Μπακογιάννης για την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου: «Σε λίγο θα ακούσουμε ότι δεν είναι δολοφόνος, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου»
Ο Κώστας Μπακογιάννης μίλησε στο vidacast των ΝΕΩΝ «Face 2 Face» με την Κατερίνα Παναγοπούλου για τα μεγάλα προβλήματα του δήμου Αθηναίων και «τον κ. part time- δήμαρχο» όπως τον χαρακτήρισε Χάρη Δούκα, την πολιτική τοξικότητα και τη συζήτηση γύρω από την τρομοκρατία στην Ελλάδα.
Ο κ. Μπακογιάννης παραδέχτηκε ότι «ταλαιπωρήσαμε και εξοργίσαμε τους πολίτες» με τον «Μεγάλο Περίπατο», λέγοντας πάντως πώς κάποιοι τώρα φτιάχνουν βιντεάκια για το έργο που πολέμησαν.
Δείτε όλη την εκπομπή παρακάτω:
Ακόμα, μίλησε για τη δολοφονία του πατέρα του, Παύλου Μπακογιάννη, από τη 17 Νοέμβρη. Περιέγραψε τη στιγμή που έμαθε ως παιδί την είδηση μέσα στο σχολικό λεωφορείο, ενώ μίλησε για τον θυμό, το τραύμα και τη δυσκολία να βλέπει σήμερα δημόσιες παρεμβάσεις του Δημήτρη Κουφοντίνα. Για πρώτη φορά τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ντοκιμαντέρ όπου μίλησε ο καταδικασμένος τρομοκράτης και απάντησε αν το είδαν τα παιδιά του και η μητέρα του Ντόρα Μπακογιάννη.
Παράλληλα, έκανε λόγο για «αβάσταχτα τοξικό» πολιτικό κλίμα, σχολιάζοντας τη ρητορική που κυριαρχεί στη δημόσια ζωή μετά την τραγωδία των Τεμπών ενώ μίλησε και για τη σχέση του με τη Σία Κοσιώνη, την ισορροπία που υπάρχει στην οικογένεια με τα 4 παιδιά του και τις 3 υπέροχες μαμάδες τους, ενώ αναφέρθηκε στο πρόβλημα της δυσλεξίας που είχε από παιδί το οποίο όπως είπε δεν θα πρέπει να αποτελεί τροχοπέδη για κανένα παιδί που μας ακούει και αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα.
Για την δολοφονία του πατέρα του, Παύλου Μπακογιάννη
Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1989, έντεκα ετών ο Κώστας Μπακογιάννης, ένα μικρό παιδάκι, είναι στο σχολικό αν δεν κάνω λάθος και ακούει ότι δολοφονούν τον μπαμπά του. Έχετε μνήμη; Δηλαδή εκείνο το λεπτό που ακούσατε μπορείτε να το ανακαλέσετε;
Ήμουν με την αδερφή μου την Αλεξία. Εκείνη ήταν δεκατεσσάρων χρονών. Θυμάμαι λεπτό προς λεπτό. Μάλιστα θυμάμαι ότι στην αρχή-- τώρα λέω κάτι που ίσως τα παιδιά σήμερα δεν το καταλαβαίνουν. Τότε στα αυτοκίνητα είχαμε ραδιόφωνο. Δεν είχε ο καθένας το iPad και το iPhone του. Στην αρχή ακούστηκε το όνομα Μπακογιάννης από τον Ντένις Κουίκ και θυμάμαι μάλιστα ότι μια συμμαθήτριά μας που καθόταν ακριβώς μπροστά, γύρισε και μας χαμογέλασε λέγοντας: «Να, λένε κάτι για τον μπαμπά σου στο ραδιόφωνο. Καλό θα είναι».
Και ακούσατε ότι δολοφονήθηκε. Ένα παιδάκι έντεκα ετών τι καταλαβαίνει; Δηλαδή φαντάζομαι τρομοκρατία, 17 Νοέμβρη, όλα αυτά ακόμα δεν είχε αναληφθεί φαντάζομαι κάποια ευθύνη. Δηλαδή δεν είχατε καταλάβει. Εκείνη την ώρα τι σκεφτήκατε; Τι ήταν η πρώτη σκέψη;
Ξέρετε σημασία έχει ο Μπακογιάννης, αλλά όχι το προσωπικό σας μόνο βίωμα. Διότι τρομοκρατία παραμένει και πολλοί άνθρωποι έχουν βίαια και ξαφνικά χάσει ανθρώπους. Θέλω να μας πείτε και αυτό.
