Οδηγός χαλάρωσης για αυτούς που δεν μπορούν να χαλαρώσουν

Πάσχα έρχεται ― οι περισσότεροι από εμάς θα φάμε, θα πιούμε και κυρίως θα χαλαρώσουμε. Θα χαλαρώσουμε; Μια πολύ καλή ερώτηση την οποία συχνά δεν ξέρω πώς να απαντήσω. Πώς να χαλαρώσεις όταν ο εγκέφαλος έχει μόνο μια ταχύτητα ― γιατί έχει καιρό κολλήσει ο συμπλέκτης και δεν αλλάζει ― και ξέρεις μόνο αυτό. Πώς να χαλαρώσεις όταν ακόμα και όταν έχεις χρόνο, πανικοβάλλεσαι για το τι θα κάνεις πρώτα.

Ποια δουλειά σπιτιού είναι πιο επείγουσα, τι έχει μείνει πίσω; Θα διαβάσεις το βιβλίο σου, θα δεις τους φίλους σου, θα πας σινεμά, θα πας επιτέλους να δεις μία από τις πολλές εκθέσεις που θες να δεις, θα ξεκινήσεις αυτή τη σειρά που γλυκοκοιτάς εδώ και καιρό και σου είπαν όλοι ότι πρέπει να δεις, ή θα παίξεις το ηλεκτρονικό παιχνίδι που σε ξεκουράζει;

Ή εν τέλει δεν θα κάνεις τίποτα από αυτά και θα παραδοθείς κάνοντας ατελείωτο doomscroll στην εφαρμογή κοινωνικής δικτύωσης της επιλογής σου;

Ο Μπιλ Γουιρ (Bill Weir), κύριος Ανταποκριτής για το Κλίμα για το CNN, δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή τα 50 χρόνια ύπαρξης της Apple, μιλώντας για το πώς η εταιρεία αυτή έχει επηρεάσει και διαμορφώσει τη ζωή μας τις τελευταίες δεκαετίες. Χρησιμοποίησε τον εαυτό του σαν πειραματόζωο και με τη βοήθεια επιστημόνων μας έδειξε πως δύο εβδομάδες χωρίς smartphone άλλαξε δραστικά βασικές λειτουργίες του εγκεφάλου του. Ονόμασε το ντοκιμαντέρ «50 Years of Apple».

Εν τάχει, αντικαθιστώντας το smartphone του με ένα απλό, παλιό, και όπως ο ίδιος λέει «χαζό» τηλέφωνο, για να κάνει απλά τη δουλειά του χρησιμοποιώντας τη λειτουργεία τηλεφώνου και μηνυμάτων, επανάφερε τα επίπεδα αντίδρασης και συγκέντρωσής του και η συνδεσιμότητα στον εγκέφαλό του έγινε πιο συντονισμένη και οργανωμένη. Επίσης, σχολίασε το γεγονός ότι ακόμα και η επιθυμία να στείλει ένα μικρό μήνυμα έγινε πολύ πιο συνειδητή καθότι στο παλιό τηλέφωνο δεν υπάρχει πλήρες πληκτρολόγιο, και έτσι μια μικρή λέξη απαιτεί δεκάδες κλικ.

Αναφέρει στο τέλος ότι απαιτείται πολλή περισσότερη έρευνα πάνω σε αυτό, αλλά όσον αφορά τον ίδιο και το μικρό αυτό πείραμα ή «άσκηση», αισθάνθηκε, όταν ξαναπήρε το smartphone στα χέρια του, ότι πια το ελέγχει αυτός, και όχι αυτό εκείνον. Δεν γνωρίζουμε βέβαια πόσο διήρκησε αυτή η περίοδος ελέγχου, αλλά υποπτευόμαστε ότι εκτός και αν έχει άνω του μέσου όρου αυτοέλεγχο και πειθαρχεία, η περίοδος αποχής ή περιορισμένης συνδεσιμότητας δεν θα κρατήσει πολύ.

Είχα την κουβέντα αυτή πρόσφατα, και όλοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι δεν θα τους πείραζε καθόλου εάν με έναν μαγικό τρόπο αύριο απλά εξαφανιζόντουσαν τα smartphones. Εγώ το πήγα και λίγο παραπέρα και είπα ότι όχι απλά δεν θα με πείραζε, αλλά θα ένιωθα και μια ανακούφιση. Άνω του μέσου όρου αυτοέλεγχο δεν νομίζω ότι έχω, προσπαθώ όμως όσο μπορώ, όταν μπορώ, να παρατάω το πανάκριβο smartphone μου σε μια γωνιά, και να προσπαθώ να κάνω κυριολεκτικά οτιδήποτε άλλο.

