Υπόθεση κ. Λαζαρίδη: Η δεξαμενή στελεχών και η δημιουργική ασάφεια των βιογραφικών σημειωμάτων

Η υπόθεση του κ. Μακάριου Λαζαρίδη, ο οποίος φέρεται να δήλωσε απόφοιτος δημόσιου πανεπιστημίου ενώ φοίτησε σε εργαστήριο ελευθέρων σπουδών, υπογραμμίζει μια σειρά από τα γνωστά παθολογικά συμπτώματα του βίου μας.

Πρώτον, το κυβερνών κόμμα —όπως όλα τα κόμματα— φαίνεται να πάσχει από έλλειψη στελεχών. Είτε ο κ. Μητσοτάκης αναζητεί απεγνωσμένα συνεργάτες και δεν βρίσκει στο πλήθος των επαρχιακών κομματαρχών της ΝΔ, είτε προβαίνει σε αδέξιες ή, ενδεχομένως, σε ιδιοτελείς, λανθασμένες επιλογές. Με λίγα λόγια, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν καταρτισμένα και έντιμα άτομα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, αλλά προτιμώνται λιγότερο καταρτισμένα ή λιγότερο έντιμα, με προτεραιότητα και κριτήριο την αφοσίωση στην παράταξη και στο πρόσωπό του. Αν και η εν λόγω τακτική είναι κατανοητή, υπονομεύει την κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να εξισορροπήσει τη λαϊκή δεξιά με τον κεντροδεξιό χώρο σε ένα περιβάλλον όπου ξεφυτρώνουν σκάνδαλα διαφθοράς. Το ελαφρυντικό είναι ότι πολλοί σοβαροί άνθρωποι (ίσως οι περισσότεροι) δεν έχουν καμία επιθυμία να εμπλακούν με τα κόμματα και τα παιχνίδια της εξουσίας — άρα, η δεξαμενή πολιτικού προσωπικού είναι ισχνή. Μπορεί να κάνω λάθος· δεν ξέρω με ακρίβεια τι εκτυλίσσεται στους διαδρόμους της έδρας της ΝΔ και του Μεγάρου Μαξίμου: πάντως, αν η δεξαμενή δεν είναι «ισχνή», ο κ. Μητσοτάκης επιδεικνύει αυτοκαταστροφική συμπεριφορά συσσωρεύοντας βιαστικές αποφάσεις και επικοινωνιακές γκάφες.

Ο κ. Λαζαρίδης κατείχε θέσεις στις οποίες ήταν προαπαιτούμενο το πτυχίο από ΑΕΙ. Αν ήταν τόσο απαραίτητος σε αυτές τις θέσεις (δεν έχω εικόνα της πολιτείας του, μπορεί να είναι αρκετά ικανός), θα μπορούσε απλούστατα να εγγραφεί σε δημόσιο πανεπιστήμιο και να αποκτήσει πτυχίο: δεν είναι καθόλου δύσκολο, ιδιαίτερα για άνθρωπο με πείρα της ζωής και της πολιτικής. Όπως όλοι ξέρουμε, ένα ρημαδοπτυχίο έχουν πάρει πολλοί εντελώς αμόρφωτοι πολιτικοί. Το ότι ο κ. Λαζαρίδης δεν το έκανε, και το ότι δεν του ζητήθηκε, δείχνει οκνηρία, περιφρόνηση των κανόνων και αφελή πίστη ότι κανείς από εμάς τους πληβείους ή από την, έτσι κι αλλιώς, εξαγριωμένη αντιπολίτευση, δεν θα πληροφορηθεί αυτή την ασήμαντη λεπτομέρεια. Παραλλήλως, το ψέμα ή η «δημιουργική ασάφεια» σχετικά με τις σπουδές του κ. Λαζαρίδη δείχνει άγνοια του σύγχρονου κόσμου: δεν μπορεί κάποιος στον 21ο αιώνα να ψεύδεται στο βιογραφικό του σημείωμα. Ούτε στον 20ό αιώνα ήταν εύκολο να φουσκώνει κανείς τα ακαδημαϊκά του επιτεύγματα: οποιοσδήποτε μπορούσε να ελέγξει τα αρχεία των πανεπιστημίων, του πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ και του ΔΟΑΤΑΠ· ουδείς έπαιρνε στα σοβαρά γενικόλογες διατυπώσεις τύπου «σπούδασα στην Αμερική» ή «έκανα μεταπτυχιακά στο εξωτερικό» — αυτές οι φράσεις ανήκουν σε ένα παρελθόν πλημμελούς πληροφόρησης και επαρχιώτικου εντυπωσιασμού.