Η δεξιά κι αριστερή αντιπολίτευση, ο Μητσοτάκης και η έλλειψη σοβαρού πολιτικού διαλόγου
Στην αρχή ο σωτήρας λεγόταν Στέφανος Κασσελάκης. Που ήταν νέος, ωραίος, εφοπλιστής και Αμερικάνος. Που μιλούσε καλύτερα Αγγλικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, άσε που είχε πάρει και βραβείο σε διαγωνισμό μαθηματικών στο Λύκειο. Μέχρι στο χακί τον έντυσαν για δυο βδομάδες, να κάνει παρέλαση, να δει το πανελλήνιο την κορμοστασιά του. Και βάλθηκαν, κανάλια και δημοσκοπικές να τον κάνουν μέχρι και πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Έναν ουρανοκατέβατο τύπο που ήταν μάλλον δεξιός ή και τίποτα. Ανέπαφος όχι απλώς με την Αριστερά αλλά με κάθε έννοια πολιτικής. Την κατάληξη την γνωρίζουμε όλοι. Έκανε το κομμάτι του, προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως καθώς πήγαινε με τον σύντροφό του στο γυμναστήριο, εκπαραθυρώθηκε βιαίως, έκανε δικό του κόμμα και αποσύρθηκε σεμνά.
Στη συνέχεια ανακάλυψαν τους απόμαχους δεξιούς πρώην πρωθυπουργούς. Βγήκε πρώτα ο Αντώνης και στον δρόμο βρήκε τον Κώστα και έγιναν δύο. «Δυο δυο στον αγώνα δυο δυο», κατά του προέδρου της παράταξής τους. Και ξεκίνησαν να κάνουν αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση με έμφαση τα ελληνοτουρκικά, του στιλ, πόσο λάθος και επικίνδυνη είναι η εξωτερική μας πολιτική, πόσο απαξιωμένος διεθνώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πόσο ισχυρός ο Ερντογάν και πόσο εύκολα θα μας καταπιούν οι Τούρκοι. Και να οργιάζουν οι φήμες ότι ετοιμάζουν κόμμα. Και σαν μην έφτανε αυτό πήγαν και στο Καπνεργοστάσιο, στο gala της ακροδεξιάς εφημερίδας και μάζεψαν και τους φίλους τους, παλιούς και νέους, για να δώσουν εικόνα πατριωτικού κινήματος που σώζει τη χώρα. Κοινώς, «απρόσκλητοι προξενητές για λόγου τους γυρεύουν». Με τις καλύτερες όμως των προθέσεων, να πέσει ο τρισκατάρατος εν κινήσει, να πάμε σε ακυβερνησία και να τους καλέσει η πατρίς και πάλι «στα όπλα». Δεν βιάζονται. Η ωριμότητα τους έχει κάνει σοφότερους και εγκρατείς. Αρκεί να στραβοπατήσει το σύστημα.
Μετά ξεπρόβαλε από το παρελθόν ο Αλέξης. Αγνώριστος και ανανεωμένος, με πατίνα Harvard και 700 σελίδες βιβλίο που εξιστορεί την επιστροφή στην δική του Ιθάκη και περνάει γενεές δεκατέσσερις σχεδόν όλους τους πρώην συντρόφους του. Χρεώνοντας αποκλειστικά σε αυτούς όλα τα κακά της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ώστε να έχει το δικαίωμα επιστροφής, καθαρός και αμόλυντος. Για τον δημοκρατικό καπιταλισμό βεβαίως, χωρίς δραχμές και ρούβλια. Αλλά να μη μας πιάνει και αντιρωσική υστερία, δεν κάνει… Παρουσίασε το βιβλίο του με κοινοτοπίες, έβαλε επιδεικτικά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στον εξώστη, πήρε μερικά χαμόγελα από κάτι ξεχασμένους ΔΗΜΑΡοπασόκους και πέρασε στο σαλονάκι της αναμονής με ένα δίλημμα. Να βγει πριν από τις εκλογές ή στο ενδιάμεσο μεταξύ πρώτης και δεύτερης; Ως από μηχανής θεός να καλύψει με τις φτερούγες του όλα τα αποδιαλεγούδια της Αριστεράς. Και ίσως και της σοσιαλδημοκρατίας, που τον κοιτάζει σαν ξερολούκουμο.
Και επειδή και αυτός ο θησαυρός φάνηκε σαν άνθρακας και δεν προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως εμφανίστηκε με ένα ταρατατζούμ αυτή που όλη περίμεναν. Αυτή που περιμένω, αυτή που περιμένω!!! Η Κάρυ. Που από χαροκαμένη μάνα που αναζητούσε δικαίωση για την αδικοχαμένη κόρη της και όλα εκείνα τα παιδιά που χάθηκαν στο τρένο της μεγάλης καταστροφής, βρέθηκε να διεκδικεί θέση στο βάθρο των σωτήρων του έθνους και της φυλής. Όταν το πένθος παράγει πολιτική. Την έπεισαν τελικά να κάνει κόμμα, αγνώστου καταγωγής και προελεύσεως, με αιχμή του δόρατος τη διαφθορά. Και αμέσως το νέο αυτό σκόρπισε ρίγη συγκινήσεως σε κάθε ψεκασμένη ψυχή που αναζητά επιτέλους δικαίωση για τα δεινά της. Μέχρι και οι στασιαστές αγρότες την υποδέχθηκαν στα μπλόκα λίγες μέρες πριν υποδεχτούν τον Κασιδιάρη και μερικές μέρες αφότου δεξιώθηκαν τον Ανδρουλάκη. Όλη η επανάσταση στην πίστα. Υπό τους ήχους των εξατμίσεων των τρακτέρ. Των ακριβότερων και περισσότερων σε όλη την Ευρώπη. Και η πείνα, ποια πείνα (;) να θερίζει στον κάμπο.
