Ένα μεσημέρι στη Σταδίου, το ιστορικό REX αποκαλύφθηκε ξανά στα μάτια του ζωγράφου σαν μια απρόσμενη αθηναϊκή οπτασία: Η Αθήνα Πάβλου Χαμπίδη
Ένα Σάββατο μεσημέρι, κόβοντας από τη Σταδίου στην Αρσάκη, έμεινα έκθαμβος αντικρίζοντας διαγώνια μπροστά μου το REX. Σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά! Και προφανώς πρώτη φορά το έβλεπα έτσι: Σαν οπτασία ακτινοβολούσε με όλο εκείνο το φως που πλημμύριζε την πρόσοψή του, εκείνη την κουρασμένη πρόσοψη μπροστά από την οποία είχα περάσει τόσες και τόσες φορές.
Ένα μεγαλείο παρελθόντος, κάτι από τη γοητεία των βορειοευρωπαϊκών πόλεων αποκαλύφθηκε στα μάτια μου. Γοητευμένος καθώς προσπερνούσα το ανούσιο, αισθητικά, άγαλμα του Παναγούλη, σκίρτησα νιώθοντας σαν να έκανα βόλτα στο Amarcord… τόσο, που πίστεψα (ευγενής πόθος) ότι θα δω την Gradisca να περνάει από μπροστά μου!
Ξαναπέρασα λίγες μέρες αργότερα για να το χαρώ ζωγραφίζοντάς το.
Η μάχη με τα αδέσποτα, οι ευθύνες των ιδιοκτητών και των δήμων και οι αλλαγές που απαιτούνται για να εφαρμοστεί ουσιαστικά ο νόμος για την προστασία των ζώων
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
17°
