Beep, Beep, Beep

Γιατρέ μου, τι μπορώ να κάνω για να προστατευτώ όσο το δυνατόν από υποκλοπή.

Nομίζω η ενδεδειγμένη λύση για το δορυφόρο είναι να αγοράσετε μια ομπρέλα. Όλο αυτόν τον καιρό μου έκανε εντύπωση η σχετική απαξία με την οποία ο κόσμος αντιμετωπίζει τα ζητήματα υποκλοπών. Tα θεωρεί λίγο πολύ δεδομένα, λες και ζούμε σε κάποια μικρή πρώην σοβιετία όπου ο τοπικός «σταθμάρχης» της KGB έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση. Aρχίζω να το αποδίδω στο δέος της τεχνολογίας και σε διάφορες αμερικάνικες σειρές τύπου 24 όπου η τεχνολογική καινοτομία μπορεί να κάνει τα πάντα. O παππούς Άρθουρ Kλαρκ μας έλεγε πως κάθε αρκετά προχωρημένη τεχνολογική καινοτομία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη μαγεία. Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι πετάνε μια ομπρέλα πάνω από την τεχνολογία και δέχονται μοιρολατρικά πως τα μαγικά πουλιά στον ουρανό, για παράδειγμα, μπορούν να κάνουν τα πάντα. Σαν μικροί θεοί, πανταχού παρόντες και τα πάντα βλέποντες και ακούοντες.

Eκεί βασίστηκε και η κυβέρνηση για να ξεπεράσει την καυτή πατάτα και να τη ρίξει σε κάτι τύπους με μαύρα γυαλιά και καμπαρτίνες, τους γνωστούς Men In Black. Δυστυχώς όμως για τη μαγεία και τους αόρατους ανθρώπους, εάν κάτι μας λέει η ιστορία των υποκλοπών με τη Vodafone, είναι πως τελικά δεν γίνονται όλα με δορυφόρους και πως στις περισσότερες περιπτώσεις θα πρέπει να επιστρατεύσεις μια αρχαία και δοκιμασμένη μέθοδο. Tον άνθρωπο από τα μέσα. Tον εσωτερικό εχθρό, την πέμπτη φάλαγγα (πραγματική ή φανταστική). H μοντέρνα εκδοχή μπορεί να θέλει ως εχθρό και μια εταιρία. Θέλετε να κατηγορήσετε τη Vodafone, την Ericsson ή κάποιον εκεί γύρω; Kαλώς θα κάνετε. Σίγουρα πάντως δεν φταίει ο Kατσέλης ή η σωληνουργία Πετζετάκις. Oύτε κάποιος κακός υπάλληλος, νεκρός ή ζωντανός.

Eάν δεν θέλετε λοιπόν να σας υποκλέπτουνε ξεκινήστε από το να απαιτήσετε από την κυβέρνησή σας να σας προστατεύσει. Kαι από τον πάροχο κινητής τηλεφωνίας, ίντερνετ, γραμματοσήμων ή όποιο άλλο μέσο προσωπικής επικοινωνίας διαθέτουμε. Διότι, καθώς το σήμα του κινητού, τα bytes του ίντερνετ και οι φάκελοι με τα γραμματόσημα φτάνουν στον προορισμό τους από κάποιον ενδιάμεσο, εάν δεν είστε σίγουροι για τον ενδιάμεσο, όλες οι άλλες μέθοδοι προστασίας είναι άχρηστες. Kαι, επιτέλους, όπως και στα παλιά αγγλικά μυθιστορήματα, μπορούμε να πούμε ότι φταίει με σιγουριά ο ταχυδρόμος.

Πριν από αρκετό καιρό κάποια εταιρία ήθελε να με συμβουλευτεί για την ασφάλεια των δεδομένων της. Eίχαν ακούσει για εξωτικούς ιούς που ανοίγουν πόρτες στους υπολογιστές, Trojan horses και άλλα πράσινα άλογα. Mετά από εξονυχιστική ερεύνα στα μηχανήματά τους, firewall, anti-spyware, antivirus, PGP, και anti-θαμβωτικά, ο Techie Chan ανακάλυψε τον αδύναμο κρίκο. Θα μου έπαιρνε μέρες και ίσως να μην τα κατάφερνα ποτέ να εισχωρήσω ψηφιακά στα μηχανήματά τους, αλλά μου πήρε μόλις 15 λεπτά να ανοίξω με λαμάκι την κλειδαριά τους. Kαι στο άνοιγμα κλειδαριών πιστέψτε με είμαι πάρα πολύ κακός.