωθα να καίγονται τα μάτια μου», εξομολογείται.
Στις 11 Μαρτίου 2011, ο καταστροφικός σεισμός στην Ιαπωνία προκάλεσε ένα μεγάλο παλιρροϊκό κύμα που έπληξε σφοδρότατα τις ακτές της ανατολικής πλευράς της χώρας προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές και δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Το τσουνάμι οδήγησε στην τήξη των τριών εκ των έξι αντιδραστήρων του πυρηνικού σταθμού Φουκουσίμα‐Νταΐτσι, με αποτέλεσμα την έκλυση τεράστιων ποσοτήτων ραδιενέργειας στο περιβάλλον.
Σύμφωνα με την Πυρηνική Αρχή της Ιαπωνίας, η ποσότητα του ραδιενεργού καισίου που εκλύθηκε στην ατμόσφαιρα είναι ισοδύναμη με 168 πυρηνικές βόμβες σαν της Χιροσίμα. Περισσότεροι από 150.000 κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, πιθανότατα για πάντα, ενώ το οικονομικό κόστος του ατυχήματος εκτιμάται ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια.
Έχετε αναρωτηθεί πώς είναι να βρίσκεται κανείς μόνος του στην ερημωμένη και αποκλεισμένη ζώνη της Φουκουσίμα; Εκεί που η ζωή δεν θα είναι ξανά ποτέ ίδια και ο χρόνος σταμάτησε ξαφνικά. Ο νεαρός φωτογράφος βρέθηκε εκεί, αψηφώντας τους κινδύνους για να απαθανατίσει τα σημάδια που άφησε μια από τις πιο από τις πιο σημαντικές οικολογικές επιβαρύνσεις που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα. Η χειρότερη πυρηνική καταστροφή μετά το Τσερνόμπιλ.
Στις 26 φωτογραφίες που ανάρτησε ο ίδιος στο λογαριασμό του στο facebook, μπορεί να δει κανείς τη no man’s land που έχει απομείνει μετά τις καταστροφές των πυρηνικών εγκαταστάσεων. Τρόφιμα, κοσμήματα, φορητοί υπολογιστές και άλλα αντικείμενα αξίας δεν λεηλατήθηκαν και ξέμειναν εκεί. «Μου αρέσει να επισκέπτομαι μέρη που οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν» δήλωσε σε συνέντευξή του στο Time. Παραμένει άγνωστο σε ποιο επίπεδο ραδιενέργειας εκτέθηκε ο ίδιος.
«Αυτές είναι οι καταστροφικές συνέπειες της πυρηνικής ενέργειας» δηλώνει ο ίδιος, στέλνοντας το δικό του μήνυμα για τους κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση της.
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
14°
