Γιατί επιτρέπονται οι «εναλλακτικές θεραπείες»;

Όταν η ειδησεογραφία ασχολείται με τον θάνατο κάποιου διάσημου, αυτό που συμβαίνει έχει τόσο σχέση με την ενημέρωση όσο σχέση έχει η αστρολογία με την επιστήμη. Στην περίπτωση του θανάτου του Μαζωνάκη τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά καθώς –κατ’ εξαίρεση– τα ζητήματα που τίθενται είναι πραγματικά σοβαρά, με σοβαρότερο όλων την αποκάλυψη της απάτης των «εναλλακτικών θεραπειών». Κι αν υπάρχει κάτι παράξενο είναι το πώς αυτή η αποκάλυψη δεν θέτει το ερώτημα: Γιατί η πολιτεία δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να κάνει τίποτα ώστε να σταματήσει αυτούς που εξαπατούν πουλώντας τις «εναλλακτικές θεραπείες» τους;

Αν πάρω μια αγιογραφία δέκα ετών και την παρουσιάσω ως αντίκα ηλικίας 300 ετών και τη μοσχοπουλήσω, ο νόμος προβλέπει τη δίωξή μου. Δεν έχω βάλει σε κίνδυνο την υγεία και, πολύ περισσότερο, τη ζωή κάποιου, είναι δεδομένο ότι τα χρήματα τα πήρα από κάποιον που του περισσεύουν και παρ’ όλα αυτά θα διωχθώ ποινικά. Και πολύ σωστά, αφού είμαι ένας απατεώνας που εκμεταλλεύεται την ευπιστία ή τις περιορισμένες γνώσεις κάποιου.

Αν πουλήσω σε κάποιον εναλλακτική θεραπεία, δεν θα πάθω απολύτως τίποτα. Παρότι είμαι σαφώς πιο επικίνδυνος από έναν πλαστογράφο, το χειρότερο που θα μου κάνει η Πολιτεία είναι έναν φορολογικό έλεγχο.

Αν πουλήσω σε κάποιον «κβαντική ιατρική» ή «σαμανική ιατρική» ή οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική θεραπεία, που δεν συνοδεύεται από επιστημονική τεκμηρίωση (αν συνοδευόταν δεν θα ήταν εναλλακτική), δεν θα πάθω απολύτως τίποτα. Κινδυνεύω μόνον αν ο συμπολίτης που έχει την ατυχία να με εμπιστευτεί πεθάνει στο ιατρείο μου κατά τη διάρκεια ιατρικής πράξης, την οποία δεν έχω άδεια να ασκώ. Κατά τα άλλα, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μπορώ να προσφέρω νεράκι για φάρμακο και ένα καμουφλαρισμένο βίντεο γκέιμ για θεραπεία (συνήθως ακριβότερη της κανονικής) και όχι μόνο να μη διώκομαι, αλλά να έχω κάθε δικαίωμα να διαφημίζω την απάτη μου με τεράστια γράμματα στο ιατρείο μου (αν είμαι γιατρός), στο γραφείο μου (αν δεν είμαι γιατρός), στο σάιτ μου, στην κάρτα μου και οπουδήποτε αλλού μου κάνει κέφι. Παρότι είμαι σαφώς πιο επικίνδυνος από έναν πλαστογράφο (και αναμφισβήτητα απατεώνας), το χειρότερο που θα μου κάνει η Πολιτεία είναι έναν φορολογικό έλεγχο προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν κρύβω τα λάφυρα της απάτης μου.

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται μια απάτη που βάζει σε κίνδυνο ζωές και το μόνο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πολύ θλιβερό και συνοψίζεται στη φράση «είναι πολλά τα λεφτά».

Είναι τόσα πολλά ώστε ο Ιατρικός Σύλλογος να μην απαιτεί τη δίωξη των απατεώνων (οι περισσότεροι άλλωστε είναι μέλη του), είναι τόσα πολλά ώστε η ελληνική Βουλή να μην ψηφίζει νόμους που θα περιορίζουν τους απατεώνες, είναι τόσα πολλά ώστε η Πολιτεία να λέει ότι δεν επιτρέπεται να ξεγελάς παρουσιάζοντας πλαστούς πίνακες, αλλά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να ξεγελάς παρουσιάζοντας πλαστές θεραπείες σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Και ίσως, αν υπήρχαν περισσότεροι πλαστογράφοι βουλευτές, να μην απαγορευόταν ούτε η πλαστογραφία πινάκων. Και μπράβο τους.