Η στιγμή που κατάλαβα ότι θα γίνω μαμά άνευ επιστροφής

Σαν σήμερα άκουσα πριν 15 χρόνια πρώτη φορά την καρδιά του γιου μου στον υπέρηχο. Με είχαν πιάσει τα κλάματα, ήταν μια υπερβατική στιγμή που όσα χρόνια κ αν περάσουν θα ‘ναι σαν τα πρώτα του γενέθλια. Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι θα γίνω μαμά άνευ επιστροφής.

Πάντα τα φοβόμουν τα παιδιά, μού προκαλούσε αμηχανία η αμεσότητά τους και ποτέ δεν φανταζόμουν τη χαρά που εμπεριέχεται στο να είσαι γονιός. Ήμουν απ’ αυτές που πίστευαν ότι όποιος μετανιώνει που ‘κανε παιδιά απλά δεν το λέει, τόσο σίγουρη ήμουν ότι υπάρχει περίπτωση να μην σου ταιριάζει η μητρότητα. Τώρα δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς τον γιο μου κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν θα άλλαζα και την οπτική γωνία που μου δίνει στη ζωή. Τα παιδιά βλέπουν καθαρά τα πράγματα γιατί βλέπουν με ειλικρίνεια, και τσαφ σου καθρεφτίζουν την αλήθεια σου κατάμουτρα. Είναι δε οι πιο καλοί κριτές καταστάσεων, ρώτα ένα παιδί τι να κάνεις και θα σου πει αμέσως κι εντελώς φυσικά τον πιο σωστό δρόμο.

Μαγεύεσαι όταν γεννάς, σε χτυπάνε και οι ορμόνες το κεφάλι, και περνάς σε άλλη διάσταση από την οποία δεν θες να κούνησεις ρούπι. Τα παιχνίδια του σε κάνουν πάλι παιδί, το γέλιο τους είναι ακαταμάχητο, όλα αποκτούν μια άλλη διάσταση. Όσοι δεν έχουν παιδιά και με διαβάζουν μπορεί να με θεωρήσουν κυμβαλοκρουσμένη, αλλά και να ‘μαι, την αλήθειά μου λέω.

Μακάρι να μην φοβόμουν μικρότερη και να ‘χα κάνει κι άλλα, η ζωή όμως δεν προγραμματίζεται εκ των υστέρων.

Κατανοώ απόλυτα κι αυτούς που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά, που δεν θέλουν να χάσουν την βολή τους (ναι, την χάνεις) και που δεν θέλουν την ευθύνη τους.

Αλλά εγώ, σαν σήμερα άκουσα πρώτη φορά την καρδιά του και ξαναγεννήθηκα. Και ναι, σήμερα είναι η πιο σημαντική μέρα της ζωής μου.