Ξανάρχισε η διαφήμιση στον Κασιδιάρη

Το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων που πήρε και πιθανότατα την ίδια την είσοδό της στη Βουλή, η Χρυσή Αυγή την χρωστάει στους δημοσιογράφους. Όχι στους φίλα προσκείμενους στις εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες της εγκληματικής οργάνωσης αλλά στους ανησυχούντες που έκαναν το ένα ρεπορτάζ μετά το άλλο και έγραφαν το ένα άρθρο μετά το άλλο για να κρούσουν όσο πιο δυνατά μπορούσαν τον κώδωνα ενός κινδύνου που όσο ο κώδωνας χτυπούσε τόσο περισσότερο μεγάλωνε.

Βλέπετε οι πιθανοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής δεν ήταν το είδος των ανθρώπων που ενδιαφέρονταν για τη Δημοκρατία και τους θεσμούς. Δεν αγωνιούσαν για την άνοδο του φασισμού (ή μάλλον αγωνιούσαν να κυριαρχήσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα). Δεν τους φόβιζε το χάος και η καταστροφή. Δεν τους τρόμαζαν η βία και οι τραμπουκισμοί. Οι πιθανοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής ήταν ίσως ανθρωποι με προβλήματα που ονειρεύονταν έναν αφέντη που θα τους τα έλυνε, τιμωρώντας τους κατά φαντασία εχθρούς που είχαν φτιάξει για να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους. Ήταν άνθρωποι που οι καταγγελίες τους έσπρωχναν να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή.

Ρεπόρτερ και σχολιαστές κατήγγειλαν τους χρυσαυγίτες αλλά στην πραγματικότητα τους έκαναν διαφήμιση. «Αφού τους φοβάται το σύστημα τότε κάτι καλό θα έχουν αυτοί οι τύποι» σκέφτονταν οι κακόμοιροι που πίστευαν ότι η κακομοιριά τους ήταν αποτέλεσμα κάποιας συστημικής συνωμοσίας. Ρεπόρτερ και σχολιαστές προσπαθούσαν να σβήσουν μια φωτιά ρίχνοντας βενζίνη.
Οι περισσότεροι νομίζω το έκαναν από ανοησία και εξαιτίας της – συνήθους στο δημοσιογραφικό κόσμο – αδυναμίας κατανόησης της πραγματικότητας. Κάποιοι άλλοι το έκαναν γιατί πουλούσε και άλλοι απολύτως συνειδητά δημιουργούσαν έναν ισχυρό εχθρό προκειμένου να αποκτήσουν οντότητα και οι ίδιοι. Όποιο και να ήταν το κίνητρο το αποτέλεσμα ήταν 6.97% στις εκλογές του 2012 και 6.28% (αλλά τρίτο κόμμα) στις εκλογές του 2015.

Όπως φαίνεται κάποιοι δεν κατάλαβαν το κακό που έκανε η «μαχόμενη» δημοσιογραφία (ή είδαν τα κέρδη) και έτσι, μήνες πριν τις εκλογές, ξεκίνησε η ίδια ιστορία με τον Κασιδιάρη. Άρθρα και ρεπορτάζ εξετάζουν το «φαινόμενο», ανησυχούν και κλαψουρίζουν και το μόνο που προσφέρουν είναι αέρας στα πανιά ενός κατάδικου που πολύ θέλει να εμφανίζεται ως το φόβητρο του συστήματος. Κάποιες συγκεντρώσεις με μερικές δεκάδες ανόητους πιτσιρικάδες έδωσαν την αφορμή και η κασιδιαριάδα ξεκίνησε. Και αν συνεχιστεί θα καταφέρει να (ξανα)βάλει ένα μέλος μιας εγκληματικής οργάνωσης στη φυλακή. Αλλά θα φέρει και τηλεθέαση και κλικ και θα δώσει την ευκαιρία επίδειξης αντιφασιστικής συνείδησης οπότε δεν πειράζει. Άλλωστε με φασίστες στη Βουλή θα κάνουν περισσότερη φασαρία και θα τραβούν περισσότερη προσοχή και οι «αντιφασίστες». Και μπράβο τους.