Αν τρώτε τα νύχια σας από τότε που θυμάστε τον εαυτό σας, καλό είναι να γνωρίζετε και τι πραγματικά σημαίνει αυτή η συνήθεια για τον οργανισμό και την υγεία σας
Η γιαγιά σου έλεγε «μην τρως τα νύχια σου, είναι γρουσουζιά», ενώ η μαμά σου προειδοποιούσε: «μην τα τρως, σε βλέπει ο κόσμος». Όταν είσαι μικρός, αυτή η συνήθεια μοιάζει αθώα, σχεδόν αστεία. Μεγαλώνοντας όμως, ακριβώς αυτή η συνήθεια αποκαλύπτει πολλά περισσότερα απ' όσα νομίζουμε.
Είσαι αγχωμένος, βαριέσαι, περιμένεις ένα μήνυμα… και πριν το καταλάβεις, έχεις ήδη αρχίσει να δαγκώνεις τα νύχια σου. Μικρό πράγμα; Όχι και τόσο.
Γιατί τρώμε τα νύχια μας
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεκινούν αυτή τη συνήθεια στην παιδική ηλικία. Κάποιοι στην πορεία το ξεπερνούν, ενώ άλλοι που μπορεί να θήλαζαν τον αντίχειρα ή τα δάχτυλά τους σε ακόμα πιο μικρή ηλικία, μπορεί να συνεχίσουν μεγαλώνοντας με το δάγκωμα των νυχιών τους. Σε άλλες περιπτώσεις, η ονυχοφαγία μπορεί να εμφανιστεί στην εφηβεία ή και στην ενήλικη ζωή. Συνήθως ξεκινά ως τρόπος αντιμετώπισης του άγχους, της πλήξης, της μοναξιάς ή της πείνας. Μερικές φορές όμως συνδέεται με ψυχολογικά προβλήματα, όπως ΔΕΠΥ, άγχος αποχωρισμού, τικ ή αντιθετική προκλητική διαταραχή.
Όπως εξηγεί η διαιτολόγος Aishwarya Vichare από το Νοσοκομείο Bhatia της Βομβάης: «Το δάγκωμα των νυχιών συχνά σχετίζεται με το άγχος, επειδή η πράξη του μασήματος των νυχιών ανακουφίζει προσωρινά από το στρες, την ένταση ή την πλήξη. Οι άνθρωποι που δαγκώνουν συστηματικά τα νύχια τους συχνά το κάνουν όταν νιώθουν νευρικοί, βαριεστημένοι, μόνοι ή ακόμα και πεινασμένοι».
Τι γίνεται με τα νύχια που καταπίνεις
Tα νύχια δεν εξαφανίζονται - καταλήγουν στο σώμα και μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα, κυρίως μικροβιακές ή στομαχικές επιπλοκές. Κάθε κομμάτι νυχιού που καταπίνεις καταλήγει φυσικά στο πεπτικό σύστημα, και ναι μεν στις περισσότερες περιπτώσεις αποβάλλονται φυσιολογικά με τα κόπρανα, υπάρχουν και φορές δε, που τα νύχια δεν διασπώνται και τόσο εύκολα. Ναι, αυτό που έκανες ασυναίσθητα μπορεί να γίνει πρόβλημα για το έντερο σου!
...Και δεν είναι μόνο το έντερο. Το δάγκωμα των νυχιών μεταφέρει μικρόβια και βακτήρια από τα δάχτυλα στο στόμα σου, προκαλώντας λοιμώξεις στα ούλα, πονόδοντο ή ακόμα και φλεγμονές στο στόμα. Οι τραυματισμοί στα πετσάκια ή γύρω από τα νύχια αυξάνουν τον κίνδυνο για βακτηριακές μολύνσεις, οι οποίες σε σοβαρές περιπτώσεις μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και σε σήψη. Η σήψη είναι μια επικίνδυνη κατάσταση κατά την οποία το σώμα αντιδρά έντονα σε λοίμωξη, προκαλώντας εκτεταμένη φλεγμονή που μπορεί να βλάψει τους ιστούς, να οδηγήσει σε ανεπάρκεια οργάνων και, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, ακόμα και σε θάνατο (εντάξει, ας μην είμαστε υπερβολικοί, αλλά γνωρίζουμε όλους τους κινδύνους της συστηματικής ονυχοφαγίας). Οι επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί μπορούν επίσης να κάνουν τα δάχτυλα και τα νύχια πιο ευαίσθητα και παραμορφωμένα με τον καιρό.
Τα σήματα που στέλνει το σώμα και δεν πρέπει να αγνοήσεις Το σώμα σου στέλνει σήματα SOS όταν η συνήθεια ξεφεύγει: πόνος στα δάχτυλα ή στα πετσάκια, αιμορραγία, πρηξίματα, αλλά και πόνος στη γνάθο ή στα ούλα. Στο στομάχι μπορεί να νιώσεις δυσφορία, φούσκωμα ή ακόμα και στομαχικές ενοχλήσεις, καθώς τα νύχια δεν διασπώνται πάντα εύκολα. Αν τα αγνοήσεις, η μικρή αυτή συνήθεια μπορεί να μετατραπεί σε σοβαρό πρόβλημα για το στόμα, τα δόντια και το έντερο σου.
Πώς να το σταματήσεις Υπάρχουν τρόποι να σπάσεις αυτή τη συνήθεια, ακόμα κι αν φαίνεται αδύνατο. Κράτα τα νύχια σου κομμένα και φροντισμένα, ώστε ο πειρασμός να μειώνεται. Δοκίμασε να τα βάψεις με πικρό βερνίκι ή να χρησιμοποιήσεις ειδικό αρωματικό λάδι στα νύχια, που θα σε αποτρέπει από το να τα δαγκώνεις. Μπορείς επίσης να εντοπίσεις τους παράγοντες που σε ωθούν στην πράξη αυτή – πότε ξεκινάς να δαγκώνεις τα νύχια; Άγχος, πλήξη ή αναμονή; Αντικατέστησε το δάγκωμα με τσίχλα ή κάποιο σνακ. Σε σοβαρές περιπτώσεις, συμβουλέψου έναν γιατρό ή ψυχολόγο, ειδικά αν η ονυχοφαγία συνδέεται με άγχος ή άλλες ψυχολογικές δυσκολίες.
Η συνήθεια δεν θα φύγει μαγικά, αλλά με λίγη προσοχή και στρατηγική, μπορείς να δώσεις τέλος στο δάγκωμα και να προστατέψεις νύχια, στόμα και έντερο.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
