Το σχόλιο του Μάνου Βουλαρίνου για την απόφαση του Στέφανου Κασσελάκη να συνομιλεί με ακροατές μέσω του κομματικού ραδιοφώνου του ΣΥΡΙΖΑ
Τo πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν διάβασα ότι ο γοητευτικός Στέφανος θα έχει εκπομπή στο κομματικό ραδιόφωνο στην οποία θα επικοινωνεί «αδιαμεσολάβητα» με τους ακροατές είναι οι μεγαλειώδεις εκπομπές του Βασίλη του Λεβέντη τη δεκαετία του 90. Προφανώς αμφιβάλλω για την αυθεντικότητα των «ακροατών» που θα μιλούν με τον πρόεδρο αλλά και πάλι. Η ιδέα ενός προέδρου που απαντά σε τηλέφωνα είναι η αναβίωση των παλιών καλών ημερών (ή μάλλον βραδιών) του Καναλιού 67.
Συνεπώς, από κωμικής απόψεως η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι καταφατική. Οι εμφανίσεις του γοητευτικού Στέφανου μπορεί να μη φτάνουν ακόμα το κωμικό μεγαλείο των εκπομπών του Πολιτικού Μαραθώνιου αλλά είναι αστείες και όσο περνάει ο καιρός ένα melt down που θα μας χαρίσει στιγμές αντάξιες του μεγάλου μονολόγου των «Αρκουδέηδων» (τότε που έκλειναν το κανάλι 67 μαζί με τον τάφο τους) γίνεται όλο και πιο πιθανό. Αλλά εδώ είναι που σταματούν οι ομοιότητες των δύο προέδρων.
Οχι μόνο επειδή ο Βασίλης ο Λεβέντης ήξερε πολύ περισσότερες από τέσσερις πολυσύλλαβες λέξεις στα ελληνικά, ούτε επειδή δεν ήταν εντελώς άσχετος με την πολιτική της χώρας, ούτε επειδή δεν είχε μετατραπεί σε σταρ των κουτσομπολίστικων εντύπων της εποχής. Η βασική τους διαφορά είναι ότι ο Λεβέντης κατέφυγε στην απ’ ευθείας επικοινωνία επειδή δεν είχε καμία πρόσβαση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της εποχής (και όταν για δύο ώρες απέκτησε ήταν στην θλιβερή εκπομπή του Πάνου του Παναγιωτόπουλου που τον κάλεσε για να φανεί χιουμορίστας σε βάρος του) ενώ ο γοητευτικός Στέφανος καταφεύγει στην «αδιαμεσολάβητη» επικοινωνία επειδή τα βρίσκει σκουρα όταν αντί για χειροκροτητές έχει συνομιλητές. Ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει όση προβολή τραβάει η ψυχή του και σίγουρα κανείς δεν θα του αρνηθεί μια συνέντευξη αλλά ο Κασσελάκης φοβάται. Μάλλον δικαιολογήμενα αφού δεν έχει ούτε τις γνώσεις, ούτε το λεξιλόγιο ούτε τη συγκρότηση να ανταπεξέλθει σε μια κανονική συνέντευξη στην οποία ο δημοσιογράφος, ακόμα κι αν θέλει να είναι φιλικός, θα πρέπει να κάνει και 2-3 δύσκολες ερωτησεις. Η εμπειρία μας έχει δείξει ότι ο Στέφανος δεν αντέχει ούτε τον αντίλογο ούτε τις (έστω και λίγο) δύσκολες ερωτήσεις.
Η «αδιαμεσολάβητη» επικοινωνία του Στέφανου δεν είναι τίποτα περισσότερο από κατάργηση του αντίλογου. Και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ειναι η επιθυμία για κατάργηση των θεσμών οι οποίοι παρεμβάλονται ανάμεσα στους πολίτες και τον ηγέτη προκειμένου να μην είναι ανεξέλεγκτος. Οι θεσμοί είναι οι μεσολαβητές ανάμεσα στον πολίτη και την εξουσία και η θεσμοί είναι που (με μικρή ή μεγάλη επιτυχία) περιορίζουν την ασυδοσία της εξουσίας ισορροπώντας κάπως την άνιση σχέση πολίτη – ηγέτη. Ως γνήσιο πνευματικό παιδί του Τραμπ και των υπόλοιπων ακροδεξιοαριστερών λαϊκιστων ο ηγέτης της Τζάκρη επιθυμεί «αδιαμεσολάβητη» σχέση για να μπορεί, ως ηγέτης (του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά ηγέτης παρόλα αυτά) να επιβάλλεται εύκολα στον κάθε πολίτη. Ευτυχώς ακόμα κι αυτό το προσπαθεί με κωμικό τρόπο. Και μπράβο του.
17°