Ο οδηγός χαλάρωσης, λοιπόν, ξεκινά με αυτό, και στις μέρες μας, το πρώτο και πιο σημαντικό, ουσιαστικό και απελευθερωτικό βήμα:

1. Αφήστε κάτω το τηλέφωνο.

Τι έρχεται όμως μετά από αυτό; Κάτι που εγώ προσωπικά θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν χρόνια να κάνουν, κυρίως λόγω της ύπαρξης των τηλεφώνων μας (που πια μόνο τηλέφωνα δεν είναι). Και αυτό, για μένα θα έπρεπε να είναι το δεύτερο βήμα:

2. Μείνετε λίγο με τον εαυτό σας.

Αυτό μπορεί να συμπεριλαμβάνει να καθίσετε στον καναπέ και να κοιτάτε τον τοίχο, να κάνετε κάποια δουλειά του σπιτιού, να βάλετε την αγαπημένη σας μουσικούλα, να κλείσετε τα μάτια σας και να κάτσετε ακίνητοι, έστω για λίγο. Ναι, στην αρχή δεν θα είναι εύκολο. Το μυαλό θα πλημμυρίσει με σκέψεις: υποχρεώσεις, ευθύνες, δουλειές, λίστα για σουπερμάρκετ, το μπάνιο είναι βρώμικο, δεν πήρα τον Γιώργο τηλέφωνο, πρέπει να στείλω email στον τάδε, πότε είναι να πληρωθεί η ΔΕΗ, τι θα μαγειρέψω αύριο;

Αυτό είναι αναμενόμενο και απόλυτα λογικό. Κάποια στιγμή, που θα πάει, θα σωπάσουν. Και εδώ ξεκινάει ένας άλλος βαθμός δυσκολίας:

3. Αποφασίστε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλετε καιρό να κάνετε.

Όχι αυτό που σας λένε καιρό να κάνετε, ούτε αυτό που νομίζετε ότι θα έπρεπε να θέλετε ή θα έπρεπε να κάνετε―αυτό που εσείς επιθυμείτε. Κάτι που σας γεμίζει, που σας ηρεμεί, που κατεβάζει ρυθμούς. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. Μην περιορίζεστε στη σκέψη:

4. Think outside the box.

Η ανάγνωση ενός βιβλίου δεν είναι χαλαρωτική για όλους. Ο περίπατος στη φύση, ή ακόμα και στη γειτονιά, δεν είναι ούτε εφικτό ούτε μια ωραία εμπειρία για πολλούς, ειδικά σε κάποιες ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης. Δυστυχώς η «ωραία βόλτα με το αυτοκίνητο» έχει γίνει οριακά απαγορευτική λόγω του τρομακτικού πια συνδυασμού κόστους καυσίμου και ατέρμονης κίνησης στους δρόμους―κοινώς, θα παίξουν τα νεύρα σας και θα γυρίσετε σπίτι χειρότερα απ’ ότι φύγατε.

Ωραία, και τι να κάνουμε; Μπορώ να σας δώσω δεκάδες ιδέες, όπως για παράδειγμα να πάρετε αυτά τα ωραία βιβλιαράκια με θεματολογία και σχέδια της επιλογής σας τα οποία χρωματίζετε, να πειραματιστείτε φτιάχνοντας ένα ωραίο, καινούργιο φαγητό ή γλυκό, να ξεκινήσετε μία εντελώς καινούρια και άσχετη απ’ ότι έχετε κάνει ως τώρα απασχόληση, όπως κεραμική, ή πλέξιμο, ή την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου μιας ξένης γλώσσας. Να πάρετε τον εαυτό σας και να τον πάτε για ένα φαγητό, ή ποτό, ή καφέ. Αλλά μπορεί όλα αυτά που μόλις ανέφερα να σας είναι εξίσου αδιάφορα. Και αυτό με παραπέμπει στο 5ο και τελευταίο μου βήμα:

5. Σκεφτείτε δημιουργικά. Ή, απλά, σκεφτείτε. Για εσάς.

Πόσο καιρό έχετε να το κάνετε;