Για να δούμε λοιπόν ποιος θέλει αξιολόγηση

Εννοείται ότι είμαι ιδιαιτέρως επιφυλακτικός όταν ακούω τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι στη σχεδόν εξαετή πρωθυπουργία του που να δείχνει ότι η αξιολόγηση στο δημόσιο είναι διακαής πόθος δικός του ή του κόμματός του (άλλωστε ο πόλεμος που δέχτηκε η Νίκη η Κεραμέως ήταν και μέσα από τη Νέα Δημοκρατία). Επιπλέον θυμάμαι ότι ήδη υπάρχει νόμος που να προβλέπει αξιολόγηση, αλλά κι αυτός βρίσκεται στο μεγάλο μουσείο των νόμων που ο σκοπός τους είναι απλώς να ψηφιστούν. Και δεν είμαι σίγουρος αν, όταν ο πρωθυπουργός μιλάει για αξιολόγηση, εννοεί το ίδιο που εννοούμε οι περισσότεροι, δηλαδή συνέπειες γι' αυτόν που αξιολογείται. Αν δηλαδή η αξιολόγηση για την οποία μίλησε, απλώς θα βαθμολογεί χωρίς να κάνει τίποτε άλλο, καλύτερα να μην μπει στον κόπο. Αν όμως σημαίνει κέρδη γι' αυτόν που αξιολογείται θετικά και απώλειες γι’ αυτόν που αξιολογείται αρνητικά, τότε είναι και απαραίτητη και ευπρόσδεκτη, τουλάχιστον από όσους στ’ αλήθεια θα ήθελαν ένα κάπως καλύτερο κράτος.

Eλπίζω ο πρωθυπουργός να έχει καταλάβει ότι είναι υποχρεωμένος να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να ικανοποιήσει κάποιες από τις προσδοκίες που δημιούργησε με τη νίκη του το ‘23

Το ποια είναι η πραγματική πρόθεση του πρωθυπουργού, θα φανεί σύντομα και, παρότι δεν είμαι ιδιαιτέρως αισιόδοξος, ελπίζω να έχει καταλάβει ότι είναι υποχρεωμένος να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να ικανοποιήσει κάποιες από τις προσδοκίες που δημιούργησε με τη νίκη του το ‘23. Και ταυτοχρόνως να αποκαλύψει τις πραγματικές προθέσεις των κομμάτων που καλούσαν και καλούν στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, με ένα από τα αιτήματα να είναι ένα καλύτερο κράτος (αν και κυριολεκτικά η φράση «το κράτος που αξίζουμε οι Έλληνες» σημαίνει ένα ακόμα χειρότερο).

Ήδη στον σύντροφο Φάμελλο δεν άρεσε και πολύ η ιδέα, και γι’ αυτό σκέφτηκε να την αντιμετωπίσει με τρόπο που να επιβεβαιώνει ότι το βασικό προσόν των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι η (δικαιολογημένη σε έναν βαθμό) υποτίμηση του κοινού στο οποίο απευθύνονται. «Πριν από την αξιολόγηση των υπαλλήλων, προέχει η αξιολόγηση της κυβέρνησης», είπε με καμάρι, πιστεύοντας ότι απευθύνεται μόνο σε ανόητους, που δεν καταλαβαίνουν ότι στις δημοκρατίες όλες οι κυβερνήσεις (και όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί) αξιολογούνται. Η διαδικασία λέγεται εκλογές και, αν πάνε καλά, συνεχίζουν να κυβερνούν, αν δεν πάνε καλά δίνουν τη θέση τους σε άλλους που έχουν αξιολογηθεί ως καταλληλότεροι για τη δουλειά.

Σε κάθε περίπτωση όλη αυτή η συζήτηση είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε πόσοι και ποιοι (συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης) θέλουν στ’ αλήθεια «καλύτερο κράτος» και ποιοι θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα που διακομματικά και διακυβερνητικά εδώ και δεκαετίες δίνουν: να μείνουν όλα όπως είναι, προς όφελος των λιγότερο ικανών και των λιγότερο εργατικών δημοσίων υπαλλήλων. Και μπράβο τους.

Υ.Γ.: Το επιχείρημα φυσικά όλων όσων δεν θέλουν να ταραχτεί η μακαριότητα του δημοσίου (μακαριότητα από την οποία υποφέρουν και οι σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι) θα είναι το «και ποιος θα αξιολογεί;». Καταλαβαίνω ότι αν δεν θέλεις να απαντήσεις στη βασική ερώτηση (περί αξιολόγησης), αρχίζεις τις δευτερεύουσες (περί διαδικασίας), αλλά νομίζω ότι όλοι αυτοί δεν μπορούν πια να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Ας συμφωνήσουν στην αξιολόγηση (αν τη θέλουν) και ας κάνουν τις προτάσεις τους για τη διαδικασία ή ας βγάλουν την αποκριάτικη στολή τους κι ας ομολογήσουν ότι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Και θα αξιολογηθούν στις εκλογές.