Θα πω κι εγώ δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να αισθανθώ ξεχωριστός ή ιδιαίτερος. Έχετε δίκιο ότι η τρομοκρατία είναι ακόμα ένα θέμα και μεγάλο θέμα, όπως και η πολιτική βία γενικότερα. Είναι το ίδιο η βία και γι' αυτό πρέπει να είμαστε πάρα πολύ ξεκάθαροι όλοι ότι αυτή πρέπει να καταδικάζεται χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς συμψηφισμούς. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό το έχουμε κατακτήσει ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα. Μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνουμε πάντα. Άρα αν πάμε σε εκείνη την ημέρα, σε εκείνο το λεπτό, τι κατάλαβε εκείνη την ώρα ένα παιδάκι έντεκα χρονών; Τίποτα δεν καταλάβαινε παιδί.
Τίποτα δεν καταλάβαινε. Αισθάνεται έναν τρομερό θυμό γιατί κάποιοι του στέρησαν τον πατέρα του, τον πατέρα της αδερφής του, τον σύζυγο της μητέρας του.
Θυμάμαι έχω δει στα βίντεο που υπάρχουν ακόμα στο YouTube ένα αγοράκι με κάτι μεγάλα γυαλάκια τότε που φοράγατε στην κηδεία να κλαίτε σπαρακτικά. Και δεν ξέρω πώς ακούτε σήμερα αυτούς που λένε ότι στοιχίζονται πίσω από πανό «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», το βιβλίο του Κουφοντίνα ή που αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν βιβλία, μιλάνε. Ποια είναι η γνώμη σας για όλα αυτά;
Εντάξει, μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση γιατί μου είναι αντικειμενικά και το λέω πολύ ανοιχτά πολύ δύσκολο να διαχειριστώ το θυμικό μου. Όμως θεωρώ ότι έχουμε μια υποχρέωση και τώρα δε μιλώ μόνο για τον εαυτό μου. Μιλώ για όλες τις οικογένειες των θυμάτων.
Για την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου
Ο αρχηγός της 17Ν, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Ξαφνικά ακούσαμε ότι αποφυλακίζεται. Τι σκεφτήκατε όταν το ακούσατε την πρώτη φορά;
Ε, κοιτάξτε, δεν ξέρω αν είμαι ο σωστός ή ο λάθος άνθρωπος να κάνω αυτή την ερώτηση. Εγώ έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Για μένα η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Όποτε μου αρέσει μια απόφαση την αποθεώνω και όποτε δεν μου αρέσει την κατακρίνω.
Έχοντας πει αυτά, να θυμίσουμε τα βασικά. Είναι ο αρχηγός της 17Ν, καταδικασμένος αρχηγός της 17Ν. Δεκαεπτά φορές ισόβια. Μην τα ξεχάσουμε αυτά γιατί έτσι όπως πάμε σε λίγο θα ακούσουμε ότι δεν είναι δολοφόνος αλλά καθηγητής πανεπιστημίου.
Αν μάθετε τελικά ότι θα αφαιτηθεί αθωωτικό βούλευμα, υπάρχει μια προσπάθεια να υπάρξει αναίρεση στο βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου. Εάν τελικά δεν γίνει, εσείς ως οικογένειες θα κάνετε κάποιες ενέργειες ως οικογένειες θυμάτων εννοώ για να ανατραπεί αυτή η απόφαση.
Η δικαιοσύνη είναι δικαιοσύνη. Τη σεβόμαστε απολύτως. Δεν προσπαθούμε να κόψουμε και να ράψουμε τις αποφάσεις της στα δικά μας θέλω. Αλίμονό μας. Αυτή είναι η διαφορά μας από αυτούς.
Για την τρομοκρατία
Υπάρχουν κοινοβουλευτικά κόμματα τα οποία δείχνουν, αν όχι ευθεία στήριξη, σαφώς ανοχή στην τρομοκρατία.
Ο νόμος Παρασκευόπουλου για τη φυλάκιση της Χρυσής Αυγής, δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για γέλια, θα το πει το δεκαεφτά. Τώρα ποιος ξεχνά τις δηλώσεις ότι η δεκαεφτά Νοέμβρη είχε μια ιδεοδέσμευση υπέρ του ανθρώπου που είχε πει ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κύριος Μπαλαούρας;
Πώς σχολιάζετε το ότι στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια ανοχή στην τρομοκρατία ακόμα και από κοινοβουλευτικά κόμματα; Είναι κάποιοι πολύ λίγοι αυτοί.
