Η συζήτηση είχε φουντώσει ένα βράδυ στην παρέα, θέμα αγαπημένο των καιρών που διανύουμε οι τιμές των εστιατορίων. Οι φίλοι, όλοι «ψαγμένοι» κρυφογευσιγνώστες, έχουν γευτεί ό,τι ψήνεται - βράζεται - τηγανίζεται στην Αθήνα, έχουν καθίσει την προηγούμενη δεκαετία σε όλα τα καλά και ακριβά τραπέζια της πόλης, φέτος όμως το «trend» που τους ενώνει είναι οι φθηνές τιμές. Εγώ, έχοντας πρόσφατα πληρώσει € 25 για μια πίτσα σε γνωστό νέο ιταλικό του κέντρου υπεραμύνομαι των καλών και ακριβών εστιατορίων, υπενθυμίζω ότι το φθηνό μπορεί κάλλιστα να είναι ακριβό, ότι τελικά φθηνό δεν είναι το € 25 για μια πίτσα (που δεν ήταν και καλή), μπορεί «φτηνό» να είναι και ένα δείπνο των € 50 ή και των € 60 άμα έχεις φάει σαν άρχοντας.
Μ’ αυτά τα μυαλά, να σας πω ότι πήγα προχτές, μια καθημερινή, στο roof του Electra Palace στην Πλάκα, και, ναι, έφαγα αλλά και πέρασα βασιλικά. Η Ακρόπολη από μια άλλη της πλευρά, αυτή με τα αναφιώτικα σπιτάκια να ξεχύνονται από κάτω της, όχι τόσο «καρτποσταλική» αλλά εξίσου συγκλονιστική, ήταν μπροστά στα μάτια μου. Η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς 70s, στον αέρα πλανιόταν «γκραντίλα» ξενοδοχειακών προδιαγραφών, ξένοι καλοβαλμένοι τρώγανε ενθουσιασμένοι–τους έβλεπα, το σέρβις ήταν εξαιρετικό και μαζί ευγενικά χαλαρό. Σεφ είναι ο δημιουργικότατος Γιώργος Βενιέρης, με αδυναμία στη «μαγειρική των αναμνήσεων», πιστεύει ότι το μέλλον των κουζινών όλου του κόσμου βρίσκεται στις πρώτες ύλες και στους ευφυείς, πάντως όχι ακραίους συνδυασμούς. Τρώω υπέροχα.
Ξεκινώ με μπουκιές ζεστού ψωμιού μέσα σε έξτρα αρωματικό παρθένο λάδι – ούτε ξέρω από πια άκρη της Ελλάδας το έχουν ξετρυπώσει. Συνεχίζω με κροκέτα μουσακά με μους φέτας – μια εξαιρετική ιδέα που έχει μέσα της παλιά παράδοση που συνδυάζει με σύγχρονο αμπαλάζ. Αδειάζω ένα πιάτο πεντανόστιμης σούπας από σελινόριζα, που έχει μέσα της λεπτές φέτες από ψημένο απάκι. Προχωράω σε ζεστό και κρύο φουαγκρά με κρέμα μανταρινιού στη μια μεριά και ταχίνι από την άλλη. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι μια μπουκιά θα τσιμπήσω από το γιουβέτσι αστακού, μυρίζει θάλασσα, το αδειάζω. Το ίδιο κάνω και με τη σφυρίδα που συνοδεύεται από αγκινάρες αλά πολίτα πεντανόστιμες. Σταματάω εδώ, χάνω το λεμονάτο μοσχάρι με το μαύρο ρύζι και τα γλυκά, αλλά δεν χωράει άλλο. Είμαι καλεσμένη όμως, κοιτάζω το μενού για να έχω υπ’ όψιν μου, € 37 αυτό με τα κρεατικά, € 39 αυτό με τα ψαρικά. Χωρίς κρασί, άρα να υπολογίζω γύρω στα € 60 το άτομο. Αυτά λοιπόν με τα ακριβά-φτηνά, το Electra Palace είναι μια τέλεια πρόταση όποτε θέλει κανείς να «χαϊδέψει» εαυτόν και την παρέα του (και έχει εντωμεταξύ βρει και το 50άρι…).
Η Σάντυ Δημητριάδου φτιάχνει entremets που μοιάζουν με ψυχεδελικά γλυπτά, ζωγραφίζει με mirror glaze και αποδεικνύει ότι ανάμεσα στα τρίγωνα Πανοράματος και τα κλισέ της πόλης, υπάρχει χώρος για γαστρονομική τέχνη.
Με ανανεωμένη εμφάνιση, πλούσια γεύση και την ελεύθερη έκφραση στο επίκεντρο, η Lovit μιλά στη GenZ και στους Millennials που αγαπούν τη διαφορετικότητα και θέλουν να δίνουν τον δικό τους τόνο σε ό,τι κάνουν
17°
