Θαλασσινός, η ψαροταβέρνα που μας νοστιμίζει για πάνω από τριάντα χρόνια

Υπάρχουν κάποια μαγαζιά που μπλέκονται στα χρόνια σου, γίνονται κομμάτι της ζωής σου. Όταν ήρθε στη ζωή μας ο Θαλασσινός, το μακρινό 1989, μια άλλη θάλασσα φώτισε τις νύχτες αλλά και τα μεσημέρια μας με τις ρακές και τις ομορφιές που μοιραστήκαμε στα τραπέζια του. Γιατί ήρθε να φέρει κάτι καινούργιο αλλά και συνάμα οικείο στη γεύση μας, μια διαφορετική θάλασσα τόσο όμως Αιγαιοπελαγίτισσα, που κολλήσαμε στην αέναη μπουνάτσα της.

Στον Θαλασσινό ερχόσουν πρωτίστως για να μυρίσεις το διαφορετικό «ιώδιο» του μαγαζιού, την «τρέλα» των παιδιών, του Γιώργου και της Ντίνας, που σαν άλλοι καπεταναίοι το οδηγούσαν πάντα σε νόστιμα λιμάνια. Μια σε όλα της άξια ψαροταβέρνα που ακόμα και μετά το «φευγιό» του Γιώργου δεν σκέφτηκε ποτέ να κλείσει.

Σήμερα, η Ντίνα κατάφερε να καβατζάρει τη φουρτούνα και μαζί με τη γλυκύτατη κόρη Ειρήνη, που πια καλομεγάλωσε και πρωτοστατεί στο μαγαζί γεμίζοντάς το νιάτα και ομορφιά, έχουν φτάσει στο πιο απάνεμο λιμάνι. Σε έναν Θαλασσινό, ακόμη πιο όμορφο, ακόμη πιο νόστιμο από τον παλιό. Με ισορροπίες γυναικείες και σοφές, που δεν φωνάζουν αλλά τις νοιώθεις και τις χαίρεσαι. Στην κουζίνα, οι ίδιοι άνθρωποι από πάντα, χτίζουν στα σίγουρα, αρμενίζουν στη γραμμή του θαλασσόλυκου Γιώργου, κρατούν τα πιάτα σουξέ προσθέτοντας συνέχεια και κάτι ακόμα, εξίσου μερακλίδικο.

Ο Θαλασσινός είναι η σταθερή αξία στις Τζιτζιφιές

Ο χώρος απέκτησε μια μαγική, σκεπασμένη αυλή, στα χρώματα του Μαρόκου και στη σκιά της μουριάς και είναι ανακούφιση που δεν πάτησε στο κλισέ κυανόλευκο που συνηθίζει η ψαροταβέρνα για να σου τονίσει την ταυτότητά της. Ακόμη και αυτό το γαλήνιο παστέλ στα τραπεζοκαθίσματα, δεν ξέρεις αν σε ταξιδεύει στην παλιά ψαρόβαρκα ή στις ελιές της πατρίδας της Ντίνας, της Μεσσηνίας, στη γη ή στα νερά τούτης της χώρας. Διότι, τί να κάνει μόνο του το σπαρταριστό φαγκρί ή το άψογο σταμναγκάθι αν δεν το παντρέψεις με το γενναιόδωρο, πρώτης γραμμής ελαιόλαδο, αν δεν βάλεις τη στεριά και το νερό να τα βρουν στο ίδιο πιάτο; Η υπέροχη αυτή αυλή-ζεστή «αγκαλιά» μένει ανοιχτή και τον χειμώνα, θερμαίνεται και γίνεται ένα χουχουλιάρικο κουκούλι που σε κρατάει εντός βρέχει ή χιονίζει έξω.

Ο Θαλασσινός ήταν τα Κυριακάτικα μεσημέρια μας και ένα τέτοιο επιστρέψαμε και πρόσφατα. Τότε που γίνεται το πανηγύρι, οι οικογένειες και οι παρέες στη σχόλη της εβδομάδας, στη γειτονιά του παλιού Ιππόδρομου, που ξέρει από ψάρι, εκεί που οι κλασικές ταβέρνες κονταροχτυπιούνται για το φρεσκότερο, στη γειτονιά που ο ανταγωνισμός θα σε τσακίσει αν δεν έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα πάνω από το τηγάνι.

Ο Θαλασσινός, αν θέλεις το κάτι διαφορετικό, χωρίς να πέσεις στη γκουρμέ ασυδοσία των σεβίτσε και της μιας μπουκιάς φιλέτο σφυρίδας με σος κακαβιάς, είναι ίσως η μοναδική εναλλακτική στην κλασική ψαροφαγία των πέριξ του Ιδρύματος Νιάρχου και του Ωνασείου. Από μόνος του μια κατηγορία, τον Θαλασσινό μπορείς να τον περιγράψεις σαν το μαγαζί που θα σου ψήσει ζουμερό και αν θες ξεκοκαλισμένο το λαχταριστό ψαράκι, που μπορεί να έρχεται από τη Μάνη ή από κάποιον από τους φημισμένους της χώρας μας ψαρότοπους. Πριν έρθει τούτη η ώρα του «κυρίως» ο Θαλασσινός θα σε χορτάσει νοστιμιές, βγαλμένες από το μυαλό και την ψυχή ενός ψαγμένου ψαρά ή λάτρη του βυθού.