Ναι, λίγοι. Πάρα πάρα πολύ λίγοι, που ενδεχομένως κάνουν πολύ θόρυβο και ακούγονται πολύ. Εγώ αρνούμαι να μπω. Αρνούμαι να μπω σε αυτό το παιχνίδι της πολιτικοποίησης. Η καλή Αριστερά, η κακή Δεξιά ή το αντίστροφο. Δεν το παίζω αυτό το παιχνίδι. Δεν υπάρχει κόκκινη και μαύρη βία και δεν βία. Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι υπάρχει βία. Τελεία. Και η βία δεν δικαιολογείται από οποιοδήποτε πολιτικό, αν θέλετε, κριτήριο. Δεν υπάρχουν άλογα, δεν υπάρχουν φτυάρια στο θάνατο.
Αυτή είναι πραγματικότητα. Αυτή είναι αλήθεια. Όμως να πούμε κιόλας ότι έχει γίνει πάρα πολύ μεγάλη πρόοδος τις τελευταίες δεκαετίες. Θυμάμαι όταν που το κάναμε τόσο εδώ όσο εδώ, το λέω τώρα για όσους δεν το θυμούνται που ήταν η οργάνωση των οικογενειών των θυμάτων. Δεν βρίσκαμε αίθουσα ξενοδοχείου να συνεδριάσουμε, να συναντηθούμε γιατί τα ξενοδοχεία φοβόντουσαν.
Θυμάμαι ότι πηγαίναμε σε εφημερίδες να πούμε τη δικιά μας πλευρά και δεν μας βλέπανε. Δεν δεχόντουσαν να μας συναντήσουν. Έχουμε κάνει πάρα πάρα πολύ μεγάλη πρόοδο και νομίζω ότι πρέπει να την αναγνωρίσουμε. Το ήθος της πολιτικής προοπτικά γίνεται ήθος της κοινωνίας, είχε πει ο Παύλος Μπακογιάννης. Μια εκπληκτική φράση, η οποία ξέρετε, έχει διαρκώς στο μυαλό μου με όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα και μέσα στη Βουλή. Ποιο θα είναι προοπτικά το ήθος της κοινωνίας με το ήθος της πολιτικής που πολλές φορές νομίζω ότι μας τρομάζει όλους με αυτά που ακούμε; Ακούμε για δολοφόνους υπουργούς που σκότωσαν παιδιά στα Τέμπη, για βιαστές. Ποιο θα είναι; Ακούμε τέρατα.Το κλίμα είναι αβάσταχτα τοξικό. Νομίζω γι' αυτό και πλέον κανείς δεν παρακολουθεί. Δηλαδή όλοι αλλάζουν κανάλι. Ε, και τι κερδίζουμε λοιπόν; Τρέφουμε τον κυνισμό και την καχυποψία, τη δυσπιστία. Δημιουργούμε στην πραγματικότητα μια κρίση εμπιστοσύνης.
Για το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ
Πώς το άκουσε ο Κώστας Μπακογιάννης ότι είχε δοθεί άδεια ας πούμε στον Κουφοντίνα, ο οποίος έκανε και βόλτα στο σημείο της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη;
Όχι πάρα πολύ καλά. Πρέπει να σας ομολογήσω.
Πριν από μερικές, μερικούς μήνες ο Κουφοντίνας βγήκε στην τηλεόραση. Στο ντοκιμαντέρ. Εγώ δεν άντεξα να τον δω. Δηλαδή το κεφάλι μου στράφηκε μακριά αυτόματα. Μάλιστα, όχι μόνο εγώ, αλλά και όλες οι άλλες οικογένειες που βρεθήκαμε και το συζητάγαμε. Πολλοί αισθανθήκαμε ότι οι άνθρωποί μας ξαναδολοφονήθηκαν. Γιατί στην πραγματικότητα όλοι αυτοί, να θυμίσω, μιλάμε για serial killers έτσι. Οι οποίοι γιατί κατά κανόνα αυτά που έκαναν τα έκαναν για δύο λόγους. Πρώτον, για τα λεφτά. Είχανε μισθοδοσία ακόμα και επί δωδεκαετίας και δεύτερον η δημοσιότητα. Όταν λοιπόν ερχόμαστε και παρέχουμε με άπλετη γενναιοδωρία αυτή τη δημοσιότητα και αφήνουμε τον Κουφοντίνα να κάνει μια σειρά από μικροεκδικητικά εγκλήματα, γιατί δεν είναι ότι του έκανα και καμία ερώτηση πραγματική όπως κάνετε εσείς αυτή τη στιγμή και καλά κάνετε.
