Όλοι οι γονείς έχουν τη φυσική τάση να θέλουν να φροντίσουν, να περιποιηθούν και να κάνουν τα πάντα και ακόμη περισσότερα για το παιδί τους. Ανατροφή παιδιού όμως σημαίνει και η προετοιμασία του ώστε να μπορεί να πατήσει γερά στα πόδια του και μεταφορικά. Το παιδί πρέπει να μεγαλώνει με τρόπο που μέρα προς μέρα θα γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο. Η ανεξαρτησία είναι μια λέξη που τρομάζει τους γονείς, αφού οι περισσότεροι την εκλαμβάνουν βλέποντας την εικόνα εκείνη όπου το ανεξάρτητο παιδί, ρίχνει πίσω του μαύρη πέτρα και η φωλιά τους αδειάζει. Δεν είναι καθόλου έτσι. Ένα παιδί πρέπει να μπορεί να εξυπηρετεί τον εαυτό του αλλά και να κατέχει δεξιότητες που ολοένα και θα εξελίσσει για την καλυτέρευση της ζωής του. Ας δούμε τι δεξιότητες πρέπει να έχει ένα παιδί ως τα 13 του.
1. Να είναι υπεύθυνο για την προσωπική του υγιεινή.
Το παιδί πρέπει να μπορεί να πηγαίνει στην τουαλέτα χωρίς τη βοήθεια της μαμάς ή του μπαμπά και να φροντίζει την υγιεινή του μόνο του. Πρέπει σταδιακά να μπορεί να κάνει μπάνιο μόνο του και να πλένει μόνο του τα δόντια του. Βεβαίως και πρέπει να γνωρίζει ότι πρέπει να κάνει μπάνιο κάθε μέρα, να φορά καθαρά εσώρουχα, ρούχα, κάλτσες και γενικά να έχει μια προσεγμένη εμφάνιση. Αν δυσκολεύεται με το κόψιμο των νυχιών του, βοηθήστε το για να αποφύγετε τραυματισμούς. Όσο πλησιάζει προς τα 13 ούτε αυτό θα είναι απαραίτητο.
2. Να μπορεί να συμπεριφέρεται σωστά μπροστά σε κόσμο.
Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς είναι το εισιτήριο του παιδιού στη μετέπειτα κοινωνικοποίησή του. Ένα άτομο που προσβάλει, μιλά επιθετικά και με αγένεια, δεν μπορεί να «σταθεί» πουθενά. Το παιδί πρέπει να καταλαβαίνει πότε επιβάλλεται να καθίσει ήσυχα και φυσικά πρέπει να είναι ευγενικό και με τρόπους!
3. Να γνωρίζει πώς να πάει σε διάφορους προορισμούς.
Το παιδί πρέπει να γνωρίζει πώς μπορεί να πάει σε διάφορους προορισμούς που το αφορούν. Πώς μπορεί να πάει από το σπίτι στο σχολείο και αντίστροφα. Ακόμη, πώς μπορεί να πάει από το σπίτι στο σπίτι της γιαγιάς ή κάποιου φίλου αλλά και πώς μπορεί να πάει από το φροντιστήριο στο σπίτι ή στο κολυμβητήριο. Φυσικά, με την προϋπόθεση ότι αυτές είναι αποστάσεις που μπορεί να κάνει ένα παιδί με τα πόδια. Τέλος, αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει μέσα μαζικής μεταφοράς, όσο πλησιάζει προς τα 13, βεβαιωθείτε ότι ξέρει πώς να τα χρησιμοποιήσει αλλά και πώς να συμπεριφερθεί σωστά στο δρόμο για την ασφάλειά του.
4. Βασικές πρώτες βοήθειες.
Τα παιδιά είναι επιρρεπή στα μικροατυχήματα. Το πρώτο που θα πρέπει να μάθει, είναι να μην χάνει την ψυχραιμία του. Βοηθήστε το σε αυτήν την κατεύθυνση, μαθαίνοντάς του πώς να περιποιείται μόνο του μικροτραυματισμούς. Πώς απολυμαίνουμε και πώς προστατεύουμε ένα τόσο δα μικρό τραύμα, μέχρι να το δει η μαμά!
5. Να μπορεί να ετοιμάσει ένα κολατσιό.
Η δυνατότητα να ετοιμάσει το κολατσιό του για το σχολείο ή το απογευματινό του κολατσιό είναι πολύ σημαντική για το παιδί. Ειδικά αν έχει μάθει τι είναι καλό για τη διατροφή του ακόμα καλύτερα. Είναι το πρώτο βήμα πριν αρχίσει εκεί γύρω στα 17 να σας λέει «Άσε μάνα θα φτιάξω εγώ τη μακαρονάδα απόψε»…
6. Να μπορεί να πάει για ψώνια.
Προφανώς και δεν θα το στείλετε στο super market για τα ψώνια της εβδομάδας. Το παιδί σας όμως πρέπει να είναι ικανό να διαχειριστεί χρήματα όταν αγοράζει κάτι. Πρέπει να μπορεί να υπολογίσει τα ρέστα, να ζητήσει απόδειξη αλλά και να μπορεί να διακρίνει αν το προϊόν που αγόρασε είναι σε καλή κατάσταση (ληγμένο κλπ).
7. Να μπορεί να κάνει μικρές δουλειές στο σπίτι.
Είτε το παιδί σας είναι αγόρι, είτε είναι κορίτσι, πρέπει να καταπιάνεται με τις δουλειές του σπιτιού. Όχι για να σας βοηθάει μόνο! Αλλά και γιατί με αυτόν τον τρόπο μυείται στη συμπεριφορά της ομάδας. Καταλαβαίνει πώς πρέπει να συμπεριφερθεί για την ομαλή λειτουργία του σπιτιού εν προκειμένω. Προτρέψτε το να μαζέψει το δωμάτιό του, να στρώνει το κρεβάτι του, να σας βοηθάει να μαζέψετε τα πιάτα μετά το φαγητό, να φροντίζει το κατοικίδιο αν υπάρχει αλλά και να βάζει στα άπλυτα τα λερωμένα ρούχα του χωρισμένα σε χρωματιστά και λευκά.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
