Ευχαριστούμε, Βλαντιμίρ Πούτιν

Όταν στο μέλλον (τουλάχιστον στην αισιόδοξη εκδοχή του) ο Βλαδίμηρος ο Πούτιν θα κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, θα είναι κρίμα, πέρα από τα εγκλήματά του, να μην του αναγνωριστεί και η προσφορά του στον πλανήτη. Φυσικά η προσφορά δεν αρκεί για να ξεπλύνει το αίμα που εξαιτίας του και κατ’ εντολή του έχει χυθεί τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά καλό είναι να τη θυμόμαστε προκειμένου να μπορούμε να τον τοποθετήσουμε και στο κελί και στο βάθρο που του αξίζει. Για Νόμπελ Ειρήνης δεν το συζητώ καν αφού όλοι μάλλον έχουμε καταλάβει ότι το να είσαι υπεύθυνος για μεγάλο αριθμό θανάτων μάλλον θεωρείται προσόν από τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ που είναι η αρμόδια για το συγκεκριμένο βραβείο.

Για αρχή να πω πως ο Βλαδίμηρος ο Πούτιν έχει κάνει για την πολυπολιτισμικότητα και ειδικότερα για την ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών όσα δεν έχουν κάνει 1.000 ΜΚΟ μαζί. Χάρη στον Πούτιν χιλιάδες Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι (και σίγουρα ορθόδοξοι και άλλων αδερφών εθνικοτήτων) χειροκρότησαν την εξόντωση του ομόδοξου πληθυσμού της Μαριούπολης από τους Τσετσένους μουσουλμάνους και χαμογέλασαν πλατιά στο άκουσμα της κραυγής «Αλάχ ακμπάρ» που ακούστηκε πάνω από τα συντρίμμια της πόλης από τα στρατεύματα που ο Βλαδίμηρος έστειλε προκειμένου να ολοκληρωθεί η ναζιστική εισβολή επιχείρηση ομοιοπαθητικής αποναζιστικοποίησης. Ο άνθρωπος, με μια μόνο σφαγή, έκανε φανατικούς ορθοδόξους και φανατικούς μουσουλμάνους να ξεχάσουν τις όποιες διαφορές τους και τους ένωσε στον κοινό σκοπό: τη γενοκτονία των Ουκρανών. Μπορεί το πρότζεκτ της εισβολής να μην πηγαίνει ακριβώς όπως θα ήθελε αλλά έχει καταφέρει να αναβιώσει μια φιλία που κρατάει τουλάχιστον από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Ακόμα μεγαλύτερη είναι η προσφορά του στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή την Ένωση. Η επιχείρηση εξόντωσης και τιμωρίας των Ουκρανών επειδή δεν υπάκουσαν στην επιθυμία του να ξαναγίνουν κράτος δορυφόρος, όχι μόνο αφύπνισε την κοιμισμένη Βορειοατλαντική Συμμαχία, αλλά έκανε και χώρες που δεν φαίνονταν να καίγονται να γίνουν μέλη της να καταλάβουν ότι και μόνο η γειτονία (ή ακόμα και η εγγύτητα χωρίς κοινά σύνορα) με τη Ρωσία απαιτεί προστασία. Εκτός από τη Φινλανδία που το ήξερε έτσι κι αλλιώς, τώρα και η Σουηδία κατάλαβε ότι η Ρωσία δεν είναι κίνδυνος θάνατος μόνο για τις πρώην σοβιετικές δικτατορίες που μαζί με τη Ρωσία έκαναν την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δικτατορίων, αλλά για όλη την Ευρώπη. Κι αν ο Βλαδίμηρος συνεχίσει την καλή δουλειά και εξακολουθήσει να απειλεί τις δυο σκανδιναβικές χώρες επειδή θέλουν να προστατευτούν από τις Ρωσικές ορέξεις, είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες.

Για την Ευρώπη η ρωσική εισβολή έγινε η αιτία να γίνει πραγματικά Ενωμένη και έκανε ακόμα και τη χώρα γιογιό (αυτό που παίζουμε με το σχοινάκι) της Ρωσίας, τη Γερμανία, να ψάχνει να βρει τρόπους να απαλλαγεί από τα ρωσικά δεσμά με τα οποία επιμελώς την έδεσαν οι ηγέτες της με πρώτο και καλύτερο τον μισθοδοτούμενο από ρωσικές επιχειρήσεις ενέργειας Σρέντερ επί της καγκελαρίας του οποίου αποφασίστηκε (μεταξύ άλλων φιλορωσικών) η απεξάρτηση της Γερμανίας από τους πυρηνικούς της σταθμούς χωρίς ουσιαστική αντίδραση όπως επιβεβαιώνει και η συνέχιση της πολιτικής Σρέντερ από την Άνγκελα τη Μέρκελ. Μπορεί να προσπαθούν ο Όρμπαν, η Λεπέν, ο Αλέκσης, ο Βελόπουλος και λοιπές δυνάμεις της αριστεροακροδεξιάς και μπορεί οι Γερμανοί να πηγαίνουν βόλτα με το ρωσικό λουράκι, αλλά η Ευρώπη μάλλον συνειδητοποίησε για δεύτερη φορά τα τελευταία 80 χρόνια (και πάλι δυστυχώς με καθυστέρηση) ότι το μόνο αποτέλεσμα της πολιτικής κατευνασμού είναι η αποθράσυνση.

Ταυτοχρόνως με όλα τα παραπάνω ο Βλαδίμηρος ο Πούτιν βοήθησε όσο ελάχιστοι στο να αποκαλυφθούν (ξεβρακωθούν είναι μάλλον το καταλληλότερο ρήμα) πολλοί εκπρόσωποι του «προοδευτικού» χώρου σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίοι φάνηκε πως η μόνη πρόοδος που τους ένοιαξε ποτέ είναι αυτή των ρωσικών συμφερόντων στη Δύση.

Για όλα αυτά νομίζω πως, εκτός από ευχές για την κατάρρευση του καθεστώτος του και τη σύλληψή του, μπορούμε να πούμε κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Βλαδίμηρο. Τον άνθρωπο που ένωσε πολιτισμούς και χώρες και έκανε, σε παγκόσμιο επίπεδο, την εικόνα μας για πολιτικούς και συνανθρώπους όσο πιο καθαρή γίνεται. Και μπράβο του.