Με πιέζετε, με πιέζετε πολύ περισσότερο απ' ότι πιέστηκε ο Κουφοντίνας στο ντοκιμαντέρ και μετά από αυτό μας ζητούνται περίπου και τα ρέστα. Είτε γιατί θεωρήσαμε απαράδεκτο όλο αυτό να γίνει με κρατική χρηματοδότηση, είτε γιατί δε συμμετείχαμε να μπούμε κι εμείς στο κάδρο περίπου και να συνομιλούμε με τους δολοφόνους των ανθρώπων μας.
Παρόλο που έχετε πει σε παλιότερη συνέντευξη και σε συνέντευξη είχαμε κάνει μαζί, ότι πρέπει να δημοσιοποιούνται όλα αυτά τα, οι διακηρύξεις που βγάζουν. Είχατε πει θα παίξουμε το παιχνίδι τους.
Πρέπει να δείξουμε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί απ' αυτούς που υπερασπιζόμαστε με όλες μας δυνάμεις τη δημοκρατία. Άρα ότι πρέπει να δημοσιοποιούνται στις εφημερίδες. Αυτό που εγώ είπα και το πιστεύω είναι ότι δεν δικαιούμαστε εμείς να τους αρνηθούμε το δικαίωμα. Αυτό δε σημαίνει ότι εγώ δεν μπορώ να κριτικάρω ή να εκφράσω την άποψή μου ελεύθερα. Αλλά αν με ρωτήσετε, είχε το δικαίωμα να μιλήσει στην τηλεόραση; Ναι, το είχε. Και πρέπει να το έχει. Γιατί θεωρώ ότι σε μια συντεταγμένη δημοκρατική πολιτεία θα πρέπει η ίδια η πολιτεία να δείχνει την ανωτερότητά της ακόμα. Και στους αρνητές. Και στους αρνητές της. Έχοντας πει αυτά εμείς οι συγγενείς των θυμάτων και οι οικογένειες έχουμε τη δικιά μας γνώμη που υποθέτω ότι και εμείς δικαιούμαστε και αυτό μας αναγνωρίζεται να εκφράζουμε.
Αλλά δεν μπορέσατε είπατε να το δείτε καθόλου.
Όχι. Και ο μεγάλος μου τρόμος ήταν ότι θα το βλέπανε τα παιδιά μου.
Το είδαν; Τι σας είπαν;
Αυτό είναι μια συζήτηση που θέλω να κρατήσω μεταξύ μας επειδή είναι και μεγάλα. Δεκαεννιά, δεκαεφτά, δεκατρία. Τα μικρό, το πολύ μικρό οκτώ. Δεν είδε τίποτα, δεν κατάλαβε τίποτα. Όμως αυτό είναι ένα δικό μας θέμα και είναι δικό τους θέμα και θα με επιτρέψετε να το σεβαστώ και να μη μιλήσω δημόσια.
Η μητέρα σας το είδε, η Ντόρα Μπακογιάννη;
Ούτε γι' αυτό. Αφήστε, μερικά πράγματα ξέρετε που λέμε μεταξύ μας είναι καλό να μη τα λέμε δημόσια
Για τη σχέση των δύο οικογενειών : Μπακογιάννη – Μητσοτάκη
Την πόλη την αγαπάτε, την παράταξη την αγαπάτε. Θα σας πω πολύ ανοιχτά αυτό το οποίο ακούγεται, ότι ο Κώστας Μπακογιάννης θεώρησε ότι δεν στηρίχθηκε όσο έπρεπε από τη Νέα Δημοκρατία, γι' αυτό και δεν βγήκε δήμαρχος. Ότι υπάρχει μια υφέρπουσα κόντρα των οικογενειών Μπακογιάννη, Μητσοτάκη. Τι απαντάτε;
Καλά σταθερά πράγματα τώρα. Ναι. Εγώ βγήκα από την πρώτη στιγμή και ανέλαβα ως όφειλα την ευθύνη του αποτελέσματος και την ανέλαβα εγώ προσωπικά. Δεν υπάρχει υφέρπουσα κόντρα μεταξύ σας; Αυτά είναι. Αυτά είναι πραγματικά κωμικά πράγματα. Θεωρώ δεν μπορείς να κερδίζεις και να λες τα έκανα εγώ όλα. Καλά. Και όταν χάνω να μοιράζεις την ήττα σου. Είναι καλός- Ο επικεφαλής έχει ευθύνες τις οποίες πρέπει να αναλαμβάνει. Έτσι; Δεν είμαστε παιδάκια. Είναι καλός πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είναι εξαιρετικός πρωθυπουργός και το λέω μετά λόγου γνώσεως γιατί έχω δουλέψει και έχω συνεργαστεί με πάρα πολλές κυβερνήσεις, με πάρα πολλούς υπουργούς και αρκετούς πρωθυπουργούς.
