Το Lombok είναι το εστιατόριο με το μοναδικό ινδονησιακό φαγητό στην πόλη

Άμα είσαι δυτικός και έτη φωτός απέχων από τα εξωτικά μέρη της Ασίας, εύκολα μπορείς να μπερδέψεις τις κουζίνες της. Στο μυαλό των περισσότερων το ασιατικό φαγητό εν γένει είναι ένα αόριστο νεφέλωμα, ένα τουρλού από γάλα καρύδας, κάρυ, φρέσκο κόλιαντρο, σόγια και τζίντζερ, κάτι που καίει, κάτι που τρώγεται με ξυλάκια. Τίποτα πιο ανακριβές αν σκεφτείς ότι οι Ασιάτες είναι δισεκατομμύρια, που ανήκουν σε δεκάδες διαφορετικούς πολιτισμούς, θρησκείες, ήθη και έθιμα, γλώσσες, γεωγραφίες, κλίματα και τρόπο ζωής. Ζουμάροντας στο χάρτη για να τοποθετηθούμε στο σημερινό μας τραπέζι, ας μεταφερθούμε νοητά στην Ινδονησία, η οποία αποτελείται από 17508 (!) νησιά και τόπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, όσο το Μπάλι από τη Νέα Γουινέα και τη Τζακάρτα. 300.000.000 άνθρωποι λογικό είναι να τρώνε διαφορετικά, να σκέφτονται, να ντύνονται και να ζουν ο καθένας με δικά του λόγια.

Lombok: ένα αυθεντικό ινδονησιακό εστιατόριο στα Πατήσια

Δυο βήματα και απέναντι από το σταθμό του Αγίου Νικολάου στα Πατήσια, τη μούλτι έθνικ γειτονιά που προμηνύεται καυτή τα επόμενα χρόνια, καθώς με ενθουσιασμό ανακαλύπτουν τον εξωτισμό της οι νέοι κάτοικοι της Κυψέλης και της πλατείας Βικτωρίας, θα βρεις το Lombok. Από το όνομα της καυτερής, κόκκινης πιπεριάς της Τζακάρτα (πρωτεύουσα της Ινδονησίας), από την οποία κατάγεται η Πριαντίνη. Πρόσωπο ασιάτισας Μαντόνας και αυτή η ιδιαίτερη ζεν γλύκα των γυναικών της Ινδονησίας, που μπλέκεται με τα άψογα ελληνικά της, για να σε μπερδέψει ακόμη περισσότερο.

Στην Ελλάδα την έφερε στα 22 της μια ερωτική απογοήτευση. 38 χρόνια πια Αθηναία, η Πριαντίνη πέρασε πολλά χρόνια στο στίβο του θεραπευτικού μασάζ, έκανε και μανικιούρ-πεντικιούρ που έμαθε από τη γιαγιά της, φυλούσε και παιδάκια τα οποία τη βοήθησαν πολύ να μάθει ελληνικά. Μέχρι που αποφάσισε ότι θέλει να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο χόμπι της, που από πάντα ήταν η κουζίνα, η γεύση και οι κατσαρόλες. Με σύμμαχο και συνέταιρο τον Αμίρ από το Μπαγκλαντές, που πέρασε από πολλά γνωστά αθηναϊκά εστιατόρια, άρχισαν να ψάχνουν έναν χώρο, που η Πριαντίνη τον οραματίστηκε «μεγαλειώδη». Τον βρήκαν κάπου στη Ν. Φιλαδέλφεια, μαζί βρήκαν και τον μπελά τους και έναν ιδιοκτήτη που τους εξαπάτησε, ροκανίζοντας ανενδοίαστα τις οικονομίες τους. Άμα θέλεις όμως κάτι πολύ, θα βρεις τον τρόπο και ένα μαγαζάκι μια σταλιά, μερικά τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο και μια ανοιχτή κουζινίτσα, να στεγάσεις τη μοίρα σου. Η Πριαντίνη το έχει διακοσμήσει ασιατικά κουκλίστικο, με τις λιλά καρέκλες του και μια τεράστια Νεκρή Φύση από αποξηραμένα λουλούδια που αγκαλιάζει ένα ονειρικό μοτίβο με κύκνους που γλιστρούν απαλά στο φως της σελήνης.

Μπαίνοντας, η μόστρα με τα έτοιμα μαγειρευτά, που μοσχοβολούν Ινδία. Το μενού εδώ, χωρίζεται ανάμεσα σε δυο κουλτούρες και δυο λαούς. Ο Αμίρ μαγειρεύει τα μπακλαντεσιανά του, η Πριαντίνη όλα όσα έμαθε από τη μαμά της, όλα όσα της λείπουν από την πατρίδα της. Μπορεί να μην βρίσκει πάντα όλα τα υλικά αλλά βρίσκει τον τρόπο και όλο και κάποιος θα της φέρει από την πατρίδα  κάποιο αυθεντικό σαμπάλ, την καυτερή πάστα από ψημένη και κονιορτοποιημένη γαρίδα που τόσο αγαπά η κουζίνα της Ιάβας, η οποία έχει βάση το τσίλι, το κρεμμύδι και το σκόρδο, φόντο που διαφοροποιείται ανάλογα με το κυρίως υλικό, τη γαρίδα ή το αποξηραμένο καλαμάρι.

