Ρεσιτάλ ανωριμότητας από την ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας

Από τη στιγμή που ξεκίνησαν τα περιοριστικά μέτρα εξαιτίας του κορωνοϊού παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον τρόπο που συμπεριφέρεται η ηγεσία της ελλαδικής Εκκλησίας. Ομολογώ ότι εξαρχής δεν περίμενα ιδιαίτερη ωριμότητα, αλλά η στάση της ξεπέρασε την πρόβλεψή μου και περνάει ξεκάθαρα στο πεδίο του ανεξήγητα επικίνδυνου.

Καταλαβαίνω τη λειτουργία του δόγματος και σε ένα βαθμό μπορώ ακόμα και να τη δικαιολογήσω – το ίδιο συμβαίνει στους περισσότερους που έχουν ασχοληθεί με το θέμα θρησκεία, είτε είναι πιστοί, είτε όχι, όπως εγώ. Όμως εδώ συμβαίνει κάτι άλλο.

Το αν θα λειτουργούν ή όχι οι ναοί είναι θέμα του Κράτους και όχι της Εκκλησίας. Αυτό που λίγοι καταλαβαίνουν είναι ότι το Κράτος παίρνει την απόφαση και ταυτόχρονα δεν αναγκάζει τους ιεράρχες να αμφισβητήσουν το δόγμα, που είναι win-win από όποια πλευρά και αν το δεις. Αφού και οι ιεράρχες δεν αμφισβητούν το δόγμα (και δεν «πέφτουν στα μάτια» των φανατικών πιστών) και το κράτος λειτουργεί όπως νομίζει ότι είναι σωστό για την προστασία της δημόσιας υγείας.

Πώς αντιδρά η Εκκλησία; Ως έφηβη/ος που πρέπει να αμφισβητήσει τους γονείς ακόμα και όταν έχουν δίκιο. Η διαφορά είναι ότι οι έφηβοι σχεδόν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Εφηβεία σημαίνει αμφισβήτηση των πάντων (μεταξύ άλλων) και πάει πακέτο με την ανθρώπινη φύση. Η Εκκλησία όμως δεν είναι έφηβη. Είναι ένας τεράστιος οργανισμός με εκατοντάδες χρόνια ιστορίας, που σε αρκετές περιπτώσεις παράγει σοβαρό ανθρωπιστικό έργο και σε κάθε περίπτωση οφείλει να βάζει τη διασφάλιση της ανθρώπινης ζωής πάνω απ’ όλα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα η Εκκλησία προσφεύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να ανοίξουν οι εκκλησίες τα Θεοφάνεια… Στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι ο επικεφαλής της Εκκλησίας δεν θα ορκίσει τους υπουργούς του ανασχηματισμού και μετά το παίρνει πίσω. Σε λίγο θα βάζουν και την κασετίνα τους κάθετα στο θρανίο και θα λένε στον διπλανό τους νηπιαγωγείου «ζε σου μιλάω». Ο γιος μου που είναι 11 ετών φέρεται πολύ πιο ώριμα σε όλη την περίοδο της καραντίνας/πανδημίας.

Η πίστη είναι ανάγκη και βοήθεια για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στη χώρα μας και δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που η πίστη τους φέρνει ευτυχία. Η Εκκλησία με τον ανώριμο τρόπο που φέρεται στην περίοδο της πανδημίας δεν κερδίζει πιστούς αλλά χάνει. Η ανωριμότητα οδηγεί σε κακοδιαχείριση ενός πολύ σημαντικού οργανισμού στην Ελλάδα και χαμένοι δεν θα είναι μόνο οι διαχειριστές/ιεράρχες και ο οργανισμός, αλλά κυρίως οι πιστοί που τείνουν να χάσουν την πίστη τους. Με τη στάση της η Εκκλησία δεν αφήνει απροστατεύτη μόνο τη δημόσια υγεία αλλά και την πίστη, γιατί η πίστη είναι επί της ουσίας εσωτερική/προσωπική υπόθεση και δεν έχει σχέση με κλειστά ή ανοικτά κτίρια.