Share your step: Τζορτζ Πελεκάνος

Έχει κερδίσει δύο χαρακτηρισμούς: «ο πιο κουλ συγγραφέας» και «ο μεγαλύτερος εν ζωή συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων» της Αμερικής – κι ας μην είχε εκδώσει ούτε μία λέξη μέχρι τα τριάντα ένα του.

Πριν γίνει συγγραφέας δούλεψε ως λαντζιέρης, σερβιτόρος, οδηγός φορτηγού, πλασιέ ηλεκτρονικών συσκευών, οικοδομικός εργάτης σε εργοτάξιο, μπάρμαν, ακόμα και πωλητής γυναικείων παπουτσιών, «η καλύτερη δουλειά που είχα ποτέ», όπως λέει ο γεννημένος το 1957 στην Ουάσινγκτον Πελεκάνος, με καταγωγή από χωριό της Σπάρτης, την οποία επισκέφτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 24 ετών. «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα πήγα στο χωριό κι έμεινα λίγο καιρό. Αλήθεια, ένιωσα σαν στο σπίτι μου από την πρώτη στιγμή. Εξάλλου είμαι ένα παιδί με δύο κουλτούρες».

Η μάχη της καθημερινής επιβίωσης και η έλξη που του ασκούσε η παραβατικότητα τη δεκαετία του ’60 δεν του επέτρεψαν να εξασκήσει νωρίτερα αυτό που αποδείχθηκε τελικά πως ήταν το ταλέντο του – η συγγραφή μιας τοιχογραφίας της αμερικάνικης πρωτεύουσας σε ένα βάθος δεκαετιών από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κι έπειτα, κάτω από το «πρόσχημα» αστυνομικών ιστοριών. «Μέχρι το ντεμπούτο μου δεν είχα γράψει ούτε μια fiction ιστορία. Αλλά είχα ζήσει μία δύσκολη πλην γεμάτη ζωή, που με βοήθησε να σχηματίσω το συγγραφικό μου εαυτό. Η συμβουλή μου είναι να δουλεύεις συνέχεια και να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις. Να αφήσεις κάτι πίσω σου, για να δικαιώσει την παρουσία σου στον κόσμο».

Στο έργο του το αυτοβιογραφικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα έντονο, αφού πολλοί ήρωές του έχουν ελληνικές ρίζες και θυμίζουν το δικό του παρελθόν. Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς, κυνηγοί ή ουραγοί του αμερικάνικου ονείρου. «Δεν το είχα στο μυαλό μου μέχρι τη Σαρωτική Έκρηξη –την πρώτη μου ιστορία με Έλληνες μετανάστες– ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω το δικό μου σύμπαν». Οι ιστορίες του είναι άστοχο να προσεγγίζονται μόνο ως αστυνομικές. Φανερώνουν μια ερωτική λατρεία για την Ουάσινγκτον, η οποία διανθίζεται με ποικίλες αναφορές στην ποπ κουλτούρα και το περιθώριό της. Δισκάδικα, ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, drive-in κινηματογράφοι γίνονται εστίες του κοινωνικού αναβρασμού κάθε εποχής, που περνάει στις σελίδες μέσα από σχηματικές αναμετρήσεις ντετέκτιβ και γκάνγκστερ. «Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και οι αναταραχές που την ακολούθησαν το 1968 ήταν η καθοριστική στιγμή στη ζωή αυτής της πόλης, αλλά και στη δική μου. 42 χρόνια μετά, ακόμα νιώθουμε τα θραύσματα».

Στην πλοκή του τίποτα δεν είναι απόλυτο, όσον αφορά το μανιχαϊστικό διαχωρισμό σε καλούς και κακούς. «Ανάλογα με την περίσταση όλοι μας μπορούμε να ανήκουμε και στις δυο πλευρές. Έχω μετανιώσει για πράξεις που έκανα στο παρελθόν, οι οποίες με βάραιναν χρόνια και δε με άφηναν να προχωρήσω. Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε με την πάροδο του χρόνου. Επισκέπτομαι συχνά φυλακές ανηλίκων κι ενηλίκων και το μήνυμά μου είναι πάντα το ίδιο: η ζωή είναι μεγάλη και δεν θα είσαι πάντα αυτός που είσαι σήμερα».

Κι ενώ τα βιβλία του γίνονται best sellers σε όλο τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια έγινε γνωστός και λόγω της σεναριακής εμπλοκής του στην εκπληκτική αστυνομική σειρά The Wire, που σημείωσε τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Πλέον ανήκει στη συγγραφική ομάδα του Treme, που έκανε πρεμιέρα πριν λίγες εβδομάδες στην αμερικάνικη TV, ενώ ανακατεύτηκε και στο Pacific, τη μίνι τηλεοπτική σειρά που ετοίμασαν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τομ Χανκς. «Για τις ανάγκες του Τhe Wire μετακόμισα στη Βαλτιμόρη. Μόνο έτσι θα μπορούσα να πετύχω τη σωστή κοινωνιολογική προσέγγιση, ενώ το Pacific είναι φόρος τιμής στο πατέρα μου, Πιτ Πελεκάνος, που πολέμησε ως πεζοναύτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Όσο για το μέλλον… «θα είμαι ένας “yeros”, που θα συνεχίζει να γράφει βιβλία και σενάρια».