Τι θα φας στο εστιατόριο Lombok;

Στο μενού του Αμίρ θα συναντήσεις τα οικεία και αγαπημένα ινδικά, όπως το νταλ, το κοτόπουλο μπιριάνι, τα νάαν και τις σπιτικές παράτας και κάποια κλασικά κάρυ αλλά αξίζει να δοκιμάσεις και μερικά πιάτα που δεν έχεις ξαναματαδεί. Όπως το μοσχαρίσιο μυαλό μέσα σε μια πικάντικη ενδιαφέρουσα σάλτσα αλλά και τον ινδικό πατσά, που μοιάζει, αλλά στο πολύ πιο αρωματικό, με τον τρόπο που μαγειρεύουν στην Κρήτη τα γαρδουμπάκια. Στα εξαιρετικά του, το mash dal, ένα νταλ από μια ποικιλία ψιλού ρεβυθιού που σερβίρεται με ένα νοστιμότατο δημητριακό που μοιάζει με πλιγούρι, πολύ πιο ενδιαφέρον από το κλασικό μπασμάτι.

Όταν φτάνει η ώρα της Ινδονησίας, φτάνει και το μπέρδεμα. Ως Έλληνες, από αυτή τη γεύση, δεν σκαμπάζουμε γρι. Η Πριαντίνη θα πάρει την πρωτοβουλία να σου ετοιμάσει ένα best of μαζί με τις απαραίτητες εξηγήσεις και μια χαμογελαστή ξενάγηση στα άδυτα της Ιαβαϊκής νοστιμιάς. Οπωσδήποτε θα πάρεις ρεντάγκ, ένα πιάτο που θέλει 12 ώρες για να ετοιμαστεί. Μοσχάρι που μαγειρεύεται χωρίς καθόλου νερό, για εκατομμύρια ώρες με πλήθος μπαχαρικών, φύλλα λάιμ και τζίντζερ και στο τέλος παίρνει αλεσμένη φρέσκια καρύδα και γάλα καρύδας. Κρέας τρυφερό σε γυαλιστερή, βελούδινη σάλτσα, που σερβίρεται με φύλλα κασάσας. Την οποία άντε να βρεις στην Αθήνα, οπότε η Πριαντίνη την έχει αντικαταστήσει με ό,τι πιο κοντινό, νόστιμα μαγειρεμένο κέιλ. Το ρεντάγκ σερβίρεται βασιλικά σε μια πιατέλα που κρύβει πολλαπλές εκπλήξεις: ρύζι γιασεμί, κράκερς γαρίδας, διάφορα σαμπάλ και λαχανικά μαγειρεμένα σε γάλα καρύδας. Τα ζεστά paratas του Αμίρ του κάνουν ιδανική παρέα, σφιχταγκαλιάζοντας τις κουλτούρες.

Έχουν όμως και οι Τζκαρτανοί τα δικά τους πιτάκια, τα tempe. Λεπτά και τραγανά σαν κράκερς, γίνονται από κουρκούτι φασολιών που έχουν υποστεί ζύμωση, τα οποία βουτάς σε μια γλυκοκαυτερή σος με γλυκιά σόγια-σος, κρεμμυδάκι, τσίλι και αγγουράκι. Ενδιαφέρον και το batagor, ένα ντάμπλινγκ από αλεύρι κασάβας, με γέμιση από πάστα ψαριού και ταπιόκα. Υποτίθεται ότι ο Ινδονήσιος όλα αυτά τα τρώει τούρμπο καυτερά αλλά η Πριαντίνη έχει το νου της, να σε ρωτήσει πόσο τσίλι αντέχεις και διόλου δεν θα παρεξηγηθεί αν δεν το αντέχεις καθόλου.

Με μια καινούρια γεύση, η ζωή και η πόλη μεγαλώνει, γίνεται πιο πλούσια, οι διαφορετικές της κουλτούρες παύουν να ζουν στο σκοτάδι, το φαγητό μεταμορφώνεται σε γλώσσα που στο τέλος της βραδιάς γίνεται αγκαλιά. Σαν την αγκαλιά της Πριαντίνης που θα την κάνεις οπωσδήποτε φίλη σου, σε ένα μαγαζί-σπίτι, που δεν έχει προσωπικό. Μόνο μια μαμά-μαγείρισσα που μαγειρεύει ζεστή πίσω από τον πάγκο τη νοσταλγία του τόπου της.

Λ. Ιωνίας 132, 2110130497