Εμβολιαστικό Κέντρο Περιστερίου (μια μέρα που θα θυμάμαι)

Η ώρα είναι 5.00. Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στο Περιστέρι και το gps με έχει οδηγήσει από τη χειρότερη δυνατή διαδρομή, μέσα από χωράφια, παρακάμψεις, στενούς δρόμους που θυμίζουν επαρχία, παρανοήσεις δικές μου που με οδηγούν σε αδιέξοδα, ενώ μπορούσα απλά να πάρω τη λεωφόρο Αθηνών και να φτάσω απροβλημάτιστα. Με παρηγορεί ότι είδα ένα κομμάτι της Αθήνας που δεν γνώριζα και μια αίσθηση περιπέτειας που είχε κάτι το διασκεδαστικό. Στο mega εμβολιαστικό κέντρο περιμένει συγκεντρωμένος κόσμος, και όποιος φτάνει ρωτάει τους υπόλοιπους πώς γίνεται η δουλειά. Ένας κύριος στην είσοδο φωνάζει κάθε τόσο και ομαδοποιεί τους παρευρισκόμενους ανά δεκάλεπτα. Να περάσουν μπροστά οι «5 ακριβώς», οι «και 10 περάστε πιο πίσω». Εγώ είμαι στους «και 20» κι έτσι παίρνω τον χρόνο μου, είναι μια στιγμή που λαχταράω καιρό τώρα, αλλά, όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, βρέθηκα εδώ χωρίς καμία προετοιμασία.

Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, ψάχνοντας να βρω τι μας συνδέει. Σκέφτομαι συγκεντρωμένους έξω από ένα θέατρο, από μια συναυλία, από ένα γήπεδο, εκεί υπάρχει ομοιομορφία, εδώ όχι. Δεν έχουμε έρθει ανάλογα με τα γούστα μας, τις πεποιθήσεις μας, το κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά για να συμμετάσχουμε σε κάτι που έχει οργανώσει το κράτος, με την ιδιότητά μας ως πολίτες. Έχουμε εμπιστευτεί τους θεσμούς, την ελληνική δημοκρατία, την επιστήμη, έχουμε τηρήσει λιγότερο ή περισσότερο τα μέτρα ώστε να μην κινδυνεύσουμε, και έχουμε συναποφασίσει ότι η συμμετοχή μας στο εμβολιαστικό πρότζεκτ θα προστατεύσει την υγεία τη δική μας και των οικείων μας. Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, μας συνδέει το ότι βάζουμε πλάτη για να σηκωθεί το τείχος ανοσίας που θα διασφαλίσει την επιβίωση της κοινότητας, που θα επιτρέψει την επιστροφή στην κανονικότητα, την ασφαλή επαναλειτουργία της κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής. Είναι ένα συναισθηματικό σύνορο που μας τοποθετεί στην ίδια πλευρά.

Όσο περιμένουμε στην ουρά μάς χτυπάει ο ήλιος. Ευτυχώς η διαδικασία προχωράει γρήγορα. Οι «και 20» φτάνουμε στην πύλη, μας σκανάρουν το QR code και μας οδηγούν σε μια σειρά από στοιχισμένες καρέκλες στο εσωτερικό του κτιρίου. Σε μια οθόνη απέναντι παίζει το σποτ με τον Αντετοκούμπο, «τώρα είναι η στιγμή να παίξουμε την καλύτερη άμυνα», και στο επόμενο μία γιατρός θυμάται πάντα το ευχαριστώ που της είπε ο πρώτος ηλικιωμένος που εμβολίασε. Στους τοίχους σε διάφορα σημεία διαβάζεις με μεγάλα  γράμματα «ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ, ΑΣΦΑΛΕΣ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ». Όπου και να κοιτάξεις υπάρχουν διαβεβαιώσεις ότι είσαι στο σωστό μέρος. Επίχειρηση Ελευθερία. Πουθενά επιφυλάξεις, καχυποψία, ναρκισσισμός, άρνηση. Δεν μπορείς να μη σκεφτείς ότι οι θάνατοι από κορωνοϊό αφορούν πια σχεδόν αποκλειστικά ανθρώπους που δεν έδειξαν εμπιστοσύνη στο μόνο πράγμα που θα μπορούσε να τους σώσει.

Η αίθουσα έχει κλιματισμό και νιώθεις μια ψύχρα. Όχι για πολύ. Οι πρώτες σειρές από τις καρέκλες των «και 20» οδηγούνται σε έναν χώρο αναμονής από όπου ξεκινάει ένας διάδρομος με μικρά αριθμημένα δωματιάκια στα αριστερά. Ένας νεαρός κύριος ρυθμίζει ευγενέστατα την κυκλοφορία και τις προτεραιότητες. Συμπληρώνουμε το χαρτί με τις αλλεργίες, περνάμε από ένα σύντομο τετ α τετ στο γκισέ με έναν επίσης πολύ συμπαθή γιατρό που με πειράζει βλέποντάς full face με μαύρη μάσκα και μαύρα γυαλιά ηλίου («είναι και μυωπίας!») και κατευθυνόμαστε ο καθένας στον προορισμό του.

«Αφήστε τα πράγματά σας και καθίστε». Νιώθω μια στιγμιαία συγκίνηση αλλά όλα γίνονται τόσο γρήγορα. Το τσίμπημα της βελόνας, το μπλε τσιρότο στον ώμο, η γιατρός που βρίσκει τρόπο να σπάσει τον πάγο μεταξύ δύο αγνώστων σε μια τόσο σύντομη αλλά εμβληματική (για μένα) συνάντηση... Της λέω ένα ξερό «ευχαριστώ», ενώ αναρωτιέμαι από μέσα μου αν είναι σωστό να της ζητήσω να με βγάλει μια αναμνηστική φωτογραφία για να την ανεβάσω στο Facebook. Αποφασίζω ότι έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί. Μου δείχνει την έξοδο και μου λέει να περιμένω ένα τέταρτο προτού αναχωρήσω. Κρίμα που δεν βλέπει το χαμόγελό μου πίσω από τη μάσκα.

Επιτέλους μόνη. Ξαφνικά, σαν να έχω αφήσει πίσω μου τους πάντες, μου επιτρέπεται να απολαύσω τη στιγμή αυτή ιδιωτικά, να συνειδητοποιήσω πού βρίσκομαι, τι έχω κάνει. 20 μέρες υπομονή και θα έχω σημαντική προστασία. Μετά, και να νοσήσω, θα το περάσω ελαφριά. Στο κάτω μέρος του άδειου διαδρόμου που διασχίζω ένα πράσινο βέλος γράφει ΕΞΟΔΟΣ. Την ίδια λέξη διαβάζω σε διάφορα σημεία στους τοίχους. ΕΞΟΔΟΣ. Μου δείχνουν βέβαια πώς θα βγω εκτός κτιρίου, αλλά όχι μόνο. Είναι με πράσινα κεφαλαία γράμματα, όπως και οι άλλες λέξεις κατά μήκος του διαδρόμου. ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ. ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ. Τώρα είναι η στιγμή για τη φωτογραφία. Το στιγμιότυπο δεν είναι στο τσιρότο, είναι σε αυτές τις λέξεις. Είναι οι λέξεις μετά το εμβόλιο, το δικό μου και των συμπολιτών μου που συναντάω να περιμένουν στη σειρά υπομονετικά, βγαίνοντας στον απογευματινό ήλιο.