Βγάζει το μεροκάματό του ως μπάρμαν σερβίροντας μερικά από τα καλύτερα κοκτέιλ που μπορείς να πιεις σε αυτή την χώρα. Όταν κυκλοφορεί με το αυτοκίνητό του μπορείς να καταλάβεις γιατί του κορνάρουν στα φανάρια. Στον ελεύθερό του χρόνο έχει το χούι να ζωγραφίζει και να φτιάχνει κοσμήματα. Είδαμε τι έκανε τα τελευταία δύο χρόνια στη «σπηλιά» του, ζητήσαμε εικόνες και εξηγήσεις.
Τα εν λόγω έργα αποτελούν μια σειρά ζωγραφικών συνθέσεων τεχνικής mixed media (μαρκαδόροι γκράφιτι, ακρυλικό, μολύβι, ανεξίτηλο μελάνι, στυλό, κολάζ κλπ) που πραγματοποιήθηκαν τη διετία 2010-2012 από εμένα τον ίδιο, που ονομάσανε Γιώργο Τζινούδη. Τούτη η σειρά των έργων πραγματεύεται αποκλειστικά την ήττα και φέρει τον τίτλο «Η Φαντασμαγορία της Ήττας». Πρόκειται για μικρές ιστορίες που γέννησαν μεγάλες και το αντίστροφο. Η ήττα και η φαντασμαγορία που ενυπάρχει σε αυτή είναι ο κεντρικός θεματικός πυρήνας και κοινός τόπος των ιστορηθέντων αυτής της σειράς.
Νοσοκομείον η Ελπίς, mixed media, 100 x 70 cm, 2012
Πάντοτε με ενδιέφεραν οι νικημένοι. Με ενδιαφέρει να περιγράφω έναν άνθρωπο σε δύσκολη θέση, πιασμένο στο δόκανο της άρνησης – ο νικητής, ο ευτυχής, ο χαρούμενος δεν μου λέει τίποτα. Η ευτυχία δεν έχει βαθύτητα. Βαθύτητα δεν έχει και η γεύση του νερού, γι’ αυτό μας είναι τόσο απαραίτητο. Η ήττα εξάλλου είναι η κοινή μοίρα των ανθρώπων, όσο κι αν επιχειρούν να ξεγελιούνται στοιβάζοντας μικρές καθημερινές νίκες, πτυχία, αριστεία, όμορφες συζύγους, μετάλλια ανδρείας, προαγωγές, πολυτελή αυτοκίνητα, εξοχικές κατοικίες, πετυχημένες αγοραπωλησίες, ακριβοπληρωμένες κηδείες.
Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση του πυγμάχου ποιητή, mixed media, 100 x 70cm, 2011
Η ήττα είναι το άφευκτο πεπρωμένο των θνητών των εθνών και των πολιτισμών. Το όλο ζητούμενο λοιπόν δεν μπορεί να είναι ποτέ η νίκη, αλλά η αντοχή. Το θέμα και το ζητούμενο είναι να αντέχεις. Η ζωή είναι πιο πολύ πυγμαχικός αγώνας παρά σκάκι. Ο ξοφλημένος πρωτοπαλαιστής, η γερασμένη πόρνη, ο ποιητής στο τρελάδικο, η ξεχασμένη σταρ του σινεμά, ο ζωγράφος που πούλησε την ψυχή του στο κίτρινο, ο εσταυρωμένος, ο κουτσός λαχειοπώλης, η λησμονημένη του Σαχτούρη, ο Άγιος Σεβαστιανός με το βέλος στα πλευρά, η χρεοκοπημένη Ελλάδα κι ό,τι άλλο αντέχει είναι αυτό που ενδιαφέρει.
7 ντετέκτιβ κι ένας φόνος για τη σταύρωση της λησμονημένης,
mixed media, 220 x 180cm, 2012
Αυτοί είναι οι ήρωές μου κι αυτό είναι που αγαπάει το πλήθος, κι εγώ είμαι μαζί πλήθος και μαζί καιόμενος. Έτσι μοιράζομαι στα δυο, όπως όμορφα έχει περιγράψει ο Τάκης ο Σινόπουλος στην ποίησή του. Να λοιπόν τι αγαπάει το πλήθος, που είναι απαράμιλλα σαρκοβόρο και αφελές: Ένα ακόμα αφορεσμένο σκηνικό, μια ακόμη φωτεινή ταμπέλα στη μέση της Κόλασης κι είμαστε όλοι εδώ, στην Ελλάδα του 2013, μέσα σ’ αυτό το σκηνικό μ’ όλη του τη φαντασμαγορία.
Η του ποιητή πρόστυχη αμοιβή, mixed media, 100 x 70 cm, 2011
Εδώ ας σημειωθεί ότι οι τίτλοι των έργων ούτε περιγράφουν τα τεκταινόμενα ούτε υπήρχαν ή προϋπήρχαν της ώρας του ζωγραφίσματος. Αποτελούν απλώς ελάχιστες, μη μοναδικές και μη αποκλειστικές ποιητικές ερμηνείες που προέκυψαν πολύ αργότερα για χρησιμοθηρικούς λόγους.
Γειά και χαρά σου, Άγιε, (πήγα να πώ αίγαγρε), mixed media, 70 x 50 cm, 2011
Βόσκουν στην παγωνιά καταραμένα πρόβατα και λοιπές ιστορίες
Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Μητροπολιτικού Οργανισμού MOMus για την έκθεση «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας: Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος» στην Εθνική Πινακοθήκη
Η έκθεση «60 χρόνια ΜΙΕΤ. Αναγνώσεις μιας συλλογής» στο Μουσείο Μπενάκη αναδεικνύει την ιστορία της ελληνικής τέχνης του 20ού αιώνα μέσα από έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό
Με αφορμή την αναδρομική του έκθεση, ο ζωγράφος μιλάει για τη γενιά του ’30, τους δασκάλους της Σχολής Καλών Τεχνών, το φως του Μολύβου και τη ζωγραφική ως τρόπο ζωής
Από το μεγάλο αφιέρωμα στον Στίβεν Αντωνάκος και τη μεγάλη έκθεση «Είσαι ό,τι φοράς» στο Μουσείο Μπενάκη μέχρι την ατομική έκθεση του Μιχάλη Κιούση στην Γκαλερί Άλμα
17°
