Χριστίνα Ανδρουλιδάκη: Το «νησί» μου στην Αθήνα

«Η δυνατότητα ενός νησιού», που θα έλεγε και ο συγγραφέας Μισέλ Ουέλμπεκ, είναι ένα σημείο στον χάρτη της Αττικής όπου μπορείς να πας με αυτοκίνητο χωρίς να αναγκαστείς να στριμωχτείς σε λιμάνια και αεροδρόμια, χωρίς την ανάγκη να το αποφασίσεις από πριν, χωρίς την υποχρέωση να κάνεις self-test κ.ο.κ. Η Αττική, εξάλλου, μας προσφέρει πολλές πιθανότητες τέτοιων «νησιών», όχι πολύ μακριά από την πόλη και, κυρίως, μακριά από τον πολύ κόσμο. Αυτά τα «νησιά» για μένα σχηματίζουν το αρχιπέλαγος της Αθήνας, με βασιλιά φυσικά τα νότια προάστια. Από τον Πειραιά για μια βόλτα στη Μαρίνα της Ζέας και το Παλαιό Φάληρο για έναν καφέ στο Φλοίσβο μέχρι για ψαράκι στου Γαρμπή στο Καβούρι, για ένα μπάνιο στην παραλία του Αστέρα στη Βουλιαγμένη ή για όποιον θέλει να νιώσει πιο κοσμοπολίτης μία βόλτα στο Four Seasons - Astir Palace hotel κι έπειτα για ποτό-φαγητό στην εύθυμη και πιο club ατμόσφαιρα του KRABO beach. Τις Κυριακές υπέροχο, επίσης, το μπάνιο στα Λεγρενά και μετά ψαράκι στο Θεόδωρος κι Ελένη το μικρό –εκείνο που κάθεσαι στο χωράφι περιτριγυρισμένος από τις ελιές ξεχνώντας έστω για λίγο που βρίσκεσαι– ή στον Ξυπόλητο στην Αρτέμιδα για να θαυμάσεις το ηλιοβασίλεμα και να φας καλαμαράκια πάνω στο κύμα.

«Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο»
Οδυσσέας Ελύτης, Το Μονόγραμμα

*Η Χριστίνα Ανδρουλιδάκη είναι γκαλερίστα-ιδιοκτήτρια της CAN Christina Androulidaki Gallery