Θα ολοκληρωθεί η μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε ΣΥΡΙΖΑ;

Στην αρχή ήταν ο σύντροφος Πελεγρίνης και ο σύντροφος Φανφαραντούρης. Μετά ακολούθησαν διάφοροι άλλοι άστεγοι του ΣΥΡΙΖΑ και χθες ο Γιάννης ο Μιχελογιαννάκης ανακοίνωσε με καμάρι ότι προσχωρεί στο ΠΑΣΟΚ. Ή μάλλον ότι επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ από όπου τον είχε πάρει ο πολιτικός άνεμος πριν από χρόνια και τον είχε φυσήξει προς ΔΗΚΚΙ, προς ΣΥΡΙΖΑ και προς Κασσελάκη μεριά. Ακόμα δεν είναι σαφές αν ο πρώην βουλευτής ντύνεται στα πράσινα κατόπιν προσκλήσεως ή αν παλεύει να τρουπώσει βλέποντας πόσο ταιριάζει στο ΠΑΣΟΚ του συντρόφου Ανδρουλάκη.

Όχι τόσο αργά και σίγουρα σταθερά το ΠΑΣΟΚ γεμίζει συριζαίους που κάποιοι μπορεί να υπήρξαν κάποτε πασόκοι αλλά το όνομά τους το έφτιαξαν υπό τη μπαγκέτα του Αλέκση μας. Όχι τόσο αργά αλλά σίγουρα σταθερά το ΠΑΣΟΚ συριζοποιείται όχι μόνο σε επίπεδο στελεχών αλλά και σε επίπεδο λόγου και αισθητικής.

Επιθετικότητα, φωνές, τοξικότητα, καταγγελίες, καυγάδες στα τηλεοπτικά πάνελ και τη Βουλή, όλα αυτά τα οποία συνδέσαμε με το κόμμα του Τσίπρα, του Πολάκη, του Παππά, της Κωνσταντοπούλου και των άλλων ιπποτών της (παραλίγο) Αποκάλυψης, εμφανίζονται όλο και πιο συχνά σε πράσινο χρώμα. Ακόμα και ο βασικός Ιζνογκούντ του Ανδρουλάκη είναι κάποιος που περισσότερο θα ταίριαζε στη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου παρά, ας πούμε, στην κυβέρνηση Σημίτη. Μιλάω φυσικά για τον φιλόδοξο (αλλά φοβάμαι όχι φέρελπι) δήμαρχο Αθηναίων που ποτέ δεν έκρυψε ότι βλέπει τον δήμο σαν ένα σκαλοπάτι στην αναρρίχησή του στην ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη.

Προφανώς πάρα πολλά από τα στελέχη της Πρώτης Φοράς Αριστεράς προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση του Αλέκση έχει τις ρίζες της στην εποχή του Αυριανισμού από την οποία το ΠΑΣΟΚ είχε απαλλαγεί. Τα στελέχη του που μεγαλούργησαν επί ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν κυρίαρχα στο ΠΑΣΟΚ. Εξωφυλαρούχες ήταν, που το φύσημα του άρρωστου ανέμου που σηκώθηκε το 2010 τούς έκανε παράγοντες του τόπου. Στο μικρό ΠΑΣΟΚ (και πολύ πιο θορυβώδες από τις σοβαρές του εποχές) δεν είναι περιθώριο, είναι στα καλά τραπέζια. Και διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία ενός κόμματος που μοιάζει πιο γκρινιάρικο κι από πολιτικό της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Δεν ξέρω αν η φιλοδοξία του Ανδρουλάκη ήταν να ηγηθεί μιας πράσινης εκδοχής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω καν αν θα μπορούσε να ηγηθεί σε κάτι περισσότερο από αυτό (μάλλον όχι). Ξέρω όμως ότι αν θέλει να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε, πρέπει να υποδεχθεί τον Γιάννη τον Μιχελογιαννάκη και μετά να ολοκληρώσει την ωραία (από σατιρικής απόψεως) προσπάθεια με μια πρόσκληση στη Θεοδώρα την Τζάκρη. Και μπράβο του.