Για αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα κατεβαίνετε; Διότι και αυτό έχει ακουστεί και θέλω να σας το ρωτήσω.
Τι λέτε τώρα; Μα πραγματικά.
Ό,τι έχει ακουστεί εγώ θέλω να το ρωτάω.
Καλά έχει ακουστεί κάτι; Σε λίγο δηλαδή θα μου πούνε ότι θα πάω και για Πάπας.
Για την Σία Κοσιώνη και τα 4 παιδιά του
Μια κουβέντα για την προσωπική σας ζωή. Σας είδαμε έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ με μπαλόνια να περιμένετε την Σία Κοσιώνη, τη συνάδελφό μου.Ήταν μια πολύ τρυφερή σκηνή. Και γι αυτή όμως ακούσατε κριτική ότι γιατί πήγε εκεί. Θα μπορούσε να την περιμένει στο σπίτι.
Γιατί όχι να μην πάω; Κοιτάξτε, εγώ τη Σία την αγαπάω πάρα πολύ. Τη λατρεύω. Είμαι τρομακτικά υπερήφανος για αυτήν και είμαι ο σύζυγός της.Δεν είμαι ο άντρας της ο σύντροφός της. Δεν είμαι ο ατζέντης ούτε ο μανατζέρ της. Η δική μου δουλειά, ο δικός μου ρόλος ποιος είναι; Να μαλακώνω την ψυχή της, να τη στηρίζω να νιώθει δυνατή όταν ανοίγει την πόρτα το πρωί και βγαίνει έξω.Να νιώθει γεμάτη, να νιώθει σίγουρη και από εκεί πέρα εκείνη θα κάνει τις επιλογές της, θα πάρει τις αποφάσεις της, θα κάνει ό,τι έχει να κάνει. Και βεβαίως εγώ ό,τι και να κάνει θα το στηρίζω φωναχτά, όπως κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του.
Μπαμπάς τεσσάρων παιδιών.Μια δύσκολη εξίσωση φαντάζομαι, που όμως έχετε πει ότι με την αγάπη όλα λύνονται.
Ήταν. Είναι δύσκολη η ισορροπία. Έχω τέσσερα φυσικά παιδιά. Μπαμπάς κουκουβάγια. Είμαι τρομακτικά υπερήφανος για τα παιδιά μου.Τα λατρεύω, τα αγαπάω, τα θαυμάζω. Τους το λέω κάθε μέρα. Μου είπατε 19, 15, 13. 19, 17, 13 και 8 8,5. Κοιτάξτε, εγώ δεν μπαίνω ποτέ στη λογική να πω σε κάποιον άλλο γονιό πώς να κάνει, πώς να κάνει, πώς να είναι ο ίδιος με τα παιδιά του, η ίδια με τα παιδιά της.Άλλωστε θεωρώ ότι πιο δύσκολη δουλειά στον κόσμο. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται δύο πράγματα από εμάς χρειάζονται αγάπη, πολλή αγάπη και εμπιστοσύνη, πολλή εμπιστοσύνη και ότι αυτό πρέπει να τους το λέμε και να τους το δείχνουμε έμπρακτα. Και δόξα τω Θεώ έχω τέσσερα παιδιά τα οποία είναι λαμπρά.
Για τη δυσλεξία
Εσείς ως παιδάκι πώς ήσασταν; Λοιπόν, υπάρχει ένα εκπληκτικό βίντεο το οποίο κυκλοφορεί με τη Μαρίκα Ντσοτάκη, οπότε ήσασταν 14 ετών, είχε πρόβλημα στη γραμματική, ήταν αχαΐρευτος και είχα βγει έξω στη Ντόρα και της είχα πει παιδί μου, ο γιος σου δεν ξέρει γραμματική. Πρώτα απ' όλα- Το ξέρατε αυτό το βίντεο φαντάζομαι.
