Έφυγε από τη ζωή ο συγγραφέας Χριστόφορος Μηλιώνης

Έφυγε από τη ζωή ο βραδευμένος συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, Χριστόφορος Μηλιώνης.

Η Εταιρεία Συγγραφέων, σχετικά με το θάνατο του Χ. Μηλιώνη, αναφέρει σε ανακοίνωσή της: «Με μεγάλη μας λύπη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας μας, Χριστόφορου Μηλιώνη. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης ήταν ένας καταξιωμένος συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για τα διηγήματά του, τα οποία βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Στους οικείους του εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας».

Υπενθυμίζεται πως ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου, των Ιωαννίνων, το 1932. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή και σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε τη μέση εκπαίδευση ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γυμνασίου/Λυκείου, και μέλος των εκδοτικών ομάδων των γιαννιώτικων περιοδικών «Ενδοχώρα» και «Δοκιμασία». Υπήρξε σύζυγος της ομότιμης καθηγήτριας της γαλλικής φιλολογίας, Τατιάνας Τσαλίκη-Μηλιώνη, και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Σε όλα τα πεζά έργα του Χριστόφορου Μηλιώνη, κεντρική σημασία έχει η μνήμη, ο απεριόριστος και αεικίνητος χρόνος της αναπόλησης. Επίσης, πρωταγωνιστικό ρόλο στις μικρές και μεγάλες ιστορίες του Μηλιώνη παίζει το περιβάλλον, συνήθως  η ενδοχώρα των Ιωαννίνων και το φυσικό τοπίο της, εκεί όπου ο ίδιος απέκτησε τα νεανικά και παιδικά του βιώματα, συσχετισμένα σχεδόν πάντοτε με το αποτύπωμα της ιστορίας της Κατοχής και του Εμφυλίου.

«Ως άξιος συνεχιστής μιας πεζογραφικής παράδοσης που ξεκινά από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και φτάνει ως τον Δημήτρη Χατζή και τον Γιώργο Ιωάννου, στην οποία παράδοση η αίσθηση και η έννοια του γηγενούς, της μητέρας πατρίδας, αποτελούν τον πυρήνα της ποιητικής τους, ο Μηλιώνης αντέταξε ως διαρκέστερο πυρήνα των μυθοπλασιών του την περιοχή της Ηπείρου. Εκεί έστησε το τοπίο της προσωπικής του μυθολογίας. Θρύλοι, ακούσματα δικά του, εικόνες από δημοτικά τραγούδια, παραμύθια, αναμνήσεις που διαπλέουν τον παρελθόντα και παρόντα χρόνο, υπήρξε η πρωταρχική του ύλη», αναφέρει, μεταξύ άλλων, η Εταιρεία Συγγραφέων.