Πώς να τσακωθείτε προβλέψιμα

Η βαλίτσα επιτέλους έκλεισε. Ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα. Και αν ξέχασα, σιγά, θα το πάρω από εκεί. Πόσο ακριβό να είναι; Εάν συζείς με τον άλλον η αναχώρηση είναι εύκολη (λέμε τώρα). Εάν όχι, κάποιος πρέπει να πάει να πάρει τον άλλον. Κάποιος πρέπει να φτιάξει τα τοστάκια και να πάρει νερά. Ντάξει, αυτά τα παίρνουμε και με τον καφέ όταν σταματήσουμε στη γνωστή καφετέρια που με ξέρουν και με φωνάζουν με το όνομά μου. Τη γουστάρουμε αυτή την αίσθηση εμείς οι Έλληνες. «Με ξέρουν εδώ», λέμε, και μας κάνει να αισθανόμαστε σημαντικοί.

Ήρθε η ώρα του ταξιδιού, λοιπόν. Τα ’χεις όλα. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο. Γυρνάει η μίζα. Είναι άνοιξη, φεύγεις για Πρωτομαγιά. Αποφάσισες φέτος να την περάσεις με ένα καινούργιο γκομενάκι. Εάν είσαι γυναίκα αναρωτιέσαι εάν πήρες τα σωστά ρούχα/εσώρουχα, εάν η ζακέτα που επέλεξες είναι αρκετά ζεστή και εάν το ξενοδοχείο έχει πιστολάκι (αλλά πήρες και το δικό σου just in case). Εάν είσαι άντρας σκέφτεσαι εάν πήρες αρκετά προφυλακτικά, με πόσα από αυτά θα γυρίσεις πίσω, πώς θα μπορέσεις να κλέψεις μια ματιά στον αποψινό αγώνα και πού έβαλες τα ψιλά για τα διόδια.

Εάν είσαι γυναίκα έχεις πιθανόν σηκωθεί ώρες πριν, έχεις κάνει μπάνιο, έχεις ντυθεί, βαφτεί, παρφουμαριστεί, έχεις αλλάξει τουλάχιστον τρεις φορές γνώμη για το τι θα βάλεις, συμπεριλαμβανομένου και ποιες κάλτσες, σε περίπτωση που θελήσεις να βγάλεις τα παπούτσια σου στη διαδρομή (αλήθεια, θα τον πειράξει αυτό;). Εάν το τολμήσεις, καλό θα ήταν να κάτσεις οκλαδόν και όχι να τα απλώσεις στο ταμπλό. Προσπαθούσες το βράδυ να θυμηθείς εάν το αυτοκίνητό του είναι αυτόματο ή όχι. Θα μπορεί να σου κρατάει το χέρι ή να σου χαϊδεύει το πόδι ενώ οδηγεί στον αυτοκινητόδρομο; Το θέλεις ή είναι πολύ νωρίς;

Έχουν όμως περάσει ήδη 15 λεπτά και δεν έχεις πει κουβέντα. Ανταλλάσσετε βλέμματα μια στο τόσο και χαμογελάτε. Μίλα, ηλίθια! Ρώτα τον κάτι για τη δουλειά. Πώς τον λένε αυτόν που του δημιουργεί συνέχεια θέμα; Αποστόλου; Όχι, Δημητρίου. Fuck it. «Η κολλητή μου λέει ότι τα Ζαγόρια είναι πολύ ωραία και ρομαντικά. Μου είπε και πού να φάμε. Έχει λέει ένα ωραίο ταβερνάκι στην Αρίστη, όπως και ένα μικροσκοπικό γραφικό εκεί στο φαράγγι του Βίκου». Ο καλός σου γνέφει καταφατικά και αναρωτιέται γιατί δεν κλείσατε κάπου στο Ξυλόκαστρο ή, έστω, στο Ναύπλιο. Καλά μου ’λεγε ο Γιώργος, είναι πολλές οι ώρες. Τώρα φά’ το το μπισκότο. Ας ανοίξω το ραδιόφωνο.

Λίγα λεπτά αργότερα θυμάσαι επιτέλους πώς λένε τον προϊστάμενό του. «Με τον Νικολάου όλα καλά;» του λες χαμογελαστά αλλά και με συμπόνια. «Ναι μωρέ, όσο καλά μπορεί να είναι. Κάναμε ένα μίτινγκ προχθές και μας παρουσίαζε το καινούργιο πρότζεκτ σαν να ήταν ο Tim Cook σε launch καινούργιου λογισμικού. Θα ’χω υπερωρίες μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο, το κόβω». Καταρχάς ποιος είναι αυτός ο Cook, σκέφτεσαι, κατά δεύτερον δηλαδή τι θα γίνει με τις καλοκαιρινές διακοπές; Δεν θα πάμε Σαντορίνη που λέγαμε; Προσπαθεί να το αποφύγει; Άσ’το για τώρα, θα τον ρωτήσω στο φαγητό στην Αρίστη. Κάτσε να στείλω και ένα μήνυμα στην Αλεξάνδρα, μπορεί να ’χει καμιά καλύτερη ιδέα πώς να το φέρω στην κουβέντα. Στην Άννα δεν το λέω καν, θα με βρίσει. «Βιάζεσαι» θα μου πει, «μόνο ένα μήνα είστε μαζί». Ναι, αλλά εάν δεν με βλέπει ήδη σοβαρά, δεν θα με δει ποτέ. Το ταξίδι αυτό είναι ευκαιρία να μάθω. Πρέπει γυρνώντας να ξέρω.

Εντέλει όμως δεν κρατιέσαι, ξινίζεις λίγο τα μούτρα σου, κλείνεις το ραδιόφωνο και ξεκινάς τη μίρλα. Το φελέκι μου μέσα, τι θέλω και μιλάω; Όχι Ναύπλιο, μια βόλτα μέχρι τη Βουλιαγμένη έπρεπε να πάμε. Είναι αργά να γυρίσω πίσω; Τα συστήματα όλα λένε mission abort, εσύ όμως συνεχίζεις, της υπόσχεσαι ότι η Σαντορίνη δεν θα «βουλιάξει» και εκείνη ηρεμεί, για τώρα. Άγιο είχαμε. Προσπαθώντας να ελαφρύνεις την ατμόσφαιρα προτείνεις ένα άλλο στέκι για φαγητό. «Α, έχεις ξαναπάει;» «Ε, ναι». Πρώτο λάθος. «Με ποιον;». «Με την πρώην μου». Δεύτερο λάθος. «Ναι, ε; Πότε;». «Πριν δυο χρόνια για τα γενέθλιά της». Ντινγκ-ντινγκ-ντινγκ. «Μάλιστα». (Επικίνδυνη λέξη στο γυναικείο λεξιλόγιο.) Υπό άλλες συνθήκες κάπου εδώ θα θυμόσουν ότι έχεις μια δουλειά, ότι ο Tim Cook σε περιμένει στο γραφείο του και το είχες ξεχάσει ή ότι ο ΟΗΕ σε ζήτησε για επίτιμο μέλος στα κεντρικά τους. Εν προκειμένω το βουλώνεις, εύχεσαι να χτυπήσει το τηλέφωνο και ας είναι και η μάνα σου, ενώ συνειδητοποιείς ότι μάλλον δεν θα χρειαστείς προφυλακτικά απόψε. Δεν πειράζει, ίσως δεις τον αγώνα.