Στο Φάληρο το Παλιό: Όταν η πόλη αγαπά τη θάλασσα, βρίσκει τον καλύτερό της εαυτό

Αν ρωτήσεις εμάς τους Φαληριώτες τι αγαπάμε περισσότερο στην πόλη μας, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα δείξουμε προς τη θάλασσα. Το παραλιακό μέτωπο του Παλαιού Φαλήρου δεν είναι απλώς ένα όμορφο και -γιατί όχι- ρομαντικό τοπίο, είναι ο ρυθμός της καθημερινότητάς μας. Εκεί ξεκινούν οι πρωινές βόλτες, εκεί καταλήγουν τα απογεύματα, εκεί γίνονται και τα καθιερωμένα ραντεβού του Σεπτέμβρη με τα «Φαληρικά», τη μεγάλη γιορτή πολιτισμού του δήμου μας. Κι όσο η μέρα γέρνει, ο ήλιος βάφει τον πολυτραγουδισμένο Μπάτη χρυσοκόκκινο και για λίγο όλα μοιάζουν πιο απλά.

Αυτός ο τόπος δεν παραμένει όμορφος από τύχη. Φροντίζουμε καθημερινά το παράκτιο μέτωπό μας με τρόπο διακριτικό αλλά σταθερό, διατηρώντας καθαρές και ελεύθερες προς όλους τις παραλίες μας και διεξάγοντας τακτικούς ελέγχους στο νερό. Είναι άκρως σημαντικό για εμάς να έχουν όλοι οι πολίτες πρόσβαση, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με αναπηρία, σε αυτό το υπέροχο τοπίο, γι’ αυτό και τοποθετήσαμε ξύλινες διαδρομές που σε οδηγούν στην άμμο χωρίς εμπόδια, ράμπες καθώς και seatracks που κάνουν την πρόσβαση εύκολη. Στο Παλαιό Φάληρο λέμε «παραλίες για όλους» και το εννοούμε.

Το ίδιο ισχύει και για το υπέροχο μουσικό φεστιβάλ μας, τα «Φαληρικά», που γεμίζει την ακτή με φωνές και μελωδίες, όχι για να κλέψει τις εντυπώσεις -αν και το καταφέρνει, σας διαβεβαιώ-, αλλά για να ενώσει ανθρώπους από όλη την Αθήνα. Είναι υπέροχο να βλέπεις οικογένειες να έρχονται όλες μαζί να απολαύσουν τα μουσικά δρώμενα, παρέες νεαρών να αφήνουν τα ποδήλατά τους και να μαζεύονται να ακούσουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες και, φυσικά, μεγαλύτερους συμπολίτες μας να ακούν μελωδίες των εποχών τους και να αναπολούν, όπως έγινε στη μεγάλη συναυλία προς τιμήν του σπουδαίου Φαληριώτη Γιώργου Κατσαρού. Τα «Φαληρικά» γίνονται λοιπόν η αφορμή να ξανασυστήσουμε στους πολίτες τον δημόσιο χώρο ώστε να τον μοιραζόμαστε, να τον σεβόμαστε και να τον ζούμε όπως του αξίζει.

Όταν πέφτει το σκοτάδι και ανάβουν τα φώτα κατά μήκος της παραλίας, καταλαβαίνεις γιατί το Παλαιό Φάληρο έχει μια πιο «θαλασσινή» ψυχή. Η πόλη δεν κλείνεται στον εαυτό της, αλλά απλώνεται προς το νερό και σε προσκαλεί. Τα «Φαληρικά» απλώς φανερώνουν πιο έντονα αυτό το συναίσθημα και ο πολιτισμός γίνεται ένας τρόπος για να ενωθούμε όλοι μαζί.

Ίσως γι’ αυτό όσοι περπατούν δίπλα στο κύμα νιώθουν ότι η πόλη τούς ανήκει λίγο περισσότερο. Ότι το παραλιακό μέτωπο του Παλαιού Φαλήρου δεν είναι μόνο ένα σημείο στον αττικό χάρτη. Είναι το σήμα κατατεθέν που μας θυμίζει πως, όταν μια πόλη αγαπά και φροντίζει το δώρο της φύσης που είναι η θάλασσα, τότε βρίσκει πάντα τον καλύτερο εαυτό της.