Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου γράφει για την εικόνα του μετεκλογικού πολιτικού σκηνικού όπως διαμορφώνεται με βάση τα ευρήματα των διαδοχικών δημοσκοπήσεων.
Κατά γενική ομολογία, η εικόνα του μετεκλογικού πολιτικού σκηνικού όπως τουλάχιστον διαμορφώνεται με βάση τα ευρήματα των διαδοχικών δημοσκοπήσεων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική είναι όσον αφορά στην επόμενη διακυβέρνηση της χώρας. Η εικόνα αυτή αποτελεί ήδη αντικείμενο αναλύσεων τόσο στα επιτελεία των κομμάτων όσο και σε δημόσιες συζητήσεις που οργανώνονται για το κρίσιμο αυτό ζήτημα.
Το διαφαινόμενο, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αδιέξοδο για τη συγκρότηση μιας νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας όπως απεικονίζεται στις δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με τις στρατηγικές που έχουν χαράξει οι πολιτικές δυνάμεις, δημιουργεί γενικότερο προβληματισμό στην πολιτική ζωή αλλά και στην κοινωνία. Η ομαλή διακυβέρνηση της χώρας δεν μπορεί να στηριχτεί σε επαναλαμβανόμενους εκλογικούς εκβιασμούς.
Η Νέα Δημοκρατία έχει ως στόχο να πάρει μία ψήφο παραπάνω από το όριο της αυτοδυναμίας που θα τεθεί το βράδυ των εκλογών ανάλογα με το αποτέλεσμα της κάλπης. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο καθ’ όλα θεμιτός στόχος να διεκδικήσει την τρίτη κατά σειράν αυτοδύναμη διακυβέρνηση της χώρας, έχει εγκλωβίσει την ηγεσία της σε έναν επικίνδυνο μονόδρομο χωρίς εναλλακτικά σενάρια.
Θα περίμενε κανείς τουλάχιστον να γίνονται κινήσεις για τη διόρθωση της πορείας που την οδήγησε στη δημοσκοπική απώλεια μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων της από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, κυρίως σε θέματα στα οποία ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει παραδεχθεί τις αποτυχίες της κυβέρνησής του. Ούτε όμως προς την κατεύθυνση αυτή έχουν γίνει κάποια ουσιαστικά βήματα.
Σε μία ψήφο παραπάνω ελπίζει και ο επιστρέφων στην ενεργό πολιτική Αλέξης Τσίπρας. Να ξεπεράσει δηλαδή το υπό ίδρυση κόμμα του τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση ώστε να επιβεβαιώσει τις διαπιστώσεις του περί ανεπάρκειας και αδυναμίας των αρχηγών των άλλων κομμάτων να απειλήσουν τον σημερινό Πρωθυπουργό και να τεθεί δικαιωματικά επικεφαλής της αντιπολίτευσης.
Δεν γνωρίζει κανείς σε ποιο βαθμό προχωρεί, από τις σελίδες της «Ιθάκης», στην αυτοκριτική των πεπραγμένων της θητείας του ο Πρωθυπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά η πιθανότητα να νικήσει, μετά από τόσες διαδοχικές ήττες, τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνιστά μάλλον μια ακόμη αυταπάτη του. Ένας πολιτικός που οδήγησε το κόμμα του στη συντριβή και την πολυδιάσπαση δεν μπορεί να ενώσει την πλειοψηφία των πολιτών.
Μετά την εξαγγελία της επιστροφής Τσίπρα και ειδικά μετά την παραίτηση του από το βουλευτικό αξίωμα, ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ πέρασε στην κατηγορία των άλλων κομματιών της πρώην ενιαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς που θα διεκδικήσουν μια ψήφο παραπάνω από το όριο εισόδου στη Βουλή. Δύσκολο να αποτολμηθεί αυτό το εγχείρημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώην αρχηγός θα βρίσκεται πλέον απέναντί τους.
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι το μόνο κόμμα που έθεσε επισήμως τον στόχο της μιας ψήφου παραπάνω από τη Νέα Δημοκρατία ώστε να λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Υπόσχεται μάλιστα ότι, στην περίπτωση αυτή, η χώρα θα αποκτήσει «προοδευτική» κυβέρνηση. Είναι μια υπόσχεση παρακινδυνευμένη αφού κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον μετεκλογικό πολιτικό χάρτη.
Για να μπορέσει να (ξανα)κυβερνήσει τη χώρα, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κερδίσει, πέρα από τους εξαπατημένους κεντροαριστερούς, και τις δυνάμεις του φιλελεύθερου-μεταρρυθμιστικού χώρου οι οποίες εκφράζουν πλέον σοβαρές αντιρρήσεις για τον τρόπο που ασκείται η εξουσία και έχουν πάρει αποστάσεις από την κυβέρνηση αναζητώντας εναλλακτικές διεξόδους.
Σε περίπτωση που υποψιαστούν ότι η ενδεχόμενη πρωτιά του ΠΑΣΟΚ θα ξαναβάλει στο παιχνίδι της εξουσίας τον Τσίπρα, την Κωνσταντοπούλου, τον Βαρουφάκη κλπ. δεν θα διακινδυνεύσουν να βάλουν με τη ψήφο τους τη χώρα σε νέες περιπέτειες, με συνέπεια το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να βρεθεί πολλές ψήφους πίσω από τη Νέα Δημοκρατία. Θα χαθεί μια ακόμα ευκαιρία για τη δημοκρατική παράταξη.
Είναι αλήθεια ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Άλλο τόσο όμως είναι αλήθεια ότι η δημοκρατία δοκιμάζεται συχνά από δυσκολίες και κρίσεις που την οδηγούν σε πισωγυρίσματα. Σε μια περίπλοκη και επικίνδυνη διεθνή συγκυρία η αναγκαία πολιτική σταθερότητα δεν εξασφαλίζεται με οριακές αυτοδυναμίες αλλά με συναινέσεις των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων του ευρύτερου πολιτικού φάσματος σε ένα πρόγραμμα θεσμικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που επείγει να γίνουν.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει την πολιτική διαδρομή, τη θεσμική του στάση και την καθοριστική συμβολή του στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001
17°