Τι θα φας στον Θαλασσινό;

Τα ωραία ξεκινούν από το ζυμωμένο στο χέρι, ανυπέρβλητο ψωμάκι, ραντισμένο με λαδάκι και περασμένο από τη σχάρα, αυτό που ζυμώνει η Άντζελα από τη Γεωργία. Οι Γεωργιανοί «το ’χουν» με τις ζύμες και τις κάνουν μαγικές και διαφορετικές από τις δικές μας, θα το διαπιστώσεις και στη λαχταριστή, στρογγυλή, λεπτή και σκεπαστή χορτόπιτα, που φτάνει καυτή από τον φούρνο.

Τη νοστιμιά του μαγαζιού την αντιλαμβάνεσαι από πράγματα απλά, όπως το πικάντικο ταμπουλέ με τη ντοματένια μαρινάδα στο καλοσώρισμα, που θα το ήθελες πλάι σε κάθε πιάτο, να το συνοδεύει ιδανικά, σαν τέλειο καλοκαίρι. Ή από τη γαριδοσαλάτα με το τραγανό καρότο και τη σπιτική μαγιονέζα. Θα προσπεράσω όλα τα κλασικά του μενού, για να μοιραστούμε παρέα τα αλλιώτικα, όπως τη σαλάτα με το ωμό κολοκυθάκι που ντύνεται μέσα σε λιωμένο αβοκάντο με λάιμ και δυόσμο, μια ανοιξιάτικη δροσιά, σαλάτα απλή, αλλά και πόσο μακριά από τα καθιερωμένα.

Το σκορδοπιτάκι με τη γαρίδα, είναι το must σουξέ που δεν πρέπει να χάσεις: τραγανή, αραβική, ζεστή πίτα και πάνω της ψιλοκομμένο ντοματίνι, ολόκληρες οι γαριδούλες πασπαλισμένες με φρέσκο μαϊντανό. Μια λιτότητα σκέτη γλύκα, ελάχιστα περασμένη από τη φωτιά, έτσι που η τραγανή πίτα να σπάει στο στόμα μέσα σε ένα ζεστό, ντοματένιο κύμα μαζί με τη γεύση της θάλασσας. Τα τηγανητά μύδια έρχονται μπαμπάτσικα και ολόφρεσκα, τραγανά μέσα σε ένα διακριτικότατο κουρκούτι, πλάι σε μια εξίσου φινετσάτη και κομψή σκορδαλιά με καρύδι, που δεν είναι καθόλου νεωτεριστικός αφρός αλλά η ψωμένια σκορδαλιά που έκανε και η γιαγιά σου. Η σουπιά, φρέσκια και ατόφια, ψήνεται στη σχάρα με το μελάνι της και σερβίρεται πάνω σε μια σπιτική μαγιονέζα με μελάνι σουπιάς, μεζές εξαίρετος με διαφορετικές υφές. Στην εξέλιξη της ακαταμάχητης ψαροφαγίας εκείνου του κυριακάτικου μεσημεριού, χαρήκαμε και το τέλειο σταμναγκάθι και μια συναγρίδα της φρεσκάδας, ψημένη ζουμερή όπως της πρέπει.

Για επιδόρπιο μας ήρθε η έμπνευση να πάρουμε και έναν …τηγανητό γαύρο, ιδέα που αποδείχτηκε φαεινή, καθότι εδώ, το τραγανό, αλάδωτο γαυράκι, έρχεται σερβιρισμένο με ομοίως τραγανό τηγανητό πατατάκι και μια γενναία ποσότητα από ψιλοκομμένη ντομάτα και μαϊντανό μαζί με μαριναρισμένο κρεμμύδι που έχει χάσει την επιθετική αψάδα. Το πόσο ταιριάζει το ψητό ή τηγανητό ψαράκι με το συγκεκριμένο συνοδευτικό το ξέρουν πολύ καλά οι μερακλήδες Πολίτες. Κι εγώ θα σου πω πως αν όλο αυτό το συνοδεύσεις με το ψημένο, ζυμωτό ψωμάκι έχεις την πιο παραδεισένια μπουκιά, ένα έδεσμα που βάζει κάτω όλες τις ψαρούκλες στη σχάρα του πλανήτη. Ψημένες πιτούλες με μανούρα Κιμώλου ήταν η γέφυρα ανάμεσα στη θάλασσα και το γλυκό, ο μεζές που κάνει την ιδανική παρέα στο τελευταίο ποτήρι κρασί.

Πάνω από την κομπόστα με τα σύκα και τη λεμονάτη κρέμα μου βγήκε μια ευγνωμοσύνη. Για τα μαγαζιά που μεγαλώνουν μαζί μας. Χωρίς να γερνάνε, χωρίς να χαλάνε, χωρίς ρυτίδες. Αειθαλή και με ματιά καθαρή σου μιλούν ντόμπρα, χωρίς περιστροφές. Που επιμένουν στο χρόνο γιατί έχουν λόγο και αιτία. Αυτά τα εστιατόρια θα είναι πάντα η απάντηση στο «πού λες να πάμε σήμερα;», η σταθερή μας επιλογή κάθε φορά που η πείνα μας θέλει να χορτάσει νόστιμα, με καλή παρέα και τη φροντίδα μιας Ντίνας και μιας πεντάμορφης Ειρήνης να συμπληρώνουν τη χαρά.

Λυσικράτους 32, Τζιτζιφιές, 2109404518 Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο μεσημέρι και βράδυ, Κυριακή μόνο μεσημέρι, Δευτέρα-Τρίτη κλειστά