Η δερματική εκδήλωση και το ψωριασικό εξάνθημα είναι μόνο μία μορφή του νοσήματος.
Ηψωρίαση είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματοπάθεια, με πολυπαραγοντική παθογένεια. Το νόσημα αφορά κατά προσέγγιση το 2-3% του πληθυσμού, κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον ελλαδικό χώρο.
Έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση, καθώς παρατηρείται σε μέλη της ίδιας οικογένειας αρκετά συχνά και έχουν προσδιοριστεί αρκετά από τα υπεύθυνα γονίδια. Υπάρχουν επίσης και άλλοι παράγοντες που μπορούν να πυροδοτήσουν το νόσημα, όπως το στρες, οι στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις, το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η κατανάλωση αλκοόλ, αλλά και κάποιες φαρμακευτικές αγωγές, όπως εξηγεί η κ. Αρετή Ελευθεριάδη, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος, Associate Medical Advisor Φαρμασέρβ-Λίλλυ.
Η ψωρίαση στο δέρμα συνήθως εμφανίζεται με ερυθρότητα και λέπι στις εκτατικές επιφάνειες των άκρων (αγκώνες, αντιβράχια, γόνατα, κνήμες), στο τριχωτό της κεφαλής, στις παλάμες, τα πέλματα, τα νύχια, αλλά και οπουδήποτε στο σώμα. Υπάρχουν τόσο εντοπισμένες μορφές της νόσου όσο και μορφές με άλλοτε άλλου βαθμού γενίκευση του εξανθήματος.
Η διάγνωσή της είναι κυρίως κλινική, καθώς οι κλινικές της εκδηλώσεις έχουν χαρακτηριστική εικόνα. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί βιοψία δέρματος, που είναι μία απλή και ανώδυνη για τον ασθενή διαδικασία.
Ποια είναι τα καινούργια στοιχεία για την ψωρίαση και την αντιμετώπισή της;
Η ψωρίαση σήμερα θεωρείται ένα νόσημα με ευρύ κλινικό φάσμα. Η δερματική εκδήλωση και το ψωριασικό εξάνθημα είναι μόνο μία μορφή του νοσήματος. Άλλες εκδηλώσεις περιλαμβάνουν τη φλεγμονή των αρθρώσεων, αλλά πλέον η ψωρίαση σχετίζεται και με φλεγμονή των αγγείων της καρδιάς ή άλλων οργάνων.
Στο ίδιο πλαίσιο έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό ότι η ψωρίαση εκδηλώνεται ως μία χρόνια συστηματική φλεγμονή, η οποία εξελίσσεται με τον χρόνο και σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται ολοένα και πιο επιβαρυντική για το σύνολο του ανθρώπινου οργανισμού. Βέβαια, στην ιατρική τίποτα δεν είναι απόλυτο, υπάρχουν και ασθενείς στους οποίους το νόσημα παρουσιάζεται με πολύ ήπιο χαρακτήρα, ενώ παραμένουν ελεύθεροι νοσήματος για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Η βασική υποχρέωση του θεράποντος ιατρού, λοιπόν, είναι να διαχωρίζει τους ασθενείς με βάση το προφίλ της ψωρίασής τους και να αναγνωρίζει εγκαίρως τους ασθενείς εκείνους με αυτό που περιγράφουμε ως μεγάλο φλεγμονώδες φορτίο. Δηλαδή, στους ασθενείς που η ψωρίασή τους φέρει αυξημένο κίνδυνο για φλεγμονή αρθρώσεων ή καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Και για αυτούς τους ασθενείς ακριβώς είναι καθοριστικής σημασίας η έγκαιρη έναρξη αποτελεσματικής θεραπείας.
Θεραπευτικές επιλογές
Η έγκαιρη αποτελεσματική παρέμβαση είναι σημαντική για πολλούς λόγους γι’ αυτούς τους πιο επιβαρυμένους ασθενείς. Η αντιμετώπιση του συνολικού φλεγμονώδους φορτίου της νόσου είναι σημαντική για τον περιορισμό της εξέλιξης των συννοσηροτήτων της ψωρίασης, αλλά και για τις επιπτώσεις της νόσου στην ψυχολογία, στην ποιότητα ζωής και στη μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών.
Βρισκόμαστε σε μία ευτυχή συγκυρία για το νόσημα αυτό, καθώς η ολοένα και αυξανόμενη γνώση της παθοφυσιολογίας της νόσου, μας έχει επιτρέψει να έχουμε στη διάθεσή μας πολλαπλές αποτελεσματικές θεραπείες. Η αρχή πραγματοποιήθηκε πριν από 20 χρόνια και πλέον σήμερα οι θεραπευτικοί μας στόχοι έχουν εξελιχθεί και μας επιτρέπουν να θέτουμε τον πήχη ψηλά.
Επομένως σήμερα, το πιο σημαντικό είναι ο ασθενής με ψωρίαση να απευθυνθεί σε δερματολόγο, να επιλέξει με συνειδητότητα τον θεράποντα ιατρό του και να αναπτύξει μία σχέση εμπιστοσύνης, η οποία θα επιτρέψει τη μακροχρόνια συνεργασία. Γιατί η ψωρίαση είναι ένα χρόνιο νόσημα και η σωστή επικοινωνία ασθενούς-ιατρού θα οδηγήσει σε σωστές θεραπευτικές επιλογές και αποτελεσματική διαχείριση όλων των σχετικών με το νόσημα κινδύνων. Απώτερος στόχος για όλους είναι οι ασθενείς με ψωρίαση να ζουν μια φυσιολογική ζωή, όσο το δυνατόν λιγότερο επηρεασμένη από το νόσημά τους.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
