Muscle cars: Φάτε τη σκόνη τους!

Του Σωτήρη Ποσπορέλη

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σε δρόμους και στενά, σε πόλεις μαγικές κι άλλες όχι τόσο, τα βλέπεις μπροστά σου και σε καλούν. Δεν λες όχι και τα βγάζεις φωτό βρομερές και τίγκα στην ερασιτεχνία, γιατί, μπορεί από φακούς να μη σκαμπάζεις γρυ, αλλά, όταν δεις το όχημα το σωστό, το μάτι βγάζει σπίθες. Muscle cars: ταραντινίλα, αντρίλα, βαρβατίλα και σβέρκος κολλημένος στο προσκέφαλο! Αγριάδα βοερή και φοράδες με καπούλια και καπό larger than life δίχως περιθώριο αμφισβήτησης περί του ποιος είναι ο άντρας σε αυτό το garage. Όσο η Ευρώπη πολεμούσε τους χρυσαυγίτες προγόνους του Σόιμπλε, οι Αμερικάνοι εργάζονταν σκληρά γεμίζοντας καπό με βρομιά και ιπποσύνη. Και τους Αμερικάνους μπορείς να τους κατηγορήσεις για πολλά πράγματα, για τσιγγουνιά όμως όχι. Η ποσότητα παντρεύτηκε το μέγεθος και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, διότι στη Χώρα του Δύοντος Δολαρίου αμάξι κάτω των 3000 κυβικών ακούγεται σαν το μικρό μου πόνι στο μικρό σου σπίτι στο λιβάδι. Και κάπου εκεί στα τέλη του ’40, the first beast was unleashed: Oldsmobile Rocket 88! Ποίηση... Η πεμπτουσία της βρομιάς σε ένα όνομα: R-O-C-K-E-T! Πιο Τσακ Νόρις πεθαίνεις!

Και μετά; Χαμός! Charger RT, Torino GT, Firebird GTO, Buick GSX Stage I, Pontiac GTO Judge Ram Air IV, Plymouth Hemi 'Cuda, Camaro ZL1, Chevelle SS και όπως θα παίρνω τις στροφές… Η κακία σε 4 τροχούς! Τα γονίδια του Αμερικάνου δεν γνωρίζουν από σεμνότητα και ευρωπαϊκό καθωσπρεπισμό, και τα αμάξια του τα έκανε in your face σαν και του λόγου του. Τα 60s και τα 70s έβγαλαν μια στρατιά βρομερής δυσωδίας και υπεροπτικής αυτοκινούμενης αλητείας, συνοδευόμενη από αντίστοιχο street culture και youth attitude, και το ακούς παντού: στις κιθάρες, τα overdrive, τις κραυγές και τις αράδες μεθυσμένων ποιητών.

Μια εγγενής βρομιά που όμοιά της η ρόδα δεν ξαναματάδε, γιατί μετά ήρθαν οι βάτες και οι καμπύλες, και τα καυσαέρια, και ο Αμαζόνιος άρχισε να τα παίζει, και μαζί του και κάθε πικραμένος οικολόγος, και ο Άραβας ο πετρελαιάς την είδε μάγκας και σου λέει «εγώ μαλάκας είμαι, να τη βγάζω με την μπούργκα στο λιοπύρι», και αρχίσανε να πέφτουν οι βόμβες σαν τις μετοχές των ελληνικών τραπεζών. Και για να μην σ’ τα πολυλογώ, το stickshift έγινε automatic, τα πορτ μπαγκάζ μεγαλύτερα από τα καπό και βγήκε και το ηλεκτρικό… Και άντε να καυλώσεις με πρίζες και μπαλαντέζες! Άσε που το ρεύμα δεν μυρίζει, όταν το φουλάρεις. Κι έτσι καταλήξαμε πλέον να ανοίγεις περιοδικό αυτοκινήτου και να διαβάζεις ανέραστα κείμενα για ασφάλεια, λες και θα πάρεις μια ντουζίνα καπότες. Γιατί, φίλε μου, όταν μπαίνεις σε αντιπροσωπεία και σου πουλάνε entertainment system και ηλεκτρονικούς καθρέφτες, είναι σαν να πηγαίνεις σε ταβέρνα με κεράκια: Δεν θα το ευχαριστηθείς και θα πληρώσεις και παραπάνω.

Και τα έγραψα όλα αυτά απλώς για να σου πω ότι εκεί που περπατούσα σε δρόμους και στενά, και σε πόλεις άλλες μαγικές, κι άλλες όχι τόσο, τα είδα μπροστά μου και με κάλεσαν, και πήγα και τα έβγαλα φωτό βρομερή και τίγκα στην ερασιτεχνία, γιατί και από φακούς δεν σκαμπάζω γρυ, αλλά, όταν δω το όχημα το σωστό, το μάτι βγάζει σπίθες, και ήθελα να σ’ το πω και να τα δεις. Njoi!