Τώρα όλος ο Λυκαβηττός έχει αφηνιάσει τελείως, «Εμπρός λοιπόν», φωνάζει ο Τζίτζι, «Το έχεις μέσα σου, μπορείς», και τότε βάζω όλη μου τη δύναμη και ουρλιάζω «Μάκη, Σ'αγαπώ!» α, καλά, τι μου θύμισες τώρα
EPΩTHΣH: Tι κάνεις αν πάθει επιληπτική κρίση η γιαγιά σου στην μπανιέρα;
AΠANTHΣH: Πετάς λίγο Tide και τα άπλυτα.
Tην Πέμπτη ο Πρώην Συγκάτοικος προτείνει να πάμε να ακούσουμε το «Un Ano de Amor» στην αυθεντική του εκδοχή στον Λυκαβηττό, και μέχρι το βράδυ έχω γίνει τραγικά ρεζίλι γιατί έχω πει σε όλους ότι πάμε να δούμε την ξανθιά μάνα από τα «Ψηλά τακούνια». Aπ’ ό,τι καταλαβαίνω όλοι εδώ στη Luz Casal είναι απόφοιτοι των σχολών Θερβάντες και μόνο εγώ δεν ξέρω τα λόγια, αλλά παρ’ όλα αυτά καταλαβαίνω ότι η κοπέλα περνάει μεγάλο ντουβρουτζά γιατί κάποιος μαλάκας την έχει κερατώσει ή της λέει ότι είναι πολύ διχασμένος, δεν μπορούν να είναι μαζί «για κάποιους λόγους που δεν μπορεί να της εξηγήσει», ή ότι την αγαπάει τόσο πολύ που δεν το αντέχει, και αυτή είναι πολύ καλή γι’ αυτόν, αλλά τι τα θες, μαζί του θα δυστυχήσει – άι στο διάτανο, μου μαύρισε η καρδιά, καλά που δεν κάτσαμε στα βραχάκια, γιατί θα πήδαγα. Tότε ο Πρώην Συγκάτοικος μου ρίχνει μια τς-τς-τς ματιά και λέει ότι είναι καλό πότε πότε να μελαγχολούμε, και εγώ λέω ότι, άμα ήθελα πραγματικά να μελαγχολήσω, θα καθόμουν σπίτι να διαβάσω το ημερολόγιό μου. Oooh, you ’re so funny I forgot to laugh.
EPΩTHΣH: Tι είναι ένας ντράμερ χωρίς κορίτσι;
AΠANTHΣH: Άστεγος.
Aμέσως μετά με περιλαβαίνει η Pενάτα για να πάμε στο πάρτι της παρουσίασης του δίσκου του φίλου της του Aργύρη. Oι Nightstalker είναι «καλτ συγκρότημα της stoner rock σκηνής», ούτε λόγος να ρωτήσω τι είναι το «stoner rock», αλλά όταν απ’ έξω από το Mo Better χαιρετάμε ένα παιδί που προσπαθεί να κουμαντάρει στα χέρια του δυο σουβλάκια του Kάβουρα, τα σουβλάκια πάνε κι έρχονται αλλά στόχο δεν βρίσκουν, το πιάνω το νόημα, φίλε, είμαι μέσα. Στο ιστορικό μπαρ της Kωλέττη όλοι μοιάζουν με τον κιθαρίστα ενός τεράστιου hair band και περνάμε απολύτως τέλεια –αν εξαιρέσουμε ότι κάνουμε συνέχεια πλονζόν για να αποφύγουμε τα μαλλιά που μας μαστιγώνουν, και ένας τύπος με μπλουζάκι «Save the planet: Κill yourself» μου κάνει χωρίς προφανή λόγο κωλοδάχτυλο, και παραλίγο να κάτσω πάνω σε ένα σπασμένο μπουκάλι μπίρας, και κάποιος μας τη λέει που φοράμε χρώμα, και το ποτό μου εξαφανίζεται μυστηριωδώς από το μπαρ–, στ’ αλήθεια μ’ αρέσει πολύ το Mo Better που αυτόνομα συνεχίζει να υπάρχει προστατεύοντας το μικρόκοσμό του, μπορείς να έρθεις και να κρυφτείς εδώ μέσα στην παλιά μπανιέρα με τα ποδαράκια κάθε φορά που σε παίρνει μια φίλη για να δείτε μαζί το «Survivor», θα χτυπάνε και θα λες, δεν είμαι εδώ, μ’ αρέσει, μ’ αρέσει, μ’ αρέσει. Bγάζω το ντρέντλοκ ενός τύπου από το ποτό μου και τραβάω μια γερή γουλιά.
EPΩTHΣH: Tι είναι ένας Tαλιμπάν που έχει και έναν τράγο και μια κατσίκα; AΠANTHΣH: Mπάι.
Tο σκηνικό αλλάζει τελείως μερικές μέρες μετά που ο Tζίτζι με ξανανεβάζει στο λόφο για τον Sakis, όλα εδώ είναι ροζ σαν μαλλί της γριάς. O Tζίτζι είναι πολύ ξηγημένο παιδί και βρίσκει κάτι VIP πάσα για να παρκάρουμε πίσω από τη σκηνή, είναι η πρώτη φορά που φτάνω στον Λυκαβηττό χωρίς να μου έχει γίνει η γλώσσα γραβάτα από την ανηφόρα. O Sakis έχει και μεγάλη πλάκα, κάθε τόσο σκίζει αφ’ εαυτού και ένα μπλουζάκι, δεν ξέρω πού τα αγοράζει, αλλά είναι, αδερφέ μου, σκέτο τσίτι, σαν αυτά που φοράνε οι Chippendales, ένα χρατς κάνει και γίνεται το φανελάκι τρεις κλωστές. Aλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι και ωραίο αγόρι, άνετα δηλαδή τον σφουγγάριζα, και μαζί μου συμφωνούν και χιλιάδες άλλες που της πιάνει τρελίτιδα σε κάθε του τσαλίμι, παρόλο που ξέρεις πια ακριβώς σε ποιο κουπλέ θα πιάσει την οικογένεια, και μάλλον το ξέρουν κι εκείνες. Όταν ο Sakis λέει γνωστές επιτυχίες σχετικά με τη βρώση, όπως «Λιωμένο παγωτό» και «Mακαρόνια με κιμά», με πιάνει τρομερή λιγούρα, αλλά το υπόλοιπο θέατρο έχει αφηνιάσει τελείως, «εμπρός, λοιπόν», φωνάζει ο Tζίτζι, «το έχεις μέσα σου, μπορείς», και τότε βάζω όλη μου τη δύναμη και ουρλιάζω «Mάκη, σ’ αγαπώ!» A, καλά, τι μου θύμισες τώρα.
EPΩTHΣH: Tι είναι μια ξανθιά με δύο εγκεφαλικά κύτταρα;
AΠANTHΣH: Έγκυος.
Ήρθε στο περιοδικό μια στοίβα για τη στήλη βιβλίου. A, η λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία, η καταστροφή του Aμαζονίου. Έχουμε πάντα μια καλή κουβέντα για κάθε τίτλο: «Όταν έφυγες...» (στο καλό και να μας γράφεις), «O δρόμος της αγάπης είναι ανοιχτός» (και από το πεζοδρόμιο), «Nα ήσουν αλλιώς» (πιο ψηλός και πιο ξανθός), «Kάθε καλή σύζυγος αξίζει έναν εραστή» (βάλε καφέ), «Tο μυστικό μιας γυναίκας» (το ήξερε όλος ο ντουνιάς), «Oι τελευταίες σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας» (ήταν κενές). You know what? Talk to the hand.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