Ναι, βέβαια. Είχα την καλύτερη γιαγιά του κόσμου. Λοιπόν, ήμουν ένα θυμωμένο παιδί, οργισμένο παιδί, το οποίο είχε και δυσλεξία. Έχω δυσλεξία. Δηλαδή η δυσλεξία μένει μαζί σου για πάντα. Εκείνη την εποχή- Δεν υπήρχε διάγνωση. Δεν υπήρχε καν διάγνωση. Και δυσκολεύτηκα. Μέχρι τα δεκαπέντε δεκαέξι μου δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Στα δεκαέξι μου βρήκα τους τρόπους, ανέπτυξα τις δεξιότητες. Με πολλή προσπάθεια, με πολλή δουλειά έγινα θεωρώ ένας πολύ καλός μαθητής και δόξα το Θεώ ακολούθησα μία ακαδημαϊκή καριέρα μετά, ναι. Μια ακαδημαϊκή καριέρα που είναι αυτή που είναι μια χαρά. Γι' αυτό και βγήκα δημοσίως, ακόμα και όταν ήμουν δήμαρχος και τότε μου έλεγαν διάφορα ότι δεν πρέπει να το κάνω, να πω ότι έχω δυσλεξία. Γιατί ήθελα το παιδάκι που σήμερα έχει δυσλεξία να ξέρει ότι ο δήμαρχος Αθήνας και αυτός είχε δυσλεξία και ότι μπορεί τώρα του φαίνεται ή να της φαίνεται βουνό, αλλά μπορεί να το ανέβει αυτό το βουνό και μπορεί να πάει πάρα πολύ ψηλά, όσο ψηλά θέλει.
Και ότι η δυσλεξία δεν είναι εμπόδιο σε καμία περίπτωση. Ίσα-ίσα κάποιοι θα λέγανε μπορεί να είναι και ταλέντο.
Για τα τραπεζοκαθίσματα στο Δήμο Αθηναίων
Τραπεζοκαθίσματα. Λόγω κορονοϊού δόθηκε η δυνατότητα να επεκταθούν τα τραπεζοκαθίσματα στους δημόσιους χώρους. Τέλειωσε ο κορονοϊός, έμειναν τα τραπεζοκαθίσματα αλλά οι εκλογές έγιναν τον Οκτώβριο του '23 και τότε είχε τελειώσει κορονοϊός και εμείς ακόμα βλέπαμε, δηλαδή εν όψει εκλογικής σας δραστηριότητας, βλέπαμε τα τραπεζοκαθίσματα να είναι σε χώρους που δε θα έπρεπε να είναι. Πού μαζεύτηκαν;
Μαζεύτηκαν σε αρκετά σημεία, όχι σε όλα. Φυσικά και δεν θα μαζευτούν τα τραπεζοκαθίσματα από όλη την πόλη. Κοιτάξτε, κυρία Παναγοπούλου, εγώ δεν μπορώ σήμερα να σας λέω ανοησίες. Δεν μπορώ. Εγώ θέλω να ξέρει ο Αθηναίος που μπορεί να συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί μου, μπορεί να βασίζεται πάνω μου ότι θα ακούσει την αλήθεια. Λοιπόν, τα τραπεζοκαθίσματα είναι ένα τεράστιο θέμα μέσα στην πόλη και ο Δήμος δίνει μια πάρα πολύ μεγάλη μάχη. Τι μπορεί να κάνει λοιπόν ο Δήμος; Πρακτικά μπορεί όχι μόνο να δίνει πρόστιμα, να κάνει και κατασχέσεις, δηλαδή να σηκώνει τα τραπεζοκαθίσματα που πραγματικά αυτό μπορεί να λειτουργήσει και να αποθαρρύνει. Γιατί το πρόστιμο ξέρετε, ε δε τον ενδιαφέρει. Τον συμφέρει να δίνει το πρόστιμο παρά να μαζέψει τα τραπεζοκαθίσματα. Άρα λοιπόν μπορεί να αποθαρρύνει. Τι άλλο μπορεί να κάνει επίσης ο Δήμος που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό και πρέπει να το κάνει; Να απαγορεύσει τραπεζοκαθίσματα σε συγκεκριμένους δρόμους. Αυτό έχει ήδη γίνει στο Τρίγωνο. Το έχει κάνει και ο Καμίνης, το είχα κάνει, το είχαμε κάνει και εμείς.
