Ασπίδα του Αχιλλέα: Έπεσαν οι υπογραφές για τον ελληνικό Θόλο των 3 δισ. ευρώ που αλλάζει την αεράμυνα της χώρας
Έπεσαν οι υπογραφές στο Τελ Αβίβ μεταξύ των υπουργείων Εθνικής Άμυνας Ελλάδας και Ισραήλ για τα νέα συστήματα αεράμυνας που θα απαρτίζουν την «Ασπίδα του Αχιλλέα», το ελληνικό πολυεπίπεδο δίκτυο προστασίας απέναντι σε αεροσκάφη, βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κυρίως σε κρίσιμες περιοχές όπως ο Έβρος και τα νησιά.
Στην καρδιά του δικτύου, αξίας άνω των 3 δισ. ευρώ, θα βρίσκονται προηγμένα ισραηλινά οπλικά συστήματα, δοκιμασμένα σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις. Στο δίκτυο θα εντάσσονται υφιστάμενα και νέα οπλικά συστήματα, όπως οι πύραυλοι Patriot, αλλά και ισραηλινά συστήματα διαφορετικών εμβελειών, όπως η «Σφενδόνη του Δαυίδ», ο Barak και άλλα μέσα αναχαίτισης.
Τι είναι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και ποιες είναι οι ζώνες προστασίας
Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η διασύνδεση και διαλειτουργικότητα των μονάδων αεράμυνας- όπως χαρακτηριστικά έχει αναφέρει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, καθώς θα πρόκειται για ένα σύστημα που θα δέχεται εικόνα από το σύνολο των αισθητήρων στη χώρα, θα επεξεργάζεται τα δεδομένα και θα προτείνει τρόπους αντιμετώπισης της κάθε απειλής, ορίζοντας παράλληλα προτεραιότητες.
Τα ισραηλινά συστήματα θα πρέπει να λειτουργούν διαλειτουργικά με τα ήδη υπάρχοντα ελληνικά μέσα, μεταξύ των οποίων οι φρεγάτες Belharra, τα μαχητικά Rafale και F-16 Viper, οι συστοιχίες Patriot και το ισραηλινής προέλευσης πυραυλικό σύστημα PULS.
Στον πυρήνα της αρχιτεκτονικής βρίσκονται τα συστήματα David’s Sling, Barak MX και SPYDER, σε συνδυασμό με ραντάρ ELM-2084 και ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου.
Το David’s Sling, που αναπτύχθηκε από τη Rafael σε συνεργασία με τη Raytheon, αποτελεί το ανώτερο επίπεδο της νέας ελληνικής αεράμυνας. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση απαιτητικών απειλών, μεταξύ των οποίων τακτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι και πύραυλοι cruise, καθώς και άλλοι στόχοι υψηλής ταχύτητας. Με αυτόν τον τρόπο θα λειτουργεί ως το μεγάλο βεληνεκές της νέας αρχιτεκτονικής, σε συνδυασμό με τους Patriot που ήδη διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Στο επόμενο επίπεδο βρίσκεται το Barak MX της Israel Aerospace Industries (IAI), ένα αρθρωτό σύστημα που μπορεί να χρησιμοποιεί διαφορετικούς τύπους αναχαιτιστών και να αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες απειλών. Η εμβέλειά του εξαρτάται από τον τύπο του πυραύλου που χρησιμοποιείται, επιτρέποντας την προσαρμογή του συστήματος στις επιχειρησιακές ανάγκες. Το Barak MX έχει ήδη επιλεγεί και από την Κύπρο, ενώ για την Ελλάδα αναμένεται να αποτελέσει βασικό τμήμα της μεσαίας ζώνης του νέου αμυντικού δικτύου.
Το SPYDER αναλαμβάνει την προστασία μικρότερης ακτίνας και συμπληρώνει τα συστήματα μεγαλύτερου βεληνεκούς.
Στην υφιστάμενη ελληνική αεράμυνα, τον ρόλο της εγγύς προστασίας καλούνται να συμπληρώσουν και παλαιότερα συστήματα, όπως οι Hawk, έως ότου ολοκληρωθεί η νέα διάταξη.
Κρίσιμο στοιχείο της αρχιτεκτονικής είναι το ραντάρ ELM-2084 της ισραηλινής ELTA. Πρόκειται για πολυλειτουργικό ραντάρ τεχνολογίας AESA, ηλεκτρονικής σάρωσης, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση διαφορετικών τύπων εναέριων στόχων. Τα δεδομένα που συλλέγονται πρέπει να διοχετεύονται στο ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου, ώστε οι διαφορετικές μονάδες της αεράμυνας να επιχειρούν ως ένα δίκτυο και να επιλέγεται το κατάλληλο μέσο αναχαίτισης για κάθε απειλή.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν περιορίζεται στους πυραύλους αναχαίτισης. Στην αρχιτεκτονική της περιλαμβάνονται και δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου. Σε αυτό το επίπεδο εντάσσεται και το ελληνικής ανάπτυξης σύστημα «Κένταυρος», το οποίο έχει ήδη δοκιμαστεί επιχειρησιακά και έχει διασυνδεθεί με ισραηλινά συστήματα. Η αξιοποίηση ηλεκτρονικών μέσων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην αντιμετώπιση drones και επιθέσεων κορεσμού, καθώς επιτρέπει την αντιμετώπιση απειλών χωρίς να απαιτείται σε κάθε περίπτωση η χρήση ακριβών πυραύλων αναχαίτισης.
Το πρόγραμμα αποτελεί βασικό τμήμα του ελληνικού σχεδιασμού για τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων έως το 2036. Η Ελλάδα έχει ήδη εγκρίνει την απόκτηση των τριών βασικών ισραηλινών συστημάτων, ενώ τουλάχιστον το 25% των υποσυστημάτων του συνολικού προγράμματος προβλέπεται, σύμφωνα με το Reuters, να παράγεται στην Ελλάδα.
17°