Εδώ και δύο χρόνια η αντιπολίτευση αφιερώθηκε με κάθε της ικμάδα στην εν κινήσει πτώση του Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, με έμφαση στην τερατολογία.
Η Κάρυ, αυτή η νέα πασιονάρια της κάθαρσης και της σωτηρίας της πατρίδας, κάνει κόμμα και απειλεί ευθέως σύσσωμη την αντιπολίτευση που την ανέδειξε. Ως αμόλυντο, μη πολιτικό πρόσωπο που κάνει όμως πολιτική. Διότι εδώ και δύο χρόνια η αντιπολίτευση αφιερώθηκε με κάθε της ικμάδα στην εν κινήσει πτώση και αλλαγή του Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, με έμφαση στην τερατολογία. Ανέβασε και εγκατέστησε στον δημόσιο διάλογο τα ξυλόλια, τα μπαζώματα, την «πυρόσφαιρα», τα χαμένα βαγόνια, τους εξαϋλωμένους νεκρούς, τους αυτόκλητους πραγματογνώμονες και το δικαίωμα στην εκταφή, δίνοντας έτσι τροφή στην «ψέκα» και τον αντισυστημισμό. Φτιάχνοντας την κρίσιμη μάζα για την έλευση του Αλέξη και της Κάρυ. Μόνο που ο Αλέξης διάλεξε τον ήπιο δρόμο της αναθεώρησης και της «λογικής» και την πάτησε. Και το rebranding απεδείχθη νερόβραστο και χλιαρό. Διότι το κλίμα σήμερα δεν ευνοεί «σοβαρό» πολιτικό διάλογο. Πόσο μάλλον με τον Τσίπρα.
Αντιθέτως, το κλίμα, σε ικανό μέρος του πληθυσμού της χώρας, μυρίζει μπαρούτι και φτιάχνει το χαλί υποδοχής για την πασιονάρια της κάθαρσης. Αυτή είναι ο μεσσίας που όλοι περιμένουν να βάλει τους επίορκους πολιτικούς και κυβερνήτες στη φυλακή και να δημεύσει τις περιουσίες τους. Και γιατί όχι, να εξορίσει και τις οικογένειες τους, θα υπερθεμάτιζε κάποιος. Για να μείνουν μόνο οι καθαροί στον τόπο αυτό, οι ψεκασμένοι και αμόλυντοι. Και γίνονται κινήσεις σε όλη την επικράτεια διαφόρων αποτυχημένων πολιτικών και όχι μόνο, για να πυκνώσουν τις γραμμές του άγνωστου νέου κόμματος που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, διεκδικεί την πρωτιά ενώ έχει στην τσέπη ήδη τη δεύτερη θέση. Και κλάμα αλλά και τρόμος στους αντιπολιτευόμενους, που βλέπουν τώρα την εκλεκτή τους να τους απειλεί. Και πώς να τολμήσουν να της αντιπαρατεθούν όταν αυτή χρησιμοποιεί τα δικά τους επιχειρήματα;
Για να κάνεις πολιτική, και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο, χρειάζονται ικανές πολιτικές περσόνες, με γνώσεις, εμπειρία και ευρύτερη ακτινοβολία και όχι απλώς παιδιά του κομματικού σωλήνα
Τόσο καιρό γράφω και γράφουν ότι χρειάζονται πολιτικά επιχειρήματα και θέσεις για να κάνεις πολιτική και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο και όχι ύβρεις, κατάρες και τερατολογίες. Όπως επίσης χρειάζονται και ικανές πολιτικές περσόνες, με γνώσεις, εμπειρία και ευρύτερη ακτινοβολία και όχι απλώς παιδιά του κομματικού σωλήνα που έχουν πολλά και βαρέα ένσημα στον φραξιονισμό. Όταν λοιπόν φτιάχνεις κλίμα ψεκασμένο στην προσπάθειά σου να ρίξεις άτακτα την κυβέρνηση και να προκαλέσεις χάος, πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι ψεκασμένοι θα δρέψουν τη μερίδα του λέοντος από τους καρπούς που έσπειρες και πότισες με τόση σπουδή. Και η χώρα αυτή δεν είχε ποτέ έλλειψη σε ανορθολογισμό.
Διότι στα μάτια των αγανακτισμένων είσαι κι εσύ μέρος του «σάπιου, διαπλεκόμενου συστήματος» και δεν αξίζεις την ψήφο τους. Συνεπώς η άρρητη σημερινή αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή, με την άρρητη πολιτική της όχι μόνο έστρωσε το χαλί στην Κάρυ, αλλά αναδεικνύει και τον Κ. Μητσοτάκη ως τον μόνο ικανό να κρατήσει για τρίτη τετραετία το τιμόνι της χώρας. Κάνει ότι κάνει, σωστά και λανθασμένα αλλά δίνει την εντύπωση σε ικανή μερίδα των πολιτών ότι δεν υπάρχει άλλος. Είναι όταν σου προκύπτει αυτό ακριβώς που φοβάσαι. Πιο δράμα δεν γίνεται. Γίνεται όμως opera buffa. Για να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Δίπλα μου κάποιος μονολογεί. «Καλά να πάθετε»!
10°