Μπορεί να συνεχίσει να γίνεται και τώρα. Δυστυχώς δε γίνεται αυτή την περίοδο. Να πούμε δηλαδή πολύ απλά ότι υπάρχουν δρόμοι που ακριβώς επειδή θέλουμε να διατηρήσουμε το χαρακτήρα της πόλης, δε θέλουμε να γίνουμε μια τουριστική πόλη
Δεν πιστεύετε και εσείς ότι έχουμε υπερτουρισμό στην Αθήνα;
Όχι, δεν πιστεύω ότι έχουμε υπερτουρισμό. Χρειαζόμαστε όμως τουρισμό με κανόνες. Η λύση είναι να κάνει ένα σχέδιο για τον τουρισμό στην Αθήνα. Τι σημαίνει αυτό; Τουριστικά λεωφορεία. Αυτή τη στιγμή είναι ανεξέλεγκτα.
Ωράριο φορτοεκφόρτωσης. Υπάρχει στα χαρτιά, αλλά δεν το εφαρμόζουμε. Ειδικό σχέδιο καθαριότητας σε συγκεκριμένα σημεία. Επέκταση της στάσης και της στάθμευσης, ελεγχόμενης δηλαδή στάθμευσης και σε άλλες περιοχές, γιατί έχουμε κάποιες περιοχές οι οποίες πιέζονται πάρα πολύ. Υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνει ο Δήμος.Και ξέρετε τι; Η εμπειρία τι δείχνει; Αυτά δε γίνονται ούτε με βιντεάκια ούτε με συνεντεύξεις.
Για τον Χάρη Δούκα
Είναι δυνατόν να υπάρχει ένα μηχάνημα αλλά να λέει ο δήμος όχι, εγώ θέλω να τα αφήνω όλα βρώμικα;. Άμα δεν είσαι εσύ από πάνω, άμα δεν ασχολείσαι, άμα δεν αφιερώνεις το εκατό τοις εκατό του εαυτού σου, τότε τα αποτελέσματα είναι αυτά. Εγώ δεν χτυπάω προσωπικά τον κύριο Δούκα. Εμένα το θέμα μου είναι η νοοτροπία, η νοοτροπία.. Ο κύριος Δούκας δεν ασχολείται. Να εξηγήσω ποιο είναι το θέμα μου. Υπάρχει μια νοοτροπία η οποία θέλει την Αθήνα ως part time, ως ένα σκαλοπάτι, ως ένα πολιτικό εργαλείο το οποίο μπορούμε να το χρησιμοποιούμε για να ικανοποιούμε τις δικές μας προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες. Αυτή είναι η λογική της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Η Αθήνα είναι πολύ σπουδαία. Μιλώ πολύ συγκεκριμένα. Η Αθήνα είναι μια σπουδαία πόλη, μια ζωντανή, δυναμική μητρόπολη, οποία εξελίσσεται και αλλάζει. Αξίζει την απόλυτη προσοχή και το απόλυτο ενδιαφέρον.
Ο κύριος Δούκας αξιοποιεί όλες αυτές τις δυνατότητες; Χρησιμοποιεί την Αθήνα σαν σκαλοπάτι;
Να σας λέω κάτι καινούργιο; Ο ίδιος ο ίδιος είπε πολύ ανοιχτά ότι η Αθήνα δεν τον ενδιαφέρει. Με το που εξελέγη, κατέβηκε για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Από τότε δεν έχει σταματήσει να μιλάει για το ΠΑΣΟΚ και να ασχολείται με το ΠΑΣΟΚ. Είχαμε φτάσει στο σημείο οι συνεντεύξεις του όταν τις έδινε να είναι ογδόντα τοις εκατό ΠΑΣΟΚ είκοσι τοις εκατό Αθήνα. Τώρα τελευταία το έχει ισορροπήσει. Είναι εξήντα τοις εκατό ΠΑΣΟΚ, σαράντα τοις εκατό Αθήνα. Μακάρι κάποια στιγμή να φτάσουμε στο πενήντα πενήντα.
