Άρης Βεζενές: Στους Παξούς νιώθω ότι ο χρόνος γυρνά πίσω και μπλέκεται γλυκά με το παρόν
Δεν ξέρω αν είναι ο αέρας, το φως ή οι παιδικές μου αναμνήσεις, αλλά κάθε φορά που επιστρέφω στους Παξούς νιώθω ότι ο χρόνος γυρνά πίσω και μπλέκεται γλυκά με το παρόν. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς· τα κουβαλάς μέσα σου. Κι όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο θέλεις να τα μοιραστείς με τους δικούς σου ανθρώπους.
Τώρα πια πηγαίνω με τη γυναίκα μου και, τις περισσότερες φορές, και με τα δυο μας παιδιά. Η διαδρομή και οι μυρωδιές είναι ίδια, αλλά όλα αποκτούν νέο νόημα όταν βλέπεις τον ενθουσιασμό να καθρεφτίζεται στα μάτια τους, όπως καθρεφτιζόταν κάποτε και στα δικά μου.
Το μπάνιο στο Βουτούμι, στους Αντίπαξους, είναι σχεδόν τελετουργία. Τα νερά εκεί είναι τόσο διαυγή, που νιώθεις να αιωρείσαι. Κάθε φορά που βουτάμε, θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό να κάνω το ίδιο, και τώρα βλέπω τα παιδιά να παίζουν στον ίδιο ακριβώς κόλπο.
Για το ηλιοβασίλεμα, δεν αλλάζουμε με τίποτα τον Ερημίτη. Είναι από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να σωπαίνεις – και όχι γιατί δεν έχεις τι να πεις, αλλά γιατί θες να απορροφήσεις κάθε στιγμή.
Τα πρωινά μας είναι πάντα ξεχωριστά. Άλλες φορές ξεκινάμε με καφέ και κάτι γλυκό στο Καπρίτσιο, στον Γάιο, κι άλλες στο Αβέρτο, με θέα που σε γεμίζει ακόμα και πριν φας. Είναι η αρχή μιας μέρας που θέλεις να κρατήσει για πάντα.
Το μεσημέρι, σχεδόν με κλειστά μάτια, πάμε για φαγητό στον Βασίλη, στον Λόγγο. Το φαγητό του είναι αυθεντικό, νόστιμο και πάντα σερβιρισμένο με μια αίσθηση απλότητας, που σου φτιάχνει τη διάθεση. Αν είμαστε στον Γάιο, το Κουζίνι στο λιμάνι, με ωραίες γεύσεις και θέα που σε κρατάει στο τραπέζι λίγο παραπάνω, είναι η επιλογή μας. Στον δρόμο από Γάιο προς Λόγγο και Λάκκα πολύ συχνά σταματάμε και στου Μπουρνάου –παλιό γραφικό «καφενεδάκι», με πολύ ωραίους μεζέδες–, ενώ πολύ συχνά επισκεπτόμαστε την καλτ παϊδακοταβέρνα του Λιλά.
Κι αν έχουμε σκαφάκι, τότε βάζουμε πλώρη για το Μουγγονήσι. Το Καρνάγιο είναι το στέκι μας εκεί: φαγητό χαλαρό, βουτιές στα ρηχά και ένα ακόμα ηλιοβασίλεμα – αυτή τη φορά πιο ήσυχο, πιο προσωπικό.
Αυτά τα μέρη δεν είναι απλώς στάσεις σ’ ένα καλοκαιρινό ταξίδι. Είναι σημεία αναφοράς, εικόνες που επανέρχονται στο μυαλό όλο τον χρόνο. Κι όσο περνάνε τα καλοκαίρια, αυτές οι στιγμές γίνονται κοινές αναμνήσεις – πρώτα δικές μου, τώρα και των παιδιών μου. Και κάπως έτσι, ο κύκλος συνεχίζεται.
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
Πευκοδάση, ορεινά χωριά, εξωτικές παραλίες, φαράγγια, παραθαλάσσιες ταβέρνες και μικρές στάσεις που αξίζουν το ταξίδι σε ένα από τα πιο πολυσύνθετα νησιά της Ελλάδας
17°
