Παραμένουν και αυξάνονται τα εμπόδια των οροθετικών ατόμων στη θεραπεία τους, αναφέρει η Θετική Φωνή.
Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος «Θετική Φωνή» απέστειλε εκ νέου επιστολή προς τον Υπουργό Υγείας Βασίλη Κικίλια για την κλιμάκωση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με HIV λοίμωξη για την προμήθεια των φαρμάκων τους, αλλά και για τη διενέργεια των εργαστηριακών εξετάσεων διάγνωσης και παρακολούθησης της νόσου.
Σε ανακοίνωσή της η Θετική Φωνή σημειώνει τα παρακάτω:
Μη διενέργεια εργαστηριακών εξετάσεων επί 4 χρόνια – Σταμάτησε τη διενέργεια εξετάσεων η Θεσσαλονίκη
Η πρόσβασή των οροθετικών ατόμων στις εργαστηριακές εξετάσεις εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Η καθυστέρηση για ακόμη μία φορά, στην υπογραφή νέας σύμβασης μεταξύ του Ε.Ο.Δ.Υ. και του Κέντρου Αναφοράς της Θεσσαλονίκης έχει ως αποτέλεσμα τα περιστατικά που διαγνώστηκαν στο Checkpoint το Σεπτέμβριο να μη μπορούν να κάνουν επιβεβαιωτικό έλεγχο και να ξεκινήσουν τη θεραπεία τους, βιώνοντας υπέρμετρο στρες και ανασφάλεια. Αντίστοιχα, η εξέταση για τη μέτρηση του ιικού φορτίου δε διενεργείται πλέον στη Θεσσαλονίκη και γίνεται μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις στην Αθήνα.
Πλήρως ανεπαρκής ο Ε.Ο.Δ.Υ.
Ο Ε.Ο.Δ.Υ. (πρώην ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ.) έχει αποδειχθεί στην πράξη ένας απόλυτα ανεπαρκής οργανισμός για τη διασφάλιση της πρόσβασης των οροθετικών ασθενών στις απαραίτητες εξετάσεις. Είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω αδιαφορίας, είτε εξαιτίας άλλων συμφερόντων, δεν έχει καταφέρει επί τέσσερα χρόνια να επιλύσει το πρόβλημα της προμήθειας αντιδραστηρίων και να εξαλείψει τα γραφειοκρατικά προσχώματα, παρά το γεγονός πως διέθετε τα απαιτούμενα κονδύλια. Όσο όμως, η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας καθυστερεί να αναλάβει πρωτοβουλία, επωμίζεται εξίσου την πολιτική ευθύνη για αυτό το εξέχον ζήτημα προστασίας των δικαιωμάτων των ασθενών και της δημόσιας υγείας.
Ελλείψεις αντιρετροϊκών φαρμάκων για ακόμη μία φορά στο Αττικόν
Αντίστοιχες παρεμβάσεις θα πρέπει να αναληφθούν για την καθολική πρόσβαση των ασθενών στην αντιρετροϊκή θεραπεία. Το νοσοκομείο Αττικόν αυτές τις μέρες παρουσιάζει για μία ακόμη φορά ελλείψεις συγκεκριμένων αντιρετροϊκών σκευασμάτων. Τα άτομα με HIV λοίμωξη δε μπορούν να διακόψουν τη θεραπεία τους ούτε για μία ημέρα. Υποχρέωση του Υπουργείου Υγείας είναι να εφαρμόσει ένα μηχανισμό έγκαιρης ανίχνευσης των ελλείψεων και λογοδοσίας των διοικητών των νοσοκομείων και όσων είναι υπεύθυνοι για τη συγκεκριμένη κατάσταση. Η ατιμωρησία ισοδυναμεί με συνενοχή.
Εξώδικη διαμαρτυρία ασθενών με HIV λοίμωξη
Ύστερα από καταγγελίες ασθενών με HIV λοίμωξη που παρακολουθούνται στο εν λόγω νοσοκομείο, ότι για μία ακόμη φορά έμειναν χωρίς την απαραίτητη αντιρετροϊκή αγωγή, η Θετική Φωνή ανέλαβε την νομική υποστήριξή τους, αρχικά μέσω εξώδικης διαμαρτυρίας, με την επιφύλαξη της κλιμάκωσης των νομικών ενεργειών μέσω προσφυγής των θιγόμενων ασθενών στα αρμόδια δικαστήρια. Στην αλυσίδα ανάμεσα στη διοίκηση του φαρμακείου και του νοσοκομείου, την Υγειονομική Περιφέρεια, τον Ε.Ο.Δ.Υ. και το Υπουργείο Υγείας, κάθε κρίκος είναι εξίσου υπεύθυνος για αυτή την επαναλαμβανόμενη κατάσταση που απειλεί ευθέως την υγεία μας.
Τα παραπάνω θέματα αποτελούν το σύμπτωμα της μη έγκαιρης αντιμετώπισης παθογενειών που χρονίζουν. Για το λόγο αυτό, η Θετική Φωνή κάλεσε εκ νέου τον Υπουργό Υγείας να προγραμματίσουν άμεσα μία συνάντηση εργασίας όπου θα ιεραρχηθούν τα επόμενα βήματα 1) για την επίλυση των επειγόντων προβλημάτων αναφορικά με τη διάγνωση, παρακολούθηση και θεραπεία και 2) για την οριστικοποίηση και εφαρμογή του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου για το HIV/AIDS.
Ο Σύλλογος επέδωσε στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας ένα αναλυτικό υπόμνημα στις 29 Ιουλίου και απέστειλε επιστολή στις 30 Αυγούστου 2019, ενημερώνοντας έγκαιρα τον κ. Κικίλια για τα επείγοντα προβλήματα που απαιτούν άμεση πολιτική παρέμβαση, χωρίς ωστόσο να λάβει κάποια σχετική απάντηση.
Σε μία χώρα όπου το 23% των ασθενών με HIV λοίμωξη παραμένει αδιάγνωστο και το 50% των νέων διαγνώσεων γίνεται καθυστερημένα, δε δικαιούμαστε να σπαταλήσουμε ακόμη ούτε μία μέρα αδράνειας.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