Για τα συνθήματα κατά του Ισραήλ
Είδαμε και τον πρέσβη του Ισραήλ, τον κύριο Νόαμ Κατς, ο οποίος είχε πει πριν από κάποιο καιρό ότι υπάρχουν συνθήματα αντισημιτικά στους τοίχους της Αθήνας και ότι μάλιστα οι Ισραηλινοί τουρίστες δεν αισθάνονται οι άνθρωποι άνετα όταν προχωράνε και λένε «θάνατος στους Εβραίους». Και του είχε απαντήσει ο κύριος Δούκας «Δεν δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας από εκείνους που σκοτώνουν αμάχους». Εσείς πώς αισθανόσασταν αν πηγαίνατε σε μια πόλη στο εξωτερικό και βλέπατε σε ένα τοίχο «θάνατος Έλληνες»;
Κοιτάξτε, ο δήμαρχος είναι ο οικοδεσπότης της πόλης. Οφείλει να δουλεύει και να λειτουργεί για να είναι η πόλη ανοιχτή, φιλόξενη και ασφαλής για όλες και για όλους. Δεν δικαιούται ο δήμαρχος να λέει «εσένα δεν σε γουστάρω, εσένα δεν σε θέλω ή εσένα δεν συμφωνώ». Να είμαστε σαφείς. Και βεβαίως δεν δικαιούται να ταυτίζει έναν λαό με μια κυβέρνηση. Αυτά τα έχουμε ξεπεράσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην Ευρώπη. Άρα λοιπόν, πού είμαστε σήμερα; Κατά την ταπεινή μου άποψη, ότι θα πρέπει να είναι όλοι μαζί, και αυτό δεν είναι μόνο θέμα δημάρχου, είναι θέμα και δημοτικού συμβουλίου, πέρα και πάνω από κόμματα, παρατάξεις, να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Αθήνα είναι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατική πόλη που είναι ανοιχτή σε όλες και σε όλους, με σεβασμό στα δικαιώματα όλων.
Για τον Μεγάλο Περίπατο
Χάσατε τις εκλογές από το μεγάλο περίπατο;
Και από το μεγάλο περίπατο. Η αλήθεια είναι ότι ταλαιπωρήσαμε τον κόσμο. Να μείνουμε εκεί. Καθυστερήσαν κάποια έργα, εξοργίσαμε και φτάσαμε στις εκλογές, όπως ακριβώς λέτε και λέγαμε εμείς. Ήταν ένας ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Βεβαίως, τώρα πάρα πολλοί λένε ότι είναι ωραία. Ακόμα και κάποιοι που τα πολέμησαν λυσσαλέα προσπαθούν να τα οικειοποιηθούν. Μιλάτε για τον κύριο Δούκα αυτή τη στιγμή, ο οποίος είχε πει ότι η Όλγας πρέπει να ανοίξει, αλλά άνοιξε όμως. Τώρα έχει γίνει ήπιας κυκλοφορίας. Υπάρχουν αυτοκίνητα, κυκλοφορούν. Μα ως ήπιας κυκλοφορίας είχε σχεδιαστεί από την πρώτη στιγμή.
Ήταν μια μέρα με βροχή. Θυμάμαι ερχόμουν εδώ στο Mega. Ξεκίνησα από Κηφισιά, πήγα Κηφισίας, βγήκα στη Βασιλέως Κωνσταντίνου και θυμάμαι έμεινα σαράντα λεπτά κύριε Μπακογιάννη εκεί το φαινόμενο του μπουκαλιού. Έρχονταν από παντού. Δεν μπορούσα να στρίψω στην Όλγας και έμεινα σαράντα λεπτά εκεί.
Το καταλαβαίνω. Εγώ θέλω να τα λέω. Και στο σχεδιασμό. Είχε περισσότερο χρόνο. Κοιτάξτε, κάπου έχουμε δαιμονοποιήσει και αυτά τα έργα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να έχει κίνηση Κηφισίας και να λέμε φταίει η Πανεπιστημίου. Αυτό το οποίο έγινε προφανώς εγώ ποτέ δεν το έψαξα, ήταν ότι δημιουργήθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα ένα κυκλοφοριακό, μισό λεπτάκι να τα πούμε όπως είναι τα πράγματα, ένα κυκλοφοριακό σοκ το οποίο μετά αποκαταστάθηκε. Απόδειξη ότι τώρα δουλεύει πάρα πολύ ωραία και πάρα πολύ καλά. Αλλά με ρωτάτε κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. Με ρωτάτε μπορούσες να είχες κάνει κάτι διαφορετικό; Ναι. Ένα από τα βασικά μαθήματα για μένα είναι ότι δεν έχει σημασία μόνο τι κάνεις. Δεν έχει σημασία τι κάνεις, έχει σημασία πώς το κάνεις.